Dumating Ka Sa Buhay Ko Mga Nobela at Kwento

"At ano ngayon? Kung hindi mo ako magustuhan? Nasa mga kamay pa rin kita, at hindi ka makakatakas sa akin. Magsasama tayo kahit sa kamatayan." "Bahala ka." Ngumiti si Maureen nang malamig, handa na siyang mawala sa mundo,"Patay na ang pamilya ko, at ayoko nang mabuhay. Pwede mo akong ikulong, pero hindi mo makokontrol ang buhay ko. Hanggang diyan ka lang sa kung anong nais mo."

Tubig na lang ang bumubuhay sa akin. Pero hindi na sapat iyon, kumakalam na ang sikmura ko. Parang may kutsilyong paulit-ulit na umiikot sa loob ng tiyan ko. Napahawak ako sa isang puno para hindi ako matumba. Huminga ako nang malalim. Hindi ako puwedeng mamatay dito. Kung maaaring makulong na lang sana ako ay iyon na lang ang gagawin ko. Sa kulungan, for sure ay mapapakain din naman ako. Kaysa dito, putang-ina, wala ni isang kanin ang nakakain ko.

pag amin nito. “Malilimutan mo rin ako!” Sabi ko. “I Can't Babe!” Sabi nito. “Kaya mo at kakayanin mo kung susubukan mo lang matutunan at tanggapin ang katotohanan!” “Pero ikaw ang buhay ko!”

Ang kaninang takot na nararamdaman nito ay bigla na lamang nag laho. "Tama na ang pag hihigante apo, dahil kahit anong gawin mo hindi naman na maibabalik ng pag hihigante mo ang buhay ng ina mo. Mas nilalagay mo lamang sa alanganin ang buhay mo" "Wala akong pakialam, matatahimik lang ako kapag na patay ko na ang taong 'yun" giit pa ni Damon.

Sandali akong tumingin sa asul na ulap at napangiti ang aking labi. "Sana, kung nasaan ka man ngayon, naging masaya ka pa rin para sa akin. Sayang at hindi mo nasubaybayan ang buhay ko. Pero siguro, kaya nangyari ang mga bagay na iyon sa nakaraan, ay para matuto akong lumaban sa buhay," sunod-sunod kong wika. Marahan akong tumayo at sandaling tinanggalan ang dumi ng aking kamay. Muli akong tumingin sa babaeng importante sa aking buhay, saka nagpamulsa.

Dᴀɪɢ ᴘᴀ ʀɪɴ ɴɢ ʟɪʏᴀʙ ɴᴀ 'ᴋɪɴɢ ɴᴀʀᴀʀᴀᴍᴅᴀᴍᴀɴ Sᴀ ᴛᴜᴡɪɴɢ ᴛᴀʏᴏ'ʏ ᴍᴀɢᴋᴀʙɪʟᴀɴɢ ᴍᴜɴᴅᴏ Na-realized ko, hindi pa pala huli ang lahat. Na pwede pa rin pala ako sumaya ng gan'to. Na pwede pa pala maging normal ang buhay ko.

"Sasama na ako sa'yo." I just want a peaceful life for fuck sake! Soon....

Hanggang kailan kaya ito pahihirapan ng karumal-dumal na alaalang iyon? Sana ay di na magising kung nangangarap man din Kung ang buhay na makulay ang tatahakin Minsan ay nadarama minsan di na iluluha Di ka na maninilbi pagkat sa buhay mo Ay may nag mamahal pa rin

Napalunok ako at naluluha si Mama at halos gusto nya na akong saktan pero umatras ito at sumigaw ng malakas. "This life is hell, wala akong kakampi. Sana talaga pinalaglag na lang kita. Akala ko kapag nabuhay ka ay magkakaroon ako ng kakampi ng kadamay sa lahat." Tumungo ito at pumikit ng mariin.

Sa kanya ba ito galit? "You know what, I didn't reach this point of my life without me being life's favorite punching bag. Pumasok na rin sa isip ko dati na kunin ang sarili kong buhay. But trust me, Miss. Hindi makatutulong at magsisisi ka lang sa huli." muling saad nito.