Essay On My Life As A Student นิยาย & เรื่องราว

huling sinabi ni Yuie saka ito tumayo at iniwan ako. Parang sasabog na talaga ang utak ko sa mga nalaman ko ngayon. Hindi na talaga ako pinatatahimik ng mga walang katotohanang chismis. I just want a normal life of being a high school student pero palagi nalang akong nasa spotlight ng chismis at usap-usapan dito sa school at sa kabilang schools. Hays, ano nang gagawin ko nito? YUIE'S POV

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

"Tsk! We can make fun naman with her mamaya, right? Wala naman tayong other job e." Nagsimula nang magsunod-sunod ang pagtibok ng puso ko. Anong pinagsasasabi nila? May balak ba silang gawing masama sa 'kin? Never ko pang na-experience sa buong buhay ko ang mabugbog ng estudyante o kaklase. At ayokong maranasan 'yon. Hindi ko pa rin sila iniimikan o tinitignan. Nagulat pa akong bigla nang may humawak sa kamay ko at iniharap sa kanila ang palad ko.

“I miss being a college student. I miss getting drunk and not having to go to work the following morning. I miss waking up wanting to puke my guts out and go to school with a hangover. “It was filled with fun and endless what ifs. Everything seemed possible during those times… you know, when we’re still not thinking about what would happen in the future and the biggest dilemma is getting through the next major exam.” I lived the same kind of lifestyle when I was still a student. I rest my head against hers. “It kind of sucks to grow up, huh?” “Sobra,” sagot niya. “I hate not really having enjoyed my life. I had Maeve to think about.”

Marami pa akong trabahong dapat tapusin kaya mas uunahin ko iyon kaysa mag-isip ng mga bagay na imposibleng mangyari. As a working student, I need to use my time efficiently. I am now a fourth year tourism student. Graduating student na ako at sa wakas ay magkakaroon na ako ng regular na trabaho. Matutupad ko na rin ang pangarap naming mag-ina na mag-travel sa iba’t ibang lugar sa bansa.

Hindi na siya ‘yung dating nakikitira lang at umaasa sa padala o abuloy ng iba. “Ngayon,” sabi niya minsan sa sarili, “wala na akong kailangang i-please para lang mabuhay.” Naalala niya pa noong college—para makatipid, nakikihati siya ng meal card sa kaklase. Nag-part time sa mga fast food, nag-tutor ng mga estudyante tuwing Sabado, at minsan nag-a-apply ng student loan para lang may pambayad ng dorm at panggastos sa araw-araw.

Alam kong matagal na iyon, marami na ang nangyari at sigurado akong ganoon din siya. "Bukod doon sa inyo ni Sir Añonuevo, hindi ba't marami rin namang magagandang nangyari roon? Apat na taon din 'yon," saad niya pa. Kung sa ibang tao, ang buhay highschool ang pinakagusto nilang parte sa buhay pag-aaral, sa akin naman ay ang college. Doon ko kasi napatunayan na kaya kong makapagtapos nang ako lamang. Dati natatakot akong malaman ng ibang tao ang kalagayan ko noon, pero ngayon, napagtanto ko na hindi dapat ikahiya ang pagiging ulila. Na kahit walang magulang na gumagabay sa isang tao, hindi dapat ito ikahiya.

Sa isip ko inaasahan ko na ang pangmamaliit sa mga titig nila. “That must have been hard for your family. What about when you were still studying?” I actually didn’t expect that from her. For someone so rich and well-off, madalas nasa isip naming mga hikahos sa buhay ay mapangmata silang lahat. But I don’t see any of those belittling gazes from them. My chest tightened for unknown reasons. “I was a scholar po during college,” tipid kong sambit. I feel like if I say more, the lump on my throat would give me away.

kuwento naman nito habang patungo kami sa registrar office para kumuha ng prospectus. "Basi naman kasi sa ikinabubuhay dito ay halos lahat eh agriculture kaya natural na yun ang kadalasan na kukunin ng mga estudyante." Saad ko naman rito. "Oo tama ka, pero ako pinili ko education kasi gusto kong maging teacher. Yun ang pangarap ko noon pa. Nasa 2nd year na ako, dapat nga ay graduate na ako ngayon kaso nahinto ako sa pag-aaral ng grumaduate ako ng high school at hindi kaagad ako nabigyan ng scholarship." Kuwento naman nito sa akin at tanaw tanaw ko na rin ang registrar office. May karatula kasi kaya madali lang itong makita.

Hindi ko na kailangan pang magluto ng umagahan ko dahil nakapaghanda na pala si Justine. Alas syete pa lang naman pero nakalimutan kong maaga pala ang pasok siya. For months that I stopped going to School, I still remember the lifestyle of a student. Getting up and preparing early in the morning, staying up late just to review for tomorrow's exams or quizzes, and partying because of a high score.