Dumating Ka Sa Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

Ang payapa ng buhay ko nang mawala siya ng halos isang linggo dito. "Wala naman. Inoobserbahan ka." Aniya at humalukipkip pa. Sinamaan ko siya nang tingin. "Fyi. Wala kang pakialam sa kung ano man ang plano kong gawin sa buhay. Hello, this is my life." Naiinis na sabi ko. "Bago ka pa dumating may kontrabida na sa pag-iibigan nila kaya please lang at huwag mo ng palitan." Nayayamot na aniya. And pakialam ko naman?

Playing with: You are a drug by secondhandserenade Today was just another day Emotionless and stale Everytime I try to reach you I always seem to fail You're living in this shell And you don't recognize your sin You've taken not just me for granted But the world you're living in Dumiretso na akong pumunta sa bathroom. Ang huli ko lang naalala kagabi, mainit ako tapos feeling ko na babagsak na ako. Tapos. OHMY?! Sinalo niya nga pala ako bago ako bumagsak tapos..OHMY?! Tinawag ko yung pangalan niya? Wah!

Muling tumulo ang luha ko at ginawang pamunas ang kumot, muli akong napabangon ng maramdamang hindi ako makahinga dahil sa pagiyak ko. Tanginang buhay to. ____________________

Huwag sanang maabala ang iyong tahimik at mapayapang buhay dahil sa biglang pagdating ko. Ah... oo nga pala isa pa. Natutuwa akong medyo marami kang sinasabi ngayon ngunit mas gusto ko pa rin ang ikaw na matigas. Dahil ang ikaw na matigas ay nagpapadali sa akin na umalis. Luc... ingatan mo ang sarili mo at maging masaya ka, bilang isang kaibigan iyon lang ang hinihiling ko. Sayangin mo ang buhay habang binibigyan ka ng pagkakataong tamasahin ito dahil hindi lahat ay binibigyan ng pagkakataong tamasahin ang kagandahan ng buhay. Mainit na pagbati... Emily'

"Dumating na tayo sa puntong ito, kaya kailangan mong tanggapin ang realidad. Kung tutuusin, noong nangyari ito, talagang hindi ko basta-basta matanggal ang nararamdaman ko para sa'yo sa loob ng maraming taon. Lalo na nang isinugal mo ang buhay mo para sagipin ako sa sunog, hindi ko kayang ipagkanulo ang kabutihang iyon..."

Ang tanging naririnig ko ay 'yung tibok ng puso ko na unti-unting kumakalma, nagiging kasing-lamig ng bakal. Dito ko narealize, ang buhay pala ay hindi lang parang dough na minamasa para lumambot. Minsan, kailangan mo ring dumaan sa apoy para tumigas. At ngayong gabi, naramdaman ko na 'yung init ng apoy. Tapos na ako sa pagiging biktima.

Pero kahit nasasaktan, pinilit nitong tumawa nang sarkastiko. "Sorry to disappoint you, baby, pero masama akong damo. Kahit si Kamatayan, takot kunin ang kaluluwa ko. Minna, mas mabuting ipagdasal mong humaba pa ang buhay ko. Dahil naisip mo ba kung anong mangyayari sa'yo kapag nawala ako?"

"I am your shield, Dante. Whether you like it or not." Tumingin sa akin si Dante, parang tinatanong kung payag ba ako. Huminga ako nang malalim. "Dante, pagod na ako. Kung ito ang kailangan para maging tahimik ang buhay natin, ibigay mo na."

Poker face lang. Kinakabahan na tuloy ako. Para na akong kandila na ang bilis mapuspos. “Kayo ha! Kinuha ninyo akong buhay, ibalik niyo akong buhay!” saad ko na wala paring effect. Parang yung sabon lang na ginagamit kong pampaputi. Nangati pa tuloy katawan ko. Di nila ako i-uuwi at ibubulok nila ako sa isang silid hangang sa mamatay. Tipong uhaw na uhaw ka, gutom na gutom at kailangan mo na makita si Nature ulit.

“Sir! Baka makalabit mo yung gatilyo!” “I don’t care! Mamatay na kung mamatay!” Nagtaas baba ang dibdib ko, tila kay layo ng tinakbo ko sa lakas ng hingal ko. Pati ako sobrang kinakabahan sa giganawa ko dahil alam kong kaya kong kalabitin yung gatilyo upang wakasan ang buhay ko para matapos na tong putang inang sakit na nararamdaman ko.