Christmas Lights Quotes Novels & Stories

Dahil sa December na ramdam na ang simoy ng hangin. Sana magustuhan ito ng pamilya ni Ellya. Sabi nga nila , one way to get her heart is on her stomach. Cliche but let's try it. — ELLYA Papalapit na kami sa mansion nang makita na nakabukas na ang christmas lights na nakalagay at sabi sa puno. Ibang pakiramdam ang dulot nito sa akin. Dati ayoko sa christmas. Hindi ko dama dahil sabi nila masayang pamilya dapat ang meron. Kaso ako? Wala ako noon ng ganun kasiyahan. Hindi ako masaya. Hindi ako nasisiyahan. May kulang sa akin.

Kabanata 38 Red Wine "Put it there," I pointed. "Here?" "No, medyo sa itaas pa." I tilted my head para makita kung pantay ba 'yong ginagawa niya. "Ayan. Okay na." Tumungo sa akin si Anzo saka bumaling sa kinabit naming Christmas decorations. "Should we light it now?" he asked and pulled my waist, hugging me from the back. "No. Antayin natin sila," I replied while hugging his arms.

She was happy that Ryan let her go with her in Freedom Park where all the christmas lights are encircled to the trees around the park, a couple of lantern-shaped street lights, dancing water fountain with lights on it and most specially, its the time where the tall chrismas paroles will be light up in just a couple of minutes. Although in the park, there are still a lot of people, she suddenly felt comfortable with the sight of families with their children hanging around with their tents and packed foods while they are playing and waiting for the lights to be lit up. With that sight, her heart was filled with warmth and hope. Can she have that kind of family with her mom and dad like before?

"Pero...teka lang, hindi ba tayo magsi-celebrate? O kaya magd-dicorate ng mga Christmas tree, Christmas lightㅡ" "That will never be happen, if you want to celebrate on your own, go ahead and I don't care." Malalim ang boses nitong putol sa aking sasabihin. Pagkatapos ay iniwan na nga ako ritong bagsak ang balikat dahil sa sinabi niya.

Ang kanyang mga labi ay nagbukas nang dalawang beses bago siya tuluyang bumulong, "Nagbago na siya." Pagkatapos noon, muli siyang nanahimik, ibinaling ang kanyang ulo upang tumingin sa bintana. Ang mga kalye ay dekorasyon na para sa holiday. Ang mga pulang parol ay nakasabit sa mga poste, habang ang mga tindahan ay nagpapakita ng makukulay na Christmas lights. Sa kahit saan, ang mga tao ay naghahanda na para sa season ng family reunions.

dugtong pa niya at nagsimulang maglakad palapit sa akin. Dahil sa sinabi ni mama ay napukaw ang atensyon ng lahat. Binigyan nila ako ng nagaalalang tingin, dahilan ng mas lalong pag-agos ng luha ko. I don’t want to ruin their Christmas, I don’t want to ruin this Christmas. “No—” Naputol ang sasabihin ko nang may magsalita sa likod ko. “Merry Christmas, everyone!”

Kumukuti-kutitap. Bumubusi-busilak. Kikindat-kindat. Kukurap-kurap. Ganiyan ang indak ng mga bombilya na animo'y pinaglalaruan ang ating mga mata. Funny how these little lights makes me stare at the at the moment. Funny how this big christmas tree that displayed at the condo building's lobby entertained for the mean time.

"It is extremely difficult, if not impossible, to find life worth living, and be against rape, if it has led to your existence." The cold breeze of December has always been memorable to me. The lights of the busy city is almost the reflection of the bright stars at the sky above. And even with all the noise and the traffic and the bustle around, I would still look forward to Christmas. A Christmas with my mother, with only the two of us. A Christmas that won't ever happen to me anymore.

Ilang sandali pa, muli siyang nagsalita, at ang tanong niya ay tila isang palasong tumama sa natitira kong depensa. "Liam, kailan ang uwi mo? Uuwi ka ba ngayong Pasko?" Napahinto ako sa at napatitig sa paligid. Ngayon ko lang napagtanto na nababalot na pala ng mga Christmas decorations ang buong airport. Makukulay ang mga ilaw, masaya ang mga tao, pero hindi ko iyon maramdaman. Para sa akin, madilim ang mundo ko hangga't hindi ko naaayos ang gulong ito.

Sa tagal ko rito ay kabisado ko na ang mga pag-uugali nila na kahit simpleng bagay ay kayang mapalaki. “Are you mad?” tanong sa akin ni Marcus habang naglalakad kami sa madilim na eskinita. Tanging mga Christmas lights at parol lamang galing sa mga kabahayan ang nagsilbing ilaw sa aming daan. Hindi naman mahaba ang distansya mula sa aming tahanan patungong labasan ngunit medyo mahirap dahil madilim at hindi maayos ang pagkakasemento sa daan.