Cafe 24 Hours 소설 & 이야기

sabi ko naman at ngumiti kay Timo. “You’re welcome!” sagot ni Timo at umalis na sa table namin. Ilang araw na ang nakakalipas at naging busy na naman kami sa foundation kaya hindi na ako nakakapunta sa cafe. Saktong 4 pm ay naisipan kong mag-out na sa office at pumunta sa Pixel Brew upang umorder ng favorite kong kape. Nasa may sidewalk na ako nang makita ko ang isang familiar na tao na naglalakad papalapit sakin.

Tumalikod na agad ako at naglakad palayo dahil ako naman ang kailangang magmadali dahil kailangan kong tumulong sa café at naka-day off ang iba sa mga staff ko ngayon. Sumakay na ako ulit ako kaagad sa napara kong taxi at saka sinabi ang eksaktong lokasyon ng café. Ilang sandali lamang ay nakarating na rin ako. Pagkapasok ko sa café ay nakahinga naman ako nang maluwag dahil hindi pa gaanong marami ang tao sa loob nito. From 9 am to 11 pm kasi ang daily opening schedule ng café ko kaya karamihan sa mga customers namin ay mga estudyanteng maagang nagre-review at mga empleyado sa kalapit na mga kumpanya.

Ang puso ko, halos sumabog sa tuwa. Pagpasok namin sa loob, naamoy ko agad ang aroma ng kape na specially roasted para sa café. Ang mga staff, naka-uniform na classy black and white na may golden pin ng logo. Para akong nananaginip. "Leonard," sambit ko habang nakatingin sa paligid, "ang ganda—ang ganda sobra. This is not just a café, this is home." Lumapit si Leonard, inabot ang dalawang tasa ng cappuccino at iniabot ang isa sa akin. "First coffee, first memory. Cheers, my love."

Kalma Cataleya. “Good morning po, Ma’am Cataleya,” bati ng barista. Yeah, kilala na ako ng mga staff dito sa Cafe. I forced a small smile. “Good morning. One iced latte… please.” He nodded and went to prepare the drink. Cold drink. Kailangan ko ng malamig para kumalma. Umupo ako sa pinaka-sulok ‘yung may tinted wall pero kita mo pa rin ang labas. I slumped into the chair and rested my forehead on my arms for a moment.

Pagdating sa cafe ay nag-order ito ng cake at ng best seller na kape nila. Pumwesto siya sa second floor para maganda ang view pero hindi ganoon kaganda ang panahon. Makapal ang ulap at imposibleng masilayan niya ngayon ang pagtaas ng araw. Gayunpaman ay hindi naman mukhang uulan kaya ayos na rin sa kanya.

Ngumiti naman ang barista at inabot ang resibo sa akin. I found my way to the last seat on the corner of the café. The place was cozy, very welcoming. Ang motif nito’y mixture ng brown, beige, and white. The plants were neatly placed, I love it. Inikot ko ang tingin sa interiors at napansin na maraming clear glass walls. The café was located near the street, kaya pag lingon mo’y kalsada agad ang makikita. Something caught my attention from the other side of the road. It’s the opening of a law firm.

Nakataas ang sulok ng labi nito nang sumimisim ng kape. “Sir, huwag ka pong assuming. Ang mga lalaking katulad mo, palaging black coffee ang gusto kaya ‘yan na rin ang inorder ko para sa ‘yo.” Umupo siya sa harap nito at saka pinaningkitan. “Isa pa, ang dami mo naman po yatang oras para maglamyerda. Nakarating ka pa talaga dito sa Chase & Co., para lang mamasyal. Alam ba ng mga empleyado mo na nasa galaan ka sa oras ng trabaho?”

Hindi naman niya ako hinahatid o sinusundo kapag pupuntang trabaho kaya walang dahilan upang sabihin ko sa kaniya ang address ng aking apartment. Nang mag-alas siyete ng gabi ay naghanda na ako. I'm sure that Alexander weren't there anymore. Knowing him, he doesn't have enough patience. It's good that the cafe that Alistair chooses were open 24/7. Hindi ko nga lang alam kung bakit sa cafe pa na iyon ang pinili niya kung mayroon naman siyang mas maraming pagpipilian na mas mahal pa kaysa roon.

he replied bago agad na itinagong muli ang kaniyang cellphone. “Tayo nga pala ang nakaschedule sa closing ngayon,” ani nito na siyang tinanguan lamang ni Aiden. He’s about to reply when a customer entered the café, Artemis immediately went to stand on her station. Napabuntong-hininga na lamang siya na hinarap ang customer. “Welcome to Coffee Grounds, what can I do for you today?” -- A mellow song plays in the background while they slowly arrange the table and chairs. It’s 11:05 p.m.

“Thank you for calling 24/7 customer service. This is Jade. How may I help you today?” Nagtatrabaho bilang isang call center agent si Jade sa isang kilalang courier company rito sa Metro Manila na kung tawagin ay 24/7 Express. Magdadalawang taon na rin sa serbisyo si Jade at kahit mahirap, kinakaya niya para sa pamilya niya. Graveyard shift ang tawag sa oras nang pagtatrabaho ni Jade. Simula alas-onse ng gabi hanggang alas-siyete ng umaga ang trabaho niya. Mahirap sapagkat puyat ang kalaban niya kaya kapag sa umaga at tanghali, natutulog siya para naman makabawi siya sa mga oras na hindi siya natulog. Risky. Oo. Pero para sa pamilya niya, gagawin niya ang lahat lalo pa’t may kinakaharap sila