Bumuo Ng Sariling Anekdota นิยาย & เรื่องราว

Kahit hindi ito gaanong mahahalaga, okay lang na subukan ito, Sabi pa ni Anika sa sarili. Palagay ni Anika sa dami ng nangyari sa buhay niya na pwede na ngang isapelikula ay hindi na niya isinasaalang-alang na ang kanyang lahat ng mga punto ng kaalaman sa kanyang isipan ay posibleng mali. Ibinuka niya ang kanyang bibig at nasabi ang saloobon na napakaguhit sa dulo ng kanyang dila.

Hindi ko alam kong saan nanggaling ang mga salitang ‘yon, o baka galing talaga sa’kin para magising siya sa katotohanan na hindi lahat ng impormasyon na alam niya, tunay. Nakaka-insulto naman kung magsasabi ka ng gawa-gawang kwento pero hindi mo alam may nakakita pala sa lahat ng nangyari. Those questionable and doubtful stories. Of course, sino bang matinong tao ang magsasabi ng kwento para lang maging mabango ang sarili. I’m queit used with this kind of tactics. Marami na akong nakita at nasaksihan. Isa na doon siguro marahin ang dalang trauma ng paninirahan ko sa mundo ng mga tao.

"Bakit mo pa pahihirapan ang sarili mo? Puwede mo namang sabihin ang totoo? Nagkakilala tayo sa The Shoemaker. Puwede mo namang ikuwento sa lahat ng tao kung ano ang totoong nangyari sa ating dalawa. Mula sa una nating pagkakakilala sa The Shoemaker hanggang sa pagsagot mo sa akin sa ice cream shop." Natameme naman si Ruanne. Oo nga naman. Bakit niya kailangang palalain pa ang problema niya? Puwede naman niyang sabihin ang totoo. Kung sasabihin niya ang mga tunay na kaganapan, eh di magmumukhang kapani-paniwala ang mga nangyari sa mga tao. Pero kasi, hindi niya pa rin maiwasang isipin na peke lang ang lahat. At nagsisinungaling siya.

Pinangakuan nya ang sarili at ang taong matagal na nyang pinapahanap. Ilang oras na rin kaming nagtatawanan ni Buboy sa kakakwento nito ng kung anu ano. Ginagawa nya ata ito malibang ako. Medyo masakit pa din ang aking ulo pero nabawasan ito dahil sa pagkalibang ko sa walang sawang pagbabato nito ng mga jokes na lumang luma.Matatawa ka na lang kasi ang korni na nya talaga. Masaya ang mukha ni Buboy kapag tinignan mo siya pero alam mo sa mga mata nitong madaming bumabagabag dito.

Tahimik lang akong nakikinig habang nagpatuloy siya sa kaniyang pagpapaliwanag. “Sinubukan kong sabihin kay Loyd ang nangyari, pero habang nagsasalita ako, nagsimula akong makaramdam ng inis... selos pa nga, sa ideya na alam nila ang mga nangyari. Kaya gumawa na lang ulit ako ng kwento. Iritang irita ako kahit sa sarili ko para lang may maipagyabang ako pero maniwala ka lahat ng yun ay imbento lang”

animo naeeskandalong nanlalaki ang matang tinutop nito ang bibig. Bumungisngis siya at umiling. Nakakahiya naman talaga kung aaminin niyang totoong may nangyari na sa kanila ng lalaki. Sino ba ang mas nakakahiya? Hindi ba at siya rin? "Joke lang 'yun! Ikaw naman. Ganito lang talaga ang bibig ko! Animo may sariling isip na sasabihin kung ano ang gustong sabihin."

“Bakit mas inuuna mo ang iba kaysa sa sarili mo?” “Ah, ‘yun ba? Nanay na kasi ako e, may mother instinct. Ang mga nanay mas inuuna nila ang kapakanan ng anak kaysa sa kanilang sarili. Nasanay na ako kay Disney na siya lagi ang inuuna ko. Kaya para sa akin ang lahat ng nakakasalamuha ko parang si Disney.” Sabay tawa. Natawa na rin ng bahagya si Ibrahim, ano mang pigil ang kanyang gawin.

Hindi ko namalayang napabuntong-hininga ako. Hindi dahil sa naging sagot ni Van. Kundi dahil sa akin. Medyo napahiya ako sa naging pahayag niya. Ako mismo ang nagkamali. Ako mismo ang gumawa ng sarili kong konklusyon. Naniwala ako sa mga bali-balita. Naniwala ako sa mga kumakalat na balita sa social media. Naniwala ako sa mga taong nagsasabing isa si Arnold Montecillo sa utak ng malaking anomalya.

Sinampal ni Jordan ang sarili. "Yo, binata, ano ang nangyayari sa iyo? Bakit mo sinasaktan ang iyong sarili?" Nagulat ang babaeng nasa katanghaliang-gulang. Sumagot si Jordan, “Mababa ang tingin ko sa sarili ko!”

Anito. " Mommy hindi niyo po kasalanan, kung anong nangyari sa akin ngayon , ako po ang may gawa kung ano ang kinahihinatnan ng buhay ko ngayon , wag niyo po sanang sisihin ang sarili niyo dahil sa akin kasi kaya ko po ang sarili ko" Mahabang sabi ko habang tumutulo ang luha, siguro dala ng hormones ko kaya sobrang emosyonal ko.