Cafe 24 Hours Mga Nobela at Kwento

Huminga ng malalim si Hestia bago naglakad papasok sa venue ng blind date. Pagbukas pa lang ng pinto, amoy na amoy na kaagad ang mamahaling kape at inumin sa café, gayundin ang mga pastries at iba pang produktong binebenta sa cafe na iyon ay amoy na amoy na sa labas pa lang.

saad ko habang nagliligpit ng mga nasa counter. Wala naman din akong pakealam kung babae, lalaki, suplado o suplada ang may ari nito. Ang mahalaga sa akin ang magtrabaho nang maayos at matapos kaagad nang makapag-aral na ako. Buti nga naayos ang schedule ko sa klase, hindi ko man kasabay ang dalawa tuwing pagpasok, minsan nama'y may mga parehong araw na makakasabay ko sila sa uwian. Tuwing Lunes hanggang Biyernes ang araw ko sa cafe, tuwing 7AM hanggang 11AM, at tuwing Sabado, mula umaga hanggang alas tres ng hapon. Sunday lang ang pahinga ko sa lahat.

Binuyo pa siya nito. Napairap siya sa kaibigan. Tumayo siya at namili ng prutas sa kahon na dadalhin niya sa kuwarto. Sinundan siya ni Sasha sa kuwarto at doon na binigay sa kaniya ang kita ng isang shift sa cafe. Palaki nang palaki ang income nila kaya tuwang-tuwa siya. “Puwede na tayo mag-operate ng twenty-four hour sas cafe, beshy. At once magtuloy-tuloy na, magre-resign ako sa hotel ni Donie para makapag-focus sa cafe,” anito.

Mas matindi pa nga ang lugar kung saan ni-raid ng kakambal ko. Dahil opening ay ala-singko ng hapon ang aming out, pero pwedeng mag over time ng two hours. Kaya nakisabay rin ako tulad sa iba kahit hindi ko naman kailangan ng over time. Mayroon namang closing na alas-dose ng tanghali hanggang alas-otso ng gabi at over time ng dalawang oras. Dahil hanggang alas-dyies ng gabi ang bukas ng coffee shop.

Wala namang pake yung si Alessandro. Ibabalik ko lang supplies ng mga kape kapag nakahanap na ako ng puro. At kapag nalamigan na itong ulo ko. Dumiretso ako sa cafeteria at nag order ng isang frappe. Ang cafeteriang ito ay pagmamay-ari ni Santiago Russiana, isa ito sa mga branch niyang Coffee Go. Dahil isang shareholder at isa siya sa mga board of directors ng kompanyang ito, madali lang sa kaniya na paki-usapan ang iba na maglagay ng cafeteria niya dito. Napaka negosyante talaga ng pag-iisip. Walang oportunidad na sinasayang. Mabuti nalang masarap eh kaya walang nagreklamo dahil mas convenient.

sabi ko naman at ngumiti kay Timo. “You’re welcome!” sagot ni Timo at umalis na sa table namin. Ilang araw na ang nakakalipas at naging busy na naman kami sa foundation kaya hindi na ako nakakapunta sa cafe. Saktong 4 pm ay naisipan kong mag-out na sa office at pumunta sa Pixel Brew upang umorder ng favorite kong kape. Nasa may sidewalk na ako nang makita ko ang isang familiar na tao na naglalakad papalapit sakin.

Tumalikod na agad ako at naglakad palayo dahil ako naman ang kailangang magmadali dahil kailangan kong tumulong sa café at naka-day off ang iba sa mga staff ko ngayon. Sumakay na ako ulit ako kaagad sa napara kong taxi at saka sinabi ang eksaktong lokasyon ng café. Ilang sandali lamang ay nakarating na rin ako. Pagkapasok ko sa café ay nakahinga naman ako nang maluwag dahil hindi pa gaanong marami ang tao sa loob nito. From 9 am to 11 pm kasi ang daily opening schedule ng café ko kaya karamihan sa mga customers namin ay mga estudyanteng maagang nagre-review at mga empleyado sa kalapit na mga kumpanya.

Ang puso ko, halos sumabog sa tuwa. Pagpasok namin sa loob, naamoy ko agad ang aroma ng kape na specially roasted para sa café. Ang mga staff, naka-uniform na classy black and white na may golden pin ng logo. Para akong nananaginip. "Leonard," sambit ko habang nakatingin sa paligid, "ang ganda—ang ganda sobra. This is not just a café, this is home." Lumapit si Leonard, inabot ang dalawang tasa ng cappuccino at iniabot ang isa sa akin. "First coffee, first memory. Cheers, my love."

“Basta. Bumalik na kayo sa trabaho. Tama na ang tsismis.” Bago pa ako makahakbang, may pumasok sa department. Everyone looked. And then I froze. Zach. Sht, sumulpot nga! Patay. Nasa may entrance siya, hawak-hawak ang isang takeaway coffee cup na halatang mula sa isang high-end café — Saint Noir, the most expensive café in BGC. Signature black cup. Gold seal. Tahimik ang buong floor. Walang umimik.

Huli naming pinuntahan ang rainsales office kung saan nandoon ang mga web designer at advertising pero wala pang tao dahil eight pa ang pasok nila, kaya nagpatuloy na lamang kami sa paglilibot hanggang sa ipakita naman ni sir ang cafe sa akin. "Ito naman ang cafe..." aniya. Ito na yata ang gusto kong lugar, malapit ito sa glebs. May mga upuan pa na puwede tambayan at kita rin ang view sa labas dahil sa glass window nito. "Puwede kang magpatimpla kay ma'am judy ng kape tuwing umaga. Nagbebenta rin sila d'yan ng muffins kaso mahal." "Libre lang 'yong kape, sir?"