Essay On My Life As A Student นิยาย & เรื่องราว

Ang tanging pagpipilian ko lang ay kung paano labanan ang mga hamon sa buhay nang mag-isa. Ilang taon na ang lumipas pero wala pa ring nagbabago sa buhay ko. Nandito pa rin ako sa lansangan, nanatiling mangmang. Thirteen na ako pero hindi pa rin ako nakatungtong sa paaralan. Ni hindi ako marunong magbasa at magsulat. Kahit simpleng plus at minus nahihirapan pa ako.

Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay. Pero napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang isip. Hindi pa ba totoong buhay ang dinadaanan niya? Simula first year college, siya na ang nagpapaaral sa sarili niya. Siya ang nagbabayad ng tuition. Siya ang naghahanap ng part-time. Siya ang nagtitipid para may pambaon. Wala siyang magulang na naghahatid. Wala siyang magulang na magbibigay ng allowance. So ano pa ba ang tinatawag nilang “real world”?

"Summer before my first sem in college, nakipagtrabaho ako bilang waitress sa isang restaurant. Nag-ipon ako para sa pag-aaral ko. Kaya nang first year college ay nag-focus ako sa pag-aaral. Pinagkakasya ko ang padala ni nanay. Nakapasok ako sa dean's list at nagkaroon ng partial scholarship kaya nabawasan ang mga bayarin ko." He looks so drawled in the topic, kitang-kita iyon sa paraan ng pagkakakunot ng noo niya. I know this look, madalas ko siyang makitang ganito kapag kaharap ang kaniyang laptop. To think that he's interested in my life makes me happy. Finally he's giving it a try to know me. I can't help but think that he might stop judging me if he hears my story. Hindi ako nagpapaawa,

malumanay kong pang-aalo sa kanya. “ Kelan ba ako nagalit sayo? Tsss. ” saad niya habang naiiling na nagmamaneho. Tumawa naman ako ng mahina bago yumakap sa kanyang braso. Yes! Today is my graduation day and I finished my architecture course at a well-known university here in Bacolod City. I persevered to study since I set foot here in Bacolod and since I met Rye Gabrielle. He helped me since he saw me working at the bar bilang dishwasher. Wala akong kakilala noong unang tapak ko dito sa Bacolod, dahil no choice ako ay pinatos ko ang maging dish washer sa bar. Oo! Dito ako dinala nang aking mga paa simula nang tinakasan ko ang lugar kung saan ako nasaktan ng sobra. Magmula nang gabing yoon n

“Hindi ko akalain na aabot ako sa ganitong pusisyon, sa ganitong puwesto na kung saan may nakasabit na medalya, na may mga karangalan at magbibigay ng isang mensahe at isang inspirasyon sa inyong lahat. Sumabay lamang ako sa takbo ng araw-araw na buhay… siguro nga’y tinumbasan lamang ng nasa Itaas ang aking pagsisikap sa pag-aaral kahit pa anong pagsubok at anong paghihirapp ang aking pinagdaanan.” Maihahawig ko ang pag-aaral at buhay ko sa isang “Kalyeserye”… Mabilis ang mga pangyayari, sa isang iglap, sa isang kislap may nangyayari. Iba’t ibang leksyon ang natututunan sa araw-araw, iba’t iba ang eksena… may kasiyahan, may kalungkutan, may pag-ibig, may pag-uyam, pangm

While everyone was having a fun time enjoying the events and preparing for the Muziklaban and party later this day— I, on the other hand, was busy doing my requirements and attending my classes. Minsan, ito iyong disadvantage ng model student. Sabihin na nating hindi mo problema ang grades sa pag-aaral pero hindi mo naman na-e-enjoy ang buhay dahil sa kakaaral. There were times that I would actually tell myself to be better than this— to prioritize what was making me happy and to just enjoy my youth. However, at the end of the day, my nagging self would tell me how shameful of a human being I was whenever I decided to prioritize silly things over my studies.

E, isang kahig isang tuka nga lang kami ngayon, nahihirapan pa akong tustusan ang pag-aaral ko at ang masaklap pa roon, baka hindi pa ako makapag-kolehiyo. Tinanaw ko ang lupain na tinatrabaho ko at napaisip. Habang buhay na lang bang ganito ang buhay ko? Habang buhay na lang bang mananatili ako sa ganitong klaseng tanawin at gawain? Sana naman hindi. Gusto ko rin namang makaahon sa hirap.

Kaso lihim siyang napangiti sa isinagot nito. "Hindi naman sa wala akong ambisyon sa buhay, Kuya. Tama may mahigit isang taon pa ako sa pag-aaral pero ngayon pa lamang ay sasagutin ko na ang nais mong malaman. Civil Engineering student ako, Kuya pero wala akong balak iwan ang rancho. Maaring hindi ito akma sa pinag-aaralan ko pero maraming paraan upang mabuhay ng marangal. Biyente na po ako, ganyan na rin ako katagal dito kaya't alam ko na ang pasikot-sikot dito. Kung paano mabuhay ng matiwasay," sensero nitong sagot saka rin tinungga ang laman ng bote.

She grinned. “College life is fun, Courtney…” I said, and I mean it. I recall those days I entered college to meet Ice. Iyon lang ang time na naging estudyante ako. Nakakatawa na hindi ako nagdaan sa elementarya at sekondarya pero nakapag-experience ako maging college student. Perks of being raised in Incognito. Marami kaming alam at kahit hindi kami nag-aral kung saang school ay may diploma kami at school records na kayang ipresenta any time.

huling sinabi ni Yuie saka ito tumayo at iniwan ako. Parang sasabog na talaga ang utak ko sa mga nalaman ko ngayon. Hindi na talaga ako pinatatahimik ng mga walang katotohanang chismis. I just want a normal life of being a high school student pero palagi nalang akong nasa spotlight ng chismis at usap-usapan dito sa school at sa kabilang schools. Hays, ano nang gagawin ko nito? YUIE'S POV