Desidido Mga Nobela at Kwento

Success! The end.

"Hindi ko akalaing matapos ang napakahabang panahon ay maririnig kong muli ang pagtugtog sa piyesa na iyan," Ang Un Sospiro ay isang piyesa na gawa ni Litz, isang Italyanong manunugtog. Ang yaong tugtugin ay nangangahulugang "pagbuntong hininga" o "kawalan ng gana" dahil nabuo ito nung minsan nawalan ng kaganahan sa buhay si Litz matapos mamatay ang kanyang minamahal.

Alipin C8 ANTHONY POV “Anong ayaw?!” “'Yon po kasi ang bilin ni Madam Senyorito,” “Wala akong paki-alam kung ano man ang bilin ni Mommy! Kapag inuutos ko gusto kong sundin n'yo kung ayaw n'yo na mawalan ng trabaho!” sigaw ko sa mga maid namin dahil anong oras na hindi pa rin nila pinapakain si Judy.

"I am fine Alexis. Huwag mo akong intindihin." "Bakit ayaw mo akong tabihan?" "Ayaw ko lang na baka mapano ka na naman. Think of twice Lexi. Baka maipit kita at kung ano na naman ang mangyari sa'yo. Huwag mo nang gawing quadrilateral with ABCD ang pag-aalala ko." "Gamitan ba naman daw ako ng math." Umiling ito, "mukhang ikaw yata ang kailangang ipaCT-scan. Bahala kang mangalay riyan."

No one can ever ruin us. DESIREDINK

May pag-aapurang dinampot ang kanyang phone at tinanggal doon ang usb. Dumayal. “Hello… si Theodore Rossell ito… gusto kong ipatanggal ang apelyidong Rossell sa pangalan ni Solenne Stevens… yes, ‘yong babae na ipinahahanda ko ang cremation… no, huwag n’yong ibigay sa akin ang ashes n’ya… ibaon n’yo sa kahit saang bundok kapag walang kahit sinong kumuha… yes that’s my final order.”

Totoo ba? “Alexa, alam kong nabigla ka sa desisyon ko. Pero, I need your help this time. Kilala mo naman si Lolo di ba? Ayaw paawat, titigil lang ‘yon pag nakita niyang nagpakasal tayo. Kaya pagbigyan na muna natin siya. Isa lang naman itong seremonya. Pangako pagkatapos ng kasal natin, magagawa mo pa rin ang mga gusto mo. Hindi kita pangungunahan sa mga desisyon mo. At saka magsabi ka lang kahit anong hiling mo ibinigay ko sa'yo.”

Araw ng sabado ngayon kung kaya't wala kaming pasok ngayon ni Abe sa mansion ng mayora. Nabalitaan ko din kay Abe na sa lunes na daw ang enrollan, hanggang ngayon hindi pa talaga ako nakakapag desisyon kung ako ba ay papasok sa school o' hindi, basta bahala na. Kailangan ko talagang mag-isip nang maigi at may dalawang araw na palugit na lang ako para magdesisyon, at kailangan ay hindi ko pagsisihan kung ano man ang magiging desisyon ko. Ngayon ay inaayos ko na ang akin lalabahan sa may sapa, pinaghihiwalay ko ang puti sa de-color, para hindi maghalo ang kulay at hindi malagyan ng chlorine ang de-color.

Baka siya yung may type niyan. "Sus ganun pa rin yun." Sinamaan ko ulit siya ng tingin dahilan para mag-peace sign siya. "Sasabihin mo o hindi?" tanong ko ulit. May tudyo ng banta ang boses ko. "Trojan Zyrous Montemayor." diretsong sagot niya. Sasagutin rin naman pala ako. Tinagalan pa. Just great! Small world. Nagkita na naman kami ng Virus na yan. Ang ganda talaga maglaro ng tadhana. Just fucking great. What a small world afterall.

Sabi ko na lamang. “Are you sure?” tanong muli nito na para bang naninigurado. "Oo naman! H'wag mo ako mas’yadong alalahanin A, malaki na ako." Kunwaring natatawa kong sabi kahit gusto nang kumawala ng luha at hikbi ko. “Okay. Good night . . . Tawagan ulit kita bukas.” "Okay. Good night, A!"