Novel & Cerita Drowning In My Own Thoughts

It's so heavy and disturbing. Pakiramdam ko ay unti-unti akong nilulunod nito. That the more I suppress what I feel, the more I feel like someone is choking me. I feel like I'm suffocating. I feel like I'm drowning. Ilang araw na akong ganito.

Ramdam ko ang mainit niyang palad na dumadapo sa balat ko, nag-iiwan ng apoy sa bawat hagod. Gusto kong pigilan siya. Gusto kong hilahin ang kamay niyang gumagala sa ilalim ng damit ko. Pero ang katawan ko—ang puso ko—ay hindi makagalaw. I was trapped between guilt and longing, between reason and raw need. D*mn it. I bit my lower lip, trying to stop the trembling sound rising from my throat. My hands clutched the fabric of the bed, as if that would ground me to reality. But reality itself was slipping. I was drowning.

Mabuti na lamang nagtutuksuhan sa aking likuran itong si Nica at Clifford kung kaya’t nagambala nila ang aking pagmuni-muni sa ibang planeta. It seems that I am in a labyrinth now, drowning in the accumulating and complex events in my mind, all springing from solely one reason—thinking of him with her while I remain here motionless, like a statue, ill-educated to comprehend the intricate network of passages to Raze’s heart.

Walang inom, kain, o kahit ano, patuloy lang ang pagtulo ng luha ko habang iniisip siya. I hurt her. Isang bagay na hindi ko inaasahang magagawa ko. I hate it so much that I'm wanting to kill myself. Though I know that death is not even enough to pay for the huge mistakes I did. Hindi ko napansin na nawalan na pala ako ng malay habang nakatayo at umiiyak sa tapat ng mansyon. Pagkagising ko, nakita ko ang sarili ko sa sarili kong bahay na nakahiga sa sofa ng sala.

Habang nagta-trabaho ako, pinag-aaral ko naman ang kapatid ko. Kahit gusto kong gawin ang mga gusto ko ay hindi ko na maggawa dahil sa trabaho ko, hanggang sa hindi ko na alam ang gagawin ko sa buhay. Sumasakit ang ulo ko kaka-isip kung paano makakatakas sa lahat. For me, this is the only way to escape from all my problems right now. This is the only way to escape, to let myself drown in the river. I was about jump without any thinking whom I will left in this world. I was about to jump when someone grab my hand and hug me from behind.

Napakaliit pa at kung iisipin ay maaaring hindi buhayin… Tipid na ngiti lang ang naging tugon ko sa kanya pagkaraan ay nag-iwas ako ng tingin. Dumako ang tingin ko sa mangasul-ngasul na tubig ng pool. I’m thinking something that no one will understand and if they hear it they will look at me like I’m the most cruel person in the world. I can’t even tell Clifford what I’m thinking. Baka magalit siya sa ‘kin or worse ay kamuhian niya ako. At hindi ko kakayanin ‘yon. Pero paano ko ipapaintindi sa kanya ang nararamdaman ko?

Umuwi ako ng bahay na wasak na wasak. Dumiretso ako sa gilid ng pool. Doon ko muling nilunod ang sarili ko sa alak. Uminom ako nang uminom hanggang sa manhid na ang utak at puso ko. Parang wala nang bukas. Parang wala nang bukas na araw na aasahan pa. Napatitig ako sa kalmadong tubig. May kung anong boses sa isip ko na bumubulong... malumanay pero mapanira.

I came back in my apartment. I fell in my bed. I can't fight all the thoughts that's bothering me. That Ben and Ms. Mina is in one room. Dirty Mina! The only way to evade my anxious mind is to sleep. My body wide spread all over the bed. I became conscious of my every breath, and finally I felt drowsy again. I felt my body sinking in my bed. Im sleepy again. (Yung mga naka italic na words ay mga unspoken cloud of thoughts ng main character)

Earlier, I was torn between Ice, my mission, and my disgust with the man beside me. Kinalma ko ang sarili ko kahit gusto ko na lang matulog. I splashed cold water on my face, trying to regain control. The dizziness worsened, but I couldn’t stop. Not yet. Not when I was so close. Not when I know I could be in danger any moment.

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever