Doorway Novels & Stories

Bumaba si Darius sa taksi at binayaran ang pera para sa mga serbisyo ng taksi bago tumungo sa marangyang tarangkahan. Hindi pa masyadong pinag-iisipan ni Darius ang mga tarangkahan noon, ngunit sa paglapit niya sa kanila, napagtanto niya kung gaano kahanga-hanga ang mga ito. Ito ay tila ganap na gawa sa ginto. Ito ay may regal na anyo at dalubhasa sa disenyo. Ang mga gate ay may detalyadong logo ng dragon sa mga ito, at ang mga salitang "Dragon Estate" ay maayos na inukit sa tuktok ng mga gate.

Walang ibang bahay sa malapit, at walang streetlights. Pagkalipas ng ilang minuto, narating namin ang isang malaking itim na gate na mukhang gawa sa reinforced steel. May mga security cameras sa magkabilang gilid, at mukhang walang ibang pwedeng makapasok dito nang hindi inaasahan. Pinindot ni Elara ang isang button sa dashboard, at agad na bumukas ang gate. Dahan-dahang pumasok ang sasakyan.

Mukha namang may tao sa loob dahil hindi naman siguro nila maiisip na iwan na lang basta na nakabukas ang gate kung wala hindi ba? Dahan-dahan kong pinihit ang siradora nang main door at bumungad sa akin ang karatula na may nakasulat pang 'welcome back' at sa isang lamesang napakahaba ay punong-puno nang iba't-ibang pagkain.

Nagsitanguan naman ang mga ito. Kapagkuwan ay binuksan nang isang tauhan ang swing style na gate na gawa sa steel. Palagay niya ay sampung metro lang ang layo nang nilakad nila para marating ang isang malaking double door na pinto. Matapos buksan ay pumasok na sila. Sinalubong sila nang maikling hallway pero ramdam mo ang karangyaan lalo na sa mga paintings na nakasabit sa magkabilang dingding. Hindi na bago sa kanya ito, but he still amaze on how appealing the entrance is. Sinundan nila ang tauhan nito pero natigilan siya nang makita kung ano ang nasa pinakadulo ng hallway na 'yon. Lorenzo and Zahra wedding picture frame.

Tumapat siya sa akin at inilahad ang key card. Kunot noo ko itong tinanggap. “Alin dito?” Kumunot rin ang noo ni Maevrick at binawi sa akin ang card. Pareho niyang nilingon ang dalawang pinto at i-niscan ang pinto na nasa kaliwa niya. “Here, the left door is yours and this right door for Damon.” Kinuha ko ulit ang key card. Binalik ko ang suit niya bago ako pumasok. “Salamat.” Saka ko sinarado ang pinto hindi na hinintay pa ang sagot niya.

reklamo naman ni Sven habang tahimik lang sa tabi nito si Dwayne. "Nakapasok naman kayo, hindi ba? This is tresspassing," sagot ko sa kaniya at umislide ako paubo sa isang sofa. May gate has a sensor and all of their cars are registered to the sensor so they can really go inside anytime. Napatingin ako sa table na may mga alak nang nakalagay at pulutan. They are seriously her to drink? "Anong meron?" "Broken hearted ka hindi ba? Dadamayan ka namin." sagot ni Troy at kinuha ang isang bote ng wine.

Hindi ko lang ma-point. Maraming tauhan pero tahimik sa paligid. Medyo malayo ang mansion sa gate kaya hindi rinig ang ingay dito. Naglakad na ako papasok matapos kong pagmasdan ang labas. My heels made a sound as I walked to their marble floor. Sa portiko pa lang, kita ko na ang loob. I don't know why they rarely close their main door. Maybe because they have tight security at hindi sila nag-aalala na baka may magnanakaw?

Bumaling ang tatlong pares ng mga mata ngayon sa akin. "We can't say that. Anyone can enter the building. But doors are only accessible for people with badges. Since Axl's door uses a different kind of technology, the suspect didn't have to use a badge. Everyone familiar to Miya, are suspects." Kumunot ang noo ko, "Miya?" "It's how we call Axl's door. It's a technology made by Yuge Zamora, from Ground Zero."

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

RHEA Nakarating kami sa isang malaking steel door. Walang handle. Walang keypad. Pero may maliit na panel sa gilid. Lucas stepped forward. “Let me try.” “Model,” sabi ko. > Accessing local system… The panel flickered. Then— CLICK. The door slowly opened. JAKE Bad sign. Too easy. I raised my hand. “Stay behind me.” Pumasok kami sa loob. At doon ko na-realize— mali ako. Hindi ito trap.