Dumating Ka Sa Buhay Ko 소설 & 이야기

Marahil ay hanggang doon na lang ang kanyang buhay. "Pasalamat ka na may natitira pa akong kaunting awa sa iyo. Hindi ko dudungisan ang palad ko para kunin ang walang kwentang buhay mo. At ayaw din kitang mamatay dala ang apelyido namin sa kabilang buhay!"

Mapait na lang akong ngumiti bago tumingin sa ilalim ng puting ilaw, sa dilaw na buwan, "Huwag mo nang alamin. Baka kasi hindi ka maniwala. Totoo 'yung sinabi kong gusto ko ng mga tagapagmana. Who knows kung kelan ako mamamatay? Ayokong matengga lang sa bank accounts ko ang mga yaman ko. O kaya manakaw sa akin. Wala na kasi akong makitang tatanggapin ako sa kung ano ako. Sa kung sino ako. Kahit wala nang lalaki sa buhay ko, basta nandiyan 'yung tatlo at may mga junakis ako, sapat na sa akin 'yon. Napapagod na din kasi akong mabuhay---" "Tigilan mo nga 'yang drama mo sa buhay mo! Life is short, okay? Enjoy while you're living!" Galit na sabi niya at hinawakan ako sa braso at hinarap sa kaniya

dagdag pa nito na lalo kong kinainis. "Fuck this life" mura ko at mabilis nag lakad paayat sa hagdan kahit gutom ako hinayaan ko nalang mag kulong nalang ako sa kuwarto ko nag tatampo ako kila mommy at daddy bakit hindi pa nila ako hahayaan buhay ko ito gagawin ko anong gusto ko hirap ba intindihin yun but fuchk grrrrr bulong ko sa sarili.

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

Hindi, baka nasa cafeteria at kumuha ng tubig. "Bakit ang lungkot mo ata ngayon? Mamamatay kana ba?" sinamaan ko siya ng tingin. "Easy, hayaan mo, pwede naman kita buhayin. Basta mahahawakan ko ang patay mong katawan, kaya kong isapa sa iyo ang isa sa mga buhay ko." Hindi ba dapat iniingatan mo ang buhay mo? Hindi mo dapat binibigay yan sa kung kanino lang." sita sita ko sa kanita.

Diin na saad ni Tito Damon sa akin. "Kay Quatro, wala. Pero ikaw, of course, sisingilin kita. If payag ka naman na maging manugang ako, libre lang Tito Damon." Kumindat ako rito. Huminga naman ito ng malalim. "Naligaw ka na ng landas, Black Poison." Napatigil ako sa sinabi ni Tito Damon. "May pagkakataon pa na magbagong buhay. Huwag mo sayangin ang buhay mo."

May mag liligtas ba sa akin? Tuloy-tuloy ang pagpatak ng mga luha ko dahil nasa panganib na naman ang buhay ko. Paano ko ililigtas ang buhay ko gayong kahit dulo ng daliri ko hindi ko pwedeng igalaw? "Manang please let me go... Mamamatay tayo dito" "Yun nga ang plano ko" ngising demonyo nuang sagot dahilan para mas pangilabutan ako.

But I decided to stay here for a while and staying here won’t hurt. Aish! I’m really doomed! Akala ko naman, tahimik lang akong mamumuhay. Pero hindi pala! Naku naman! Nag-uumpisa pa lamang ang totoong takbo ng buhay ko kaya kailangan ko itong paghandaan. Madami ang maaaring mangyari sa hindi inaasahan kaya dahil handa ako.

Kundi dahil ramdam niyang hindi siya pabigat sa amin. “Minsan,” sabi niya sa akin isang hapon habang pinapalitan ko ang benda sa braso niya, “akala ko wala na akong babalikan.” Napahinto ako. “Pero kayo,” dugtong niya, “kayo ang bumuhay ulit sa akin.” Napasinghot ako. “Hindi ka namin binuhay. Buhay ka na. Tinulungan ka lang naming bumangon ulit.”

Kaso hindi ko magawa dahil umiikot ang paningin ko. "Ikaw kasi ang bungangera sa buhay ko. Ang only bungangera of my life." Titig na titig siya sa mga mata ko nang sabihin iyon. At hindi ko maintindihan kung bakit ang puso ko ay bigla na natilihan. "At ikaw lang ang papayagan ko na maging bungangera sa buhay ko, Tamara."