Bumuo Ng Sariling Anekdota Novels & Stories

POV: Madison Georgette Fortunato Minsan, hindi mo kailangan ng malaking kasinungalingan para masaktan. Minsan, sapat na ang isang simpleng pagtingin, isang hindi nasabing katotohanan, o isang pangakong hindi tinupad para gumuho ang tiwala mo sa isang tao. Akala ko noon kaya ko pa, na matatag ako, na hindi ako basta-basta masisira. Pero nang gumuho ang lahat sa isang iglap, doon ko lang narealize na ang pinakamalalim na sugat ay hindi mula sa sigaw o galit—kundi mula sa katahimikang iniwan ng taong akala mo hindi ka kailanman iiwan. At sa sakit na ‘yon, natutunan kong piliin ang sarili ko kahit pa mahirap.

Subalit, kung iisipin nang mabuti, totoo ngang masyadong makitid kung huhusgahan lang natin ang isang tao dahil lang sa karanasan natin sa sariling buhay nang hindi tinitignan ang mas malaking bahagdan ng lahat. Sa buhay, madalas, iniisip agad ng iba na mayaman ang isang tao dahil lang nagmamaneho ito ng isang mamahaling sasakyan. Pagkatapos, sisiguruhin nilang mapapalapit ang kanilang loob sa taong ito. Bago pa nila malaman, nasangkot na sila sa isang scam at ilang milyon na ang nawala sa kanila.

Para sa sandaling iyon, wala siyang iniisip kundi ang sarili niyang kapakanan. “Finally,” bumulong siya sa sarili, huminga nang malalim. Parang unang pagkakataon sa ilang linggo na nakaramdam siya ng ganitong katahimikan. Hindi siya iniistorbo ng mga email, social media, o business partners. Wala.

Kung ano-ano na naman muli ang iniisip niya. Nagkalat ang sketch book at ilang color pens sa ibabaw ng kama niya ngunit parang wala lang iyon sa kanya. Muli siyang huminga ng malalim. “Trabaho dapat ang iniisip natin self. Hindi iyong mga kung ano-ano!" aniya sa sarili.

Kung hindi niya namalayan na wala siyang soot na bra, kailangan niya itong gawin ngayon. "Kumalma ka self," Sabi ni Andrea sa sarili. Nakahinga siya at saka niya lang napagtanto, na may nakahinga ng maluwag sa kanyang mga baga, na matagal na siyang nagpipigil ng hininga at nanganganib na mawalan ng malay.

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

kwento ko. Ang dalawang kamay ko nasa bulsa ko naka kuyom pa ito. "Naranasan ko na binugbog, nakuha pa nila akong kunan ng video at pag tawanan dahil wala akong laban. Pinili ko na hindi na rin lumaban. Dahil gusto ko makalabas ng mas maaga kung magpapakabait ako." kwento ko. Nilingon ko ito at nginitian ang ngiti ko na hindi man lang umabot sa aking tainga.

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.

“Hindi ka naman ba nakakaranas ng kahit na ano?” Matagal bago ako nakasagot. Alam kong ang tinutukoy niya ay ang pagbubuntis ko. Pero para bang gusto kong sagutin ang tanong niyang iyon ng pagsusumbong tungkol sa mga gingawa sa akin ng nanay at kapatid niya. Pero naisip kong baka masyado lamang akong nagdadrama. Simpleng trabaho sa kusina pa lang naman ang mga iyon kaya bakit ako magrereklamo? Isa pa, nangako ako sa sarili ko na makikisama ako at hindi magdudulot ng kahit na ano. Kaya naman sapilitan kong inalis ang mga isiping iyon sa utak ko at ngumiti sa kanya. “Ayos lang naman. May mga umaga lang na nasusuka ako at sumasama ang pakiramdam. Pero kaya naman.”

sila. "Hindi po totoo 'yon, sinagot ko sila. Pinaglaban ko ang sarili ko pero walang naniwala, pinag tanggol ko lang po sarili ko pero pag pasok ko kinabukasan ang dami nang kwento sakin," bumuntong hininga ako para pakalmahin ang sarili, ang bigat nang nararamdaman ko. Sobrang bigat.