Essay On My Life As A Student นิยาย & เรื่องราว

Maging ang magkaroon ng manliligaw, na natural lang na maranasan sana ng high school student ay hindi ko na na-experience. Pero ganoon pa man ay hindi naging malungkot ang buhay ko. Palibhasa ay sanay na ako sa kung anong buhay ako mayroon ay hindi iyon kawalan sa akin. Kung tutuusin ay mas pabor pa nga ito dahil naitutuon ko sa pag-aaral ang aking panahon. Walang abala. Walang kahati sa oras ko. Kaya ipinagpapasalamat ko iyon.

Nagsimula siyang maghinuha kung ano ang magiging epekto ng pagkakaroon ng ganoong uri ng koneksyon sa kanyang buhay, na dati'y puno lamang ng mga simpleng bagay. Habang siya ay abala sa kanyang pag-aaral para sa nalalapit na pagsusulit sa kolehiyo, hindi niya mapigilang mag-isip tungkol sa mga nakaraang araw. Ang kanilang pagkikita ay tila nagbigay sa kanya ng bagong pananaw sa buhay, na puno ng posibilidad at pag-asa.

Pareho silang nasa junior high school ni Yuri. Simple lang ang buhay na mayroon kami. Sa isang public university ako nag-aaral ng kolehiyo at mayroon akong financial assistance scholarship na nakukuha every semester. At iyon ang iniipon ko para panggastos sa ibang pangangailangan ko pagdating sa school. Ayaw ko na kasing makadagdag pa sa mga gastusin ng mga magulang ko. At mabuti na nga lang at ipinasok ako ni Jomar sa convenience store na pinagtatrabahuhan niya. Classmate ko si Jomar at isa din siya sa malapit kong kaibigan.

“Huwag na. Kaya ko pa naman, naranasan ko na ang hirap ng papasok na puyat kaya ayokong maranasan mo rin iyon. Iyong sa umaga, aral tapos sa gabi ay trabaho, napakahirap.” Ayokong maranasan niya ang naranasan ko. Mahirap maging working student, iyong stress kana sa trabaho, stress ka pa sa school. Kaya ko naman siyang pag-aralin pa kaya pag-aaral na lang muna ang pagtuunan niya ng pansin. “Bakit ang swerte ko? Hindi lang maganda at sexy ang ate ko, mabait pa.” Umirap ako sa kaniya dahil sa sinabi niya. “Binobola mo pa ako. Saang scholarship ka ba nag-apply? Buti nakapasa ka.”

Kinaya ko ang lahat maka ahon lang. Nag aral ako. Bumalik ako sa pag aaral bilang isang collage student para maka ahon ako. Hindi madali para sa akin ang lahat. Ang hirap hirap. Nag aral ako habang buntis ako. Nag aral ako kahit unti unting lumaki ang tiyan ko. Nag sikap ako. Tinanggal ko pansamantala sa isip ko ang mga taong nanakit at dumurog sa akin.

Tinalikuran ko na lang sila at nagpatuloy na lang ako sa tahimik na pag-iyak sa pwesto ko habang kumakain. Gusto kong mag-college. Gusto kong tuparin iyong pangarap kong maging journalist o alagad ng kahit na anong uri ng medya. Masama bang mangarap kung mahirap ka lang? Ang unfair-unfair naman ng buhay. Masipag naman ako, Lord. Promise Po, magtatapos ako at mag-aaral nang mabuti. Bigay Niyo na Po sa akin ito, please...

Pamilya nila, Tanging si ama lang Ang pamilya ko, Hindi Ang pamilya nya. College life started as what I expected it would be, it's pissing me and bothering. I hate bullies, also those bitches, feeling queens but looks like witches. Nakakainis lang talaga, well, I'm always pissed off kahit sa maliliit na bagay but I don't belong here, I don't belong in schools or what so ever that is connected to the society. Nagsimula Ang klase at Ang tanging ginawa ko ay manahinik at hindi nakinig, all that is discussed here... Lahat ay Alam ko na, napag aralan ko na, so what's the use of being here‽

Pero dahil mapilit nga itong kuya ko wala na akong nagawa, mabuti na lang manager ng computer shop ang magiging trabaho niya kaya hindi siya mahihirapan. Gumagawa ako ngayon dito sa kwarto ng plates ko. Ilang araw na rin akong puyat dahil sa mga schoolwork ko. Kaya wala akong time para makapasok sa work. Halos hindi na rin ako makakain ng ayos at laging puyat dahil sobrang busy. Ganito talaga ang buhay istodyante kailangan magtiyaga o sa kasabihan ang pag-aaral ay pag-susunog ng kilay. Pero super worth it naman 'pag nakatapos sa pag-aaral.

Phone calls. Emails. Mga sulat patungkol sa lumolobong interes ng aking student loans. Isa akong marketing student, at ngayong papalapit na ang pagtatapos, unti-unti kong napagtanto kung gaano kalaki ang naging pagkakamali ko sa pagpili ng pribado at prestihiyosong unibersidad. Tama sila, masyado akong mataas mangarap, hindi ko tinitingnan ang aking totoong sitwasyon, masyadong pinilit. Inakala kong magiging madali ang lahat, ngunit nagkamali ako.

paliwanag niya. "Napakahuwaran mo namang mag-aaral," segunda ko. "Kailangan, e. Marami akong pangarap sa buhay. Mabuti nga't nakapasok akong iskolar sa Unibersidad na 'to, malaking tulong iyon para mapag-aral ako ng mga magulang ko," pahayag niya.