Novel & Cerita Cafe 24 Hours

"No need, Brodie. I'm okay brother. I have rent a little pad down the Main St. May coffee shop ito sa baba at pansamantala kong tinitulungan ang may-ari." "Oh, you mean, the Egg Tart Café?" Nagtapo na ang kilay kong nakangiti. "Yes. That's the one, bro." Ngiti niya pabalik at umakbay na siya sa akin. "Have your coffee there every morning. I will serve you the best." Bahagyang tawa niya at ganoon din ako. "Sure is. Carmella loves their Frappuccino and the Egg Tart, of course." "That's good to know." Napailing siyang konti at naging seryoso ulit ang titigan namin. Pareho kaming natahimik.

Maingay man sa labas, pagdating sa loob ay nagiging bulong na lang ang iba't ibang tunog sa kalsada. The lady served me my coffee. Kaunti lang ang upuan doon at hindi pa naman oras para sa snacks kaya hindi gaanong busy pero halos puno na ang mga mesa. It's not really a surprise. The cafe is old, proof that it has already survived the challenge of changing time. I smelled my native black coffee and can't help but smile. Peace.

Maaga akong gumising upang magdeliver ng cake sa isang Coffee and Tea Restaurant. Sideline ko ito tuwing Sunday. Isang magarbong Coffee and Tea Restaurant ang bumungad sa akin. ‘’Good morning Ma’am. Welcome to Rald Coffee-Cream Restaurant”, masiglang bati sa akin ng isa sa mga staff. Ngumiti ako sa kaniya.

Huminga ng malalim si Hestia bago naglakad papasok sa venue ng blind date. Pagbukas pa lang ng pinto, amoy na amoy na kaagad ang mamahaling kape at inumin sa café, gayundin ang mga pastries at iba pang produktong binebenta sa cafe na iyon ay amoy na amoy na sa labas pa lang.

Cutie pie! "'Di mo ba ako ibabab—" Hindi pinagpatuloy ni Bexan ang mga sasabihin ko nang bigla siyang magsalita. "We're here." Biglang huminto 'yung elevator. Oh, nasa cafeteria pala kami. 24 hours pa namang bukas 'tong cafeteria namin. "Miss, give us a glass of milk please?" ani ni Bexan sa cashier. Huh? Milk?

Mabuti na lang at maraming kaibigan si Sophia, kaya dinudumog lagi ang maliit niyang cafe. Until she decided to rent a place with the help of Stefano and his money. Umutanb siya sa lalaki. Pinaganda niya ang kanyang café. Nag-innovate siya na bukod sa coffee ay may mga iced tea, shakes and snacks na rin siya. “Your cafe is growing na po tita,” Sophia commented when Celine handed her the usual matcha she likes.

saad ko habang nagliligpit ng mga nasa counter. Wala naman din akong pakealam kung babae, lalaki, suplado o suplada ang may ari nito. Ang mahalaga sa akin ang magtrabaho nang maayos at matapos kaagad nang makapag-aral na ako. Buti nga naayos ang schedule ko sa klase, hindi ko man kasabay ang dalawa tuwing pagpasok, minsan nama'y may mga parehong araw na makakasabay ko sila sa uwian. Tuwing Lunes hanggang Biyernes ang araw ko sa cafe, tuwing 7AM hanggang 11AM, at tuwing Sabado, mula umaga hanggang alas tres ng hapon. Sunday lang ang pahinga ko sa lahat.

Binuyo pa siya nito. Napairap siya sa kaibigan. Tumayo siya at namili ng prutas sa kahon na dadalhin niya sa kuwarto. Sinundan siya ni Sasha sa kuwarto at doon na binigay sa kaniya ang kita ng isang shift sa cafe. Palaki nang palaki ang income nila kaya tuwang-tuwa siya. “Puwede na tayo mag-operate ng twenty-four hour sas cafe, beshy. At once magtuloy-tuloy na, magre-resign ako sa hotel ni Donie para makapag-focus sa cafe,” anito.

Mas matindi pa nga ang lugar kung saan ni-raid ng kakambal ko. Dahil opening ay ala-singko ng hapon ang aming out, pero pwedeng mag over time ng two hours. Kaya nakisabay rin ako tulad sa iba kahit hindi ko naman kailangan ng over time. Mayroon namang closing na alas-dose ng tanghali hanggang alas-otso ng gabi at over time ng dalawang oras. Dahil hanggang alas-dyies ng gabi ang bukas ng coffee shop.

Wala namang pake yung si Alessandro. Ibabalik ko lang supplies ng mga kape kapag nakahanap na ako ng puro. At kapag nalamigan na itong ulo ko. Dumiretso ako sa cafeteria at nag order ng isang frappe. Ang cafeteriang ito ay pagmamay-ari ni Santiago Russiana, isa ito sa mga branch niyang Coffee Go. Dahil isang shareholder at isa siya sa mga board of directors ng kompanyang ito, madali lang sa kaniya na paki-usapan ang iba na maglagay ng cafeteria niya dito. Napaka negosyante talaga ng pag-iisip. Walang oportunidad na sinasayang. Mabuti nalang masarap eh kaya walang nagreklamo dahil mas convenient.