Dumating Ka Sa Buhay Ko の小説・ストーリー

Magiging mahirap man o maaari man akong makasakit ng dadamdamin ng ibang tao ay gagawin ko. Sarili ko muna ang uunahin ko. Lulubus-lubusin ko na ang buhay ko para kung sakali mang mawala ako sa mundo ay magiging masaya naman ako kasi wala akong pinagsisisihan na ginawa ko.

“HULING BAHAGI: ANG PAGPIPILIAN. DAMIEN, MAY BARIL KA DOON. ISANG BALA LANG. PWEDENG BARILIN MO SI MEGAN. KUNG GAGAWIN MO ‘YUN, MALAYA KA NA. IBABALIK ANG KOMPANYA MO, ANG BUHAY MO… AT AKO. SA AKIN KA LAHAT. PERO KUNG HINDI… PAREHO KAYONG MAMAMATAY DITO SA BAHA.” May lumitaw na baril sa mesa. Isang bala lang ang laman. Tiningnan ako ni Damien. Tapos tiningnan niya ang baril. “Damien… gawin mo na,” sabi ko. Pumikit ako at naghanda. “Kung ‘yun lang ang paraan para mabuhay ka… barilin mo ako. Pero mangako ka sa akin… alalahanin mo ako kahit sa panaginip lang.”

walang patumpik -tumpik kong sagot. "Iha, tandaan mo, hindi matatapos ang pagtulong ko sa iyo hangang sa makapanganak ka. Isa pa, nakita ko din kung gaano kadelikado ang buhay mo sa ngayun. Ayaw kong pagkatapos kitang matulungan, mapapahamak ka din. Kaya sana, ngayun pa lang, kailangan na nating mag-isip ng paraan para naman kahit papaano, bumalik sa normal ang buhay mo." seryoso niyang muling wika

tot. I ended the call. Ano pa nga bang aasahan ko kanya? Hindi man lang muna tinanong kung ayos lang ba ako. Sana sa susunod kong buhay, hindi na siya ang maging nanay ko. Hindi ko mapigilang manginig dahil sa matinding pagkadismaya. Nawalan din ako ng lakas at hindi ko rin namalayang sumasabay na pala ang mga luha ko sa pag-agos ng tubig mula sa damit ko. Damn this fucking life!

Hindi talaga mag-papatalo. “Ang damot mo, kaya wala kang jowa eh. Para kang mangangain ng buhay..” “Kumakain ako ng buhay, saka manahimik ka. Baka gusto mo ipukpok ko sa ulo mo itong bote..”

sambit nito sakin. Hindi ba Ako umimik iniisip ko nalang kung anong maarong nangyari sakin, hays nakakalungkot isipin na napaka gulo ng buhay ko marami namang iba diyan pero bakit pa sakin ibinigay Hindi ko alam kung ano pa bang gagawin ko para maging maayus Naman ng konti itong buhay ko na wawalan tuloy ako ng pag asa na maging maayus pa ang buhay ko.

“Hindi ko kailangang magpaalam sayo kung maliligo tayo. Kung sinabi kong maliligo tayo, maliligo tayo.” Ngumuso ako. Hindi na ako nagsalita. Bahala siya sa buhay niya. Not that I don't like it. Pero ayaw ko namang aminin na gusto ko! Ano sasabihin ko na sige Darius, maligo tayo. It was a dream come true! Ang dami ko ng kahihiyan sa buhay ko. Huwag ko ng dagdagan!

Shocked Sa araw-araw na takbo ng buhay ko ay ngayon ko lang naramdaman na kompleto na ang buhay ko. Kontento na ako sa kung anong meron ako at hinihiling na sana hindi matapos ang mga masasayang sandali pero alam kong hindi naman ganoon ang buhay. Saint is the the botfrind that you can ask for, kaya medyo binabawi ko na ang suinasabi ko dati na hindi ko siya ideal boyfriend at higit sa lahat yong sinabi ko na hindi ko siya mamahalin ever! My god! Kinain ko lang yong sinabi ko, hindi lang pala kinain kundi nilaklak ko pa!

Sa isang iglap ay nawalan ng saysay ang buhay ko. My whole life became a mess. Hindi ako makaalis sa utang… Dumating ako sa point ng buhay ko na gumisgising na lang ako sa araw-araw para hilingin na sana ay ako na lang ang nawala. Na sana kinuha na rin Niya ako kasabay ng pagbawi niya sa aking ina. I even tried to commit suicide but I failed.

habang buhay nabah ako dito kasama siya, is this my destiny? parang gumuho yung mundo ko, I feel like there is no hope for me, kung alam ko lang na ganito dadadasin ko, hindi ko na sana siya kinalala, napasubsub ako sa sahig and cry again. "mama, help me" sambit ko habang nga mga luha ko ay pumapatak sa sahig.