Essay On My Life As A Student Mga Nobela at Kwento

At wala din naman ako plano na ipag kalat ang tungkol sa aming dalawa nito. Sabi ko nga gusto ko lang ang tahimik na buhay. Sure naman kasi ako na pag nalaman sa buong campus ang pag papakasal namin nito ay malamang na mahalukay din kung sino ba ako talaga. Ayaw ko na mangyari ang bagay na yun. Tama na ang pag kilala lang nila sa akin ay isa lamang akong ordinary na estudyante doon at umaasa lamang sa pagiging scholar ko kaya ako nakakapasok sa eskwelahan na iyon.

Mabuti na lang talaga at mabait ang mayor namin at binigyan ako ng scholarship no’ng nag-college ako. Noong nag-college ako, do’n ko lalo nakita kung gaano talaga kahirap ang buhay ng isang mahirap. Inggit na inggit pa ako sa mga kaedad ko na malayang gumagala sa kung saan-saan pagkatapos ng klase, o ‘di kaya’y sa mga latest na cellphones nila na pinaglalandakan nila araw-araw.

Madalas kasi itong tambayan ng mga estudyante. Tumatambay sila dito o di kaya dito sila gumagawa ng mga assignments, research papers, basta mga ganun. Minsan nga ginagawa pa itong praktisan ng sayaw eh. Maluwag kasi dito saka mahangin, perfect talaga sa mga ganun. "Hayy." nasabi ko sa sarili saka tinignan ang kabuuan ng campus. Mula kasi dito ay tanaw ang bandang harapan ng campus namin.

Wala na akong parents, tita ko na lang yung bumubuhay sa akin pero ewan ko ba kung talagang binubuhay niya ako dahil sa tingin ko, ako lang yung bumubuhay sa sarili ko. Arghhh! Malapit na akong makatapos sa kolehiyo so that means, mangangailangan na naman ako ng pera para sa school projects and tuition fee. I'm running as Magna cum laude as far as I'd remembered, lutang kasi yung isip ko ngayon dahil marami pa akong mas inaalala kesa sa grades ko. Mataas nga grades ko pero paano naman ako makakagraduate kung wala akong pambayad?

gulat nitong tanong kaya naman tinignan ko siya at binitawan na ang kaniyang kamay kaya ibinaba niya na iyon. "He's just a student. He don't know what he's doing. Also, he's a graduating student, what happened might affect his studies and I don't want it since I don't want his effort to go in vain just like that. It's not that I was killed or raped so I'm fine."

Napabuntong hininga ako habang unti unting ibinaba ang phone ko. Napatingin ako sa paligid. Maraming students. Maraming mata. Maraming taong posibleng may alam. At mas maraming pwedeng maging problema. Pero kaya ko naman. Matagal ko nang ginagawa ito. Mag act na parang wala lang. Maglakad na parang ordinary student. Huminga na parang wala akong tinatagong buong mundo.

Namamayagpag na siya sa kabila ng kanyang mga pinagdaanan habang ako ay patuloy na tinatakbuhan ang nakaraan, ngunit nanatili ang takbo ng buhay ko ngayon sa kasalukuyan. ..... Umabot sa halos kalahating oras ang talumpati ni Kian, dahil nadagdagan ng mga katanungan ng mga estudyante at ng kanyang mga kasagutan. Maraming kinilig, maraming nadismaya ng sinabi niyang wala siyang interest ngayon sa pakikipagrelasyon. Ngunit hindi rin nakaligtas ang tanong na kung sino ako sa buhay niya bakit ako ang kasama siya.

Parang may sariling mundo. Habang nasa daan ako ay iyon na nga ang hindi maiwaksi-waksi sa isip ko. Normal naman sa akin na maging concern sa student ko pero hindi normal itong hanggang pag-uwi at paglalakad ay naiisip ko ito. So far, she's the only girl I've seen with the simplest clothes and appearance here on campus. Nowadays that's where I'm drawn to. In things I'm not used to seeing...

We stopped expecting to catch a glimpse of the other at the end of the day. Parang naging parte na lang iyon ng aming routine araw-araw. And I wasn't sure if I should be worried about that. *** Nasa cafeteria ako ngayon. Sa gitna ng maiingay na college students. Pero hindi ko na binigyang pansin ang kaingayan sa paligid. Naka-focus lang ako sa pagsubo sa pagkaing in-order. Madaling-madali, na akala mo ay pati dito ay may deadline. These days, eating felt more like a task than an actual break.

Kaya naman puro aral at trabaho lang ako dahil gusto kong mag survive sa mundong ito. Mas matagal akong nagka degree kumpara sa iba dahil na rin nga sa kakapusan, pero feeling satisfied pa rin ako. Hindi madaling mag-aral at magtrabaho at the same time. Ni hindi ko magawang gumastos para sa ibang bagay maliban sa mga gamit ko sa paaralan at ilang pangangailangan. Kahit na ng magkatrabaho na ako ay doon lang din ang naging focus ko. Ni hindi ko nagawang tumingin na rin sa ibang lalaki kahit na ano pang subok nila na magpapansin sa akin.