Doesn't Matter In Tagalog Novels & Stories

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O

“Good morning!” Kumunot ang noo niya. Parang hindi naintindihan ang sinabi ko. Kuu! Kay aga-aga, problemado kaagad. “Ano ang iyong sinabi?” “Ang sabi ko good morning.” “Sabihin mo nga iyan sa wikang Tagalog. Hindi kita maintindihan.”

Napalunok naman siya ng laway nang magtagpo ang mga mata nila. "Oh, you're awake, little kid," he said in his signature deep voice, turning off the stove. "Tamang-tama ang gising mo. Maupo ka muna at kumain." "N-no need. Hindi ako kumakain kasama ang taong hindi ko kilala." Humalukipkip naman ito habang nakatingin sa kaniya. "Don't worry, hindi kita lalasunin, kaya maupo ka na."

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

Ang mga katulong ay nakasunod sa amin, parang gusto rin akong alalayan. "Alam ba ng De Dios na iyon ang tungkol diyan, Gabriella?" Madiin na tanong ni Papa. "Ayaw kong ipaalam sa kaniya, Papa," umiiling kong sagot. "Aba dapat lang!" Malupit niyang sagot. "Sa oras na makatapak tayo sa Cebu, walang kahit na sino ang magsasalita tungkol sa mga tao rito sa Pontevedra. They have no place in our life!"

Oh boy! Natatarantang bumangon ako mula sa pagkakasalpak ko sa katawan nito. "I-im s-sorry I never meant to wake you up," nauutal kong panghingi ng paumanhin dito. "Don't bother, I am fine," malamig na ani nito at muling pinikit ang mga mata na animo'y walang nangyari.

Hindi n'ya alam kung ano ang ibig sabihin nito dahil hindi n'ya naman kilala ang kapatid ni Bailey at wala s'yang alam sa background nito ngunit kahit ganon pa man ay wala pa rin itong karapatan na tratuhin ng ganito. "Kahit ano pa ang rason mo ay wala ka pa ring karapatan na tratuhin s'ya na parang hayop!" galit na sabi n'ya rito at nakalimutan na hindi pala nakakaintindi ng Tagalog ang lalaki.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Dapat nag-teacher pala ito at mahilig pala magturo. Tumango-tango naman si Keyller habang pigil na pigil na ni Kit ang matawa. “For the word I told you, it is tek-bah-lang, Keyller… not tekbe-leng. Your Tagalog accent is funnier than mine.” Then she giggled. "Tek-bah-lang is a group composed of rapists."