Cinta Sejati Novels & Stories

Palagi ngang sinasabi sa amin ni Lolo dati na ang pakikipagrelasyon ay mahirap kasi kailangan mong trabahuhin araw-araw. Naramdaman kong hinawakan ni Aziel ang kamay ko at mahinang pinisil ito. "Maraming mga relasyon ngayon ang natatapos dahil lang sa kaunting tampuhan. Maraming pumapasok sa relasyon na akala nila ay madali lang at may iba na ginagawa pang libangan kapag nauumay sila. Huwag sana kayong tumulad sa mga iyon. Alagaan ninyo ang relasyon ninyo. Ang tunay na nagmamahal ay mahaba ang pasensya at maunawain. Hindi ito naiingit at hindi ito mapagmataas. Ang tunay na nagmamahal ay hindi madaling magalit at hindi nagtatala ng mga pagkakamali. Higit sa lahat, ang tunay na nagmamahal ay m

“Akala ng iba, kapag napangasawa mo ang mayaman, automatic yayaman ka rin.” “Pero hindi gano’n,” patuloy ni Janella. “Lalo na kung hindi ka galing sa parehong mundo nila.” “Kung si Elle ang pinakasalan niya, hati lahat.” “Equal lahat.” “Perfect match.” Ngumiti siya nang bahagya, halos ironic. “True love pa nga siguro.” “Pero ako?” “Limitado lang.” “Hanggang dito lang ang kaya kong kunin.”

Agad naman na nakabawi ito at sinagot ang kanyang tanong. "Yes." Walang pag-aalinlangang sagot nito. Seryoso itong nakatingin sa kanya at kailanman ay hindi nag-iwas ng tingin para ipakita sa kanya na hindi siya nagsisinungaling. "I know it's too fast but I can't help myself. My heart yearns for you." Malungkot na napangiti siya. "But I can't offer you anything not even myself as I'm too broken. I don't know if I can even reciprocate your feelings in a way how normal people does."

Baka ginagawa na namang stockroom yung ref ko sa dami ng pabaon ni madam. "Maghanap ka ng masayang lovestory, yung mas masaya kesa sa love life natin para maiba naman." Dagdag pa niya. Tinuloy ko ang paghahanap ng magandaang rom com sa n*****x, pero tila ba hinihila ng movie na after yung mata ko. Gwapo kasi ng bidang lalaki. Yummy.

"Kung ganun, tatanungin kita, hanggang kailan mo ba mamahalin ang taong lubos mong minamahal?" Hindi ako nakapag imik ng ibinalik sa akin ng aking ina ang aking naging tanong sa kanya. Hindi ako makasagot at di malaman ang isasagot ko. "Eduardo," anya ng aking ina sa aking pangalan ng makitang hindi ako nakasagot."Anak, kung lubos at tunay kang nagmamahal sa kanya, ito ay walang hangganan. Ang tunay na pagmamahal ay walang nakikitang hangganan, kahit ang kamatayan hindi ito ang tanging hangganan sa mundong ito anak. Tulad namin ng ama mo, lahat noon ay itiniis ko kahit ayaw ako ng mga magulang niya dahil isa akong indiyo. Tinanggap naman ako ng iyong ama kahit isa akong busabos sa palengke n

Hindi ko akalain na ito ang pinakamasakit na tuldok na isusulat sa atin ng tadhana, ang tuldok na siya pa lang tatapos sa lahat ng saya. Ngunit kung nasaan ka man ngayon nais kong malaman mo mananatiling ikaw ang ititibok nitong puso ko umabot man ako sa dulo ng walang hanggan, ikaw lang ang mamahalin ko ng ganito," luhaan kong sambit. "YOU ARE ALWAYS BE MY BELOVED, CORAZON." —Wakas—

“Dahil alam ko kung gaano ka kahalaga sa akin, Jecelle. At hindi ko hahayaang may sumira sa atin, o may magtangka na ilayo ka sa akin kahit pa paano. Ganoon lang talaga ako. Kung ano ang akin, akin lang—at ikaw ang pinakamahalagang bagay na hawak ko sa buong mundo. Handa akong harapin ang lahat, labanan ang lahat, at alisin ang sinumang susubok na kumuha sa iyo sa piling ko.” Sa sandaling iyon, naintindihan niya na ang kanilang kwento ay hindi magiging katulad ng sa iba. Ito ay hindi ang simpleng pag-iibigan na payapa at walang hadlang. Ito ay puno ng panganib, matinding damdamin, at minsan ay madilim na paraan ng pagpapakita ng pagmamahal—ngunit ito rin ang nagpapatunay na sa mundong magulo

Alam nilang marami pang hamon ang maaaring dumating, at marami pang pananaw ang maaaring magbago, ngunit may isang bagay na mananatiling tiyak: ang kanilang pagmamahal ay hindi nakatali sa nakaraan, hindi nakakulong sa mga salita, at walang hanggan ang sakop. Ang kwento nina Ethan at Mia ay hindi nagtapos sa pagtanggap ng pamilya, hindi sa pagkakaroon ng anak, at hindi sa pagkilala ng lipunan. Ito ay patuloy na isinusulat araw-araw—sa bawat pagngiti, sa bawat pagtulong, sa bawat pag-unawa, at sa bawat pagpapatunay na ang tunay na pag-ibig ay walang pangalan, walang titulo, at walang katapusan.

Bahagya namang gumalaw si Janna roon dahilan para maidilat nito ang kaniyang isang mata at tumingin sa kaniya. "Francis, kakauwi mo lang ba? Kumain ka na?" marahang tanong nito. Ngumiti si Francis rito at hinalikan lamang ito kaya naman gumuhit ang pagtataka sa mukha ng dalaga. "I love you," usal nito at bahagyang namula si Janna roon. "I love you too. Nagugutom ka ba? Gusto mo bang ipaghanda kita?" Umiling si Francis doon at mahigpit na niyakap pa lalo ang asawa habang marahang hinahaplos ang buhok nito.

Sa sandaling iyon, naaalala kong kahit gaano man nakakapagod ang araw, may mga simpleng bagay na nagbibigay ng kapayapaan—at ang garden na ito ay isa na roon. Nakita ko ang pulang rosas, paborito iyon ni Tita Janice. Biglang sumikip ang dibdib ko at hindi ko maiwasang mapaluha. Ang bawat hibla ng damdamin ko ay bumabalik sa kanya, sa sakit, sa kawalan ko sa tabi niya, at sa kawalan ng magagawa para sa kanya.