Dumating Ka Sa Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

dagdag pa nito na lalo kong kinainis. "Fuck this life" mura ko at mabilis nag lakad paayat sa hagdan kahit gutom ako hinayaan ko nalang mag kulong nalang ako sa kuwarto ko nag tatampo ako kila mommy at daddy bakit hindi pa nila ako hahayaan buhay ko ito gagawin ko anong gusto ko hirap ba intindihin yun but fuchk grrrrr bulong ko sa sarili.

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

Hindi, baka nasa cafeteria at kumuha ng tubig. "Bakit ang lungkot mo ata ngayon? Mamamatay kana ba?" sinamaan ko siya ng tingin. "Easy, hayaan mo, pwede naman kita buhayin. Basta mahahawakan ko ang patay mong katawan, kaya kong isapa sa iyo ang isa sa mga buhay ko." Hindi ba dapat iniingatan mo ang buhay mo? Hindi mo dapat binibigay yan sa kung kanino lang." sita sita ko sa kanita.

May mag liligtas ba sa akin? Tuloy-tuloy ang pagpatak ng mga luha ko dahil nasa panganib na naman ang buhay ko. Paano ko ililigtas ang buhay ko gayong kahit dulo ng daliri ko hindi ko pwedeng igalaw? "Manang please let me go... Mamamatay tayo dito" "Yun nga ang plano ko" ngising demonyo nuang sagot dahilan para mas pangilabutan ako.

But I decided to stay here for a while and staying here won’t hurt. Aish! I’m really doomed! Akala ko naman, tahimik lang akong mamumuhay. Pero hindi pala! Naku naman! Nag-uumpisa pa lamang ang totoong takbo ng buhay ko kaya kailangan ko itong paghandaan. Madami ang maaaring mangyari sa hindi inaasahan kaya dahil handa ako.

Kaso hindi ko magawa dahil umiikot ang paningin ko. "Ikaw kasi ang bungangera sa buhay ko. Ang only bungangera of my life." Titig na titig siya sa mga mata ko nang sabihin iyon. At hindi ko maintindihan kung bakit ang puso ko ay bigla na natilihan. "At ikaw lang ang papayagan ko na maging bungangera sa buhay ko, Tamara."

Playing with: You are a drug by secondhandserenade Today was just another day Emotionless and stale Everytime I try to reach you I always seem to fail You're living in this shell And you don't recognize your sin You've taken not just me for granted But the world you're living in Dumiretso na akong pumunta sa bathroom. Ang huli ko lang naalala kagabi, mainit ako tapos feeling ko na babagsak na ako. Tapos. OHMY?! Sinalo niya nga pala ako bago ako bumagsak tapos..OHMY?! Tinawag ko yung pangalan niya? Wah!

"Ganito na lang pala, tatawagan ko ang uncle Bert mo para ma chec ka. Tumango- tang ako sa huling sinabi nya. Mas maganda nga iyon kaysa sa mga suhestiyon niya kanina. Nag-agahan mun kami bago niya ako tuluyang ihiniga sa kama at saka tinawag si uncle Bert. Nakatunganga lang ako sa kisameng gawa sa nipa at iniisip kung paano ako makakapag-simulang mamumuhay mag-isa. Wala ang mga taong nakasanayan kong kasama. Marami ang nawala sa akin, mula pisikal hanggang emosyonal. Gayunpaman ay napakasakit isiping mga kadugo ko mismo ang gumawa nito sa akin. Kadugo ko mismo ang nag-tulak sa akin pa-impyerno.

Magiging mahirap man o maaari man akong makasakit ng dadamdamin ng ibang tao ay gagawin ko. Sarili ko muna ang uunahin ko. Lulubus-lubusin ko na ang buhay ko para kung sakali mang mawala ako sa mundo ay magiging masaya naman ako kasi wala akong pinagsisisihan na ginawa ko.

tot. I ended the call. Ano pa nga bang aasahan ko kanya? Hindi man lang muna tinanong kung ayos lang ba ako. Sana sa susunod kong buhay, hindi na siya ang maging nanay ko. Hindi ko mapigilang manginig dahil sa matinding pagkadismaya. Nawalan din ako ng lakas at hindi ko rin namalayang sumasabay na pala ang mga luha ko sa pag-agos ng tubig mula sa damit ko. Damn this fucking life!