Denial In Tagalog Novels & Stories

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Seryosong sabi niya "Huwag muna nating isipin." Hindi naging maayos ang pagkakape namin dahil doon sa sinabi ko. Napa-isip lang din naman ako. Kinwento ko na lang sa kaniya kung paanong naging kapatid ko si Gail. Yun nga ay dahil sa Papa ko na mah ibang kinakasama. Sinabi ko rin sa kaniya yung aksidente, seven years ago at napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Love? Maybe I like him, pero ang sabihing mahal ko siya ay parang nilunok ko rin ang sinabi ko noon, na hindi ako mai-in love sa kaniya.” “Youʼre in denial stage. Iyang nararamdaman mo, ang tawag diyan ay “selos”. Walang gamot diyan, kundi ang pagmamahal at assurance mula sa taong minamahal mo. Kailangan maiparamdam sa iyo ni Apollo na mahal ka niya, na mahalaga ka, na wala kang dapat ikabahala dahil ikaw ang lahat sa kaniya.”

Nakita ko siyang napatigil at timingen lang sakin, alam kong nag-iisip niya, "Dont you worry, we will have a agreement and rules to sign in., para kahit papaano my assurance ka saakin," sabi ko at lumapit sakaniya. Umupo ako sa harapan niya at parang siya ang boss sa situation namen. Kumuha na din ako ng papel at bullpen at isinulat ang mga agreement namen, at ibinigay sakanya. 1.DONT CURSE “ayaw ko ng palamurang babae."

Dahan-dahan akong nakinig nang mabuti, at ang tanawin sa screen ay nagpatigil sa aking hininga. Nakaupo si Lolo sa gilid ng kanyang kama sa kanyang bahay sa Pilipinas, nakasandal sa maraming unan, at ang kanyang mukha ay maputla na parang papel. Ang kanyang noo ay puno ng malalaking patak ng pawis, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanyang dibdib habang patuloy na umuubo nang walang tigil. Sa ibabaw ng kanyang palad, may mga bakas ng pulang dugo na mabilis niyang pinunasan gamit ang kanyang panyo bago pa man ito kumalat.

Kailan kaya siya magsasawa? "At sino sa tingin mo ang bagay sa 'kin? Ang babaeng walang pakialam sa ibang tao, babaeng nanglulustay ng pera ng ibang tao, spoiled brat, masama ang ugali, mayabang, masungit, plastic, malandi?" Nagtatangis na ang bagang ko sa pagpipigil na masigawan siya. "Ka-kasi-" nauutal niyang saad pero hindi ko na pinatapos.

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

"Then yes-I mean...no. I can buy a lot of shops though kaya walang kwenta." "Kung ganoon...magiging sapat na ba ang pagmamahal ko sayo?" Pinunasan ko siya ng pilik mata. Siya scoffed. "Hindi, alam ko na. Sabihin mo na lang sa wikang Filipino para magkaroon ng challenge. At tsaka, alam kong nakalimutan mo na..." Nakangiting sabi niya. sabi, "Hindi mo kaya, di ba?"

“A-Anong sasabihin ko?” Dumilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha at biglang gumalaw ang kaniyang daliri. Napatili ako nang umabante iyon at bahagyang pumasok. Naghatid iyon ng kakaibang kiliti at pakiramdam sa aking kalamnan dahilan para mapapikit ako at mapaungol. “Damn it! I don't need your permission anymore!” mariing saad niya saka inalis ang daliri niya sa akin. Binuhat niya ako at inihiga sa papag.