Deliver Me From Evil Novels & Stories

Pinarisan iyon ng high heels ng kaparehong kulay. Halos tumalon ang puso ng dalaga palabas ng kanyang dibdib nang may kumatok sa pinto. Kaagad niyang nilapitan iyon at binuksan. Bumungad sa kanya si Mr. Ali. Magiliw itong ngumiti at inialok ang braso nito. “Shall we?”

I can feel the raging fire as he talks, spitting rancid saliva with each punctuated word. I'm just fifteen. I'm only fifteen and I already can kill. But he's already mid-30's and he still thought of betraying my mother. Masyado pa akong bata samantalang masyado naman na siyang matanda para gumawa ng kasamaan. Really, is there any standard of evilness? We keep on judging people for their wrongdoings without knowing that we did worse.

Chapter 17 Habang papauwi si Catie sa bahay, hindi pa rin mawala sa isip niya ang paulit-ulit na tawag na natanggap niya sa opisina. Sa tuwing sumisirit ngayon ang pangalan ni Fabien sa isip niya ay takot na ang namamayani. After what happened to her brother, hindi siya dapat makampante sa totoong pagkatao ng tatay ng kanyang anak. Fabien is a devil. Pasalamat na lang siya na hindi siya ibinenta ng lalaki tulad ng narinig niyang sinabi ni Fredrin. Everything Fabien told her was a lie. He lied to hide his true identity and cover up the evil inside him.

Bago siya umalis ay hinalikan niya muna ang aking noo. "Thank you, Nadivar. Palagi ka na lang nandiyan sa tabi ko tuwing namomroblema ako. You are really my savior. Hindi ko na alam ang gagawin ko kapag wala ka sa tabi ko." "Dadaan muna sila sa akin bago ka nila makuha, Vela. I really hate your father; he's selfish and a jerk. He doesn't deserve an angel daughter like you. I love you so much, angel."

Tumingin ako sa kanya, dahan-dahang humuhupa ang kaba sa dibdib ko dahil sa mga salita niya. Tumunog ang doorbell ng townhouse, at pumasok si Lena na may dalang ilang shopping bags. "Sir Rocco, Miss Tala, dumating na po ang tanghalian niyo. At may mensahe po galing sa taga-bantay sa opisina ng Valerio Group—pumasok na po ang Demand Letter na ipinadala ni Atty. Gopez." Tumingin sa akin si Rocco at tipid na ngumiti. "Mukhang hindi masarap ang tanghalian ng tatay mo ngayon. Kain na tayo?"

nakangiteng sagot ni Hermoine bago tinanggap ang kamay ni Merna. ~ADORED BY MY EVIL BILLIONAIRE BOSS~ M.A.B. WRITES

Dumirecho naman akong umuwi dahil nagtext si Yvonne na hindi siya sasabay pag-uwi. Nakababa na ako mula sa bus nang may maamoy akong mabaho. Hindi malakas ang amoy kaya tingin ko may kalayuan ang pinanggagalingan. Bilang isang soul eater, malakas ang pang-amoy ko sa mga taong may binabalak na masama. Mabilis kong tinunton ang pinagmumulan ng amoy. “Tulong!” mahinang boses ang narinig ko sa hindi kalayuan!

"That's what you thought because of what happened to you. But I'm here to prove to you that I can, I can be the man you need, I will be the man you need. Lahat gagawin ko para sayo Reese." Umiling ako, hindi ako makapagsalita. "I will be the devil who will seek for the justice they didn't give you. Ako ang maniningil sa mga kasalanang ginawa nila sayo. Hindi ako titigil hangga't hindi ko sila nadadala sa impyerno." Umiling ako, "I don't want that.." Umawang ang kaniyang mga labi. Parang nahulaan niya na kaagad ang nasa isip ko. He made his way to me forcefully. Nahawakan niya ako at pinilit na niyakap.

"Salamat. Salamat at nandiyan ka palagi sa tabi ko. Salamat dahil nandiyan ka para pasayahin ako, para makinig sa mga drama ko, para maging sandalan ko sa tuwing lugmok ako. Salamat at nangyari ka sa buhay ko." Mula sa maliliit na bola ng apoy ay naging maliliit na fire spikes ito. Pikit-mata kong itinaas ang kamay ko. Sobrang bigat na ng nararamdaman ko, at hindi ko alam kung bakit nakakatayo pa ako nang maayos. Nanginginig na ikinuyom ko ang aking kanang kamay ko bago ko iminulat ang aking mga mata. Sa pagmulat nito ay siyang pagsugod sa akin ni Evagne, at bago pa man siya makarating sa kinaroroonan ko ay mabilis na bumulusok sa kaniya ang mga fire spike at bumaon sa katawan niya at tuluya

Sumunod naman si Lady Cesca, kinuha niya ang nabasag na bote ng wine at inihampas iyon sa bisitang nakaluhod sa kaniyang harapan. Ang mga kasamahan ko naman ay halos hindi na makatayo sa nakikita ng kanilang mga mata. They're crying, shaking, shielding their body from the flying bullets. And I was running far away Would I run off the world someday? Nobody knows, nobody knows And I was dancing in the rain I felt alive and I can't complain But now take me home Take me home where I belong I can't take it anymore “Please, ayoko pang mamatay!”