Novelas y relatos de Diego Ibong Adarna

Magmula nang mamatay si Antonio Santillan limang taon na ang nakalilipas ay Mr. Santillan o President Santillan na ang tawag ng mga tao kay Adriana. Iyon ang tawag ng mga ito sa kanya dahil siya na lamang ang natitirang heredera ng mga Santillan dahil kasabay ng pagkamatay ng Padre de Pamilya, ay siya ring deklarang pagkamatay ng isa nitong anak, Si Audrey Santillan.

Kunot ang noo nito pero may bahid ng sakit at simpatya ang mga mata. "Sino, Thea?" "S-Si..." Lumunok si Thea. Nanginginig talaga ang mga labi niya. "D-Diego." "'Yung cook sa Kampo?!" Nanginginig siyang tumango. "Putang ina talaga! Ang hayop na 'yon! Teka, tatawagan ko si Adriano!" "Rita!"

Ramdam na ramdam ko ang paglapit niya dahil ang init ng kaniyang bibig ay nanuot sa buong kalamnan ko. "Si Diego lang naman ang walang bayag. Ako ay nagkamali lang."

“Magpapakilala muna ako. Andrie is my name. Siguradong narinig mo na ang pamilya Villanueva dito sa Lucena. Sev Arnold Villnueva is my father, at ako ang tagapagmana ng pamilya.”

“Mahuhulog ba ang loob mo sa ibang tao, Shawn?” “Siyempre hindi.” “Iiwan kita habambuhay kapag nahulog ka sa iba.” Suminghal siya. “Subukan mo lang. Puwede ko ipalockdown ang airport at estasyon ng tren. Hinding-hindi mo ako maiiwan hanggang sa Noelle Anderson ang pangalan mo.” Sayang lang at ang nakalagay sa passport niya ay hindi na Noelle Anderson. Aria Byrd na ngayon.

Hindi ako maaring magkamali. "Ikinagagalak kitang makilala, Katuray Singko. Pagpasensiyahan mo na si Governor Pindang. Ipakikilala kita sa aking mga kasamahan." anas nito. Malugod kong tinanggap ang pakikipagkamay sa mga taong narito. Halos lahat sila ay may tattoo na hugis telapia at may bungo sa gitna. Kailangan kong makuha ang loob ng mga ito. Mukhang mabibigat at malalaking tao ang aming kakalabanin. Kaya pala sobrang laki ng offer sa akin dahil hindi pala basta basta ang mga kakalabanin namin. Parang sumakit bigla ang aking ulo. "Bakit hindi mo ipakilala ang iyong sarili, Diego Montenegro?" anas ng matanda na ang ngalan ay Don Mariano.

sabi ni Mang Crispin. "Ibong Adarna? Bakit ho ilang mga ibon ba ang nakatira dyan?" tanong ni Amara na walang kua-kuwang muwang sa sinasabi ng matanda. "Oo, yung pianoamatandang ibong adarna lamang ang mabait dyan kaya sinasamantala ng mga inakay. Isa sa pinakamalupit na ibon dyan ay ang mga buwetre, yung bunsong ibon, Lawin yun, kaso galit sa ibong adarna. Nabroken hearted kase si Lawin dahil kay Ibong Adarna," sabi ni Mang Crispin.

Parang sinususpetyahan niya ako sa pag tingin niya sa 'kin mula ulo hanggang paa. "Remember that there are things that can not be long hidden; Ang araw, buwan, at katotohanan," he reminded me. "You are seeing the truth. I am the truth. That is the tuest truth," I convinced him, at tinuro ko ang akimg sarili Now I just noticed his white mustache. He looks like he is from the character of Ibong Adarna during the Spanish era. This amazing folklore is about love, sacrifice and fantasy. I love to sacrifice my fantasy.

“Excuse me, hinahanap mo daw ako?” Napatingin sa akin ang lalake at tinanggal pa niya ang shades niya saka siya ngumiti sa akin. “Hi!” bati niya kaya naman napataas ang kilay ko kasi hindi ko naman siya kilala “I’m sorry, pero kilala ba kita?” sagot ko sa kanya “Actually, hindi pero hayaan mo akong magpakilala! Ako si Diego Cuenca, anak ni Mr. Amadeo Cuenca.”

tanong ni Andrei. “This is his grave, Andrei. Dito siya mismo ililibing. People should know not to try on me dahil hindi lang ito ang kaya kong gawin sa kanila. If I want them dead, I will destryoy them more.” Makabuluhang sabi ni Diego. Nagkatinginan naman si Angelo at Andrei at sabay na nagkibit-alikat. Ganoon nila nakilala si Diego bilang isang mafia boss.