Novel & Cerita Family Over Everything

“Sa bawat hakbang natin, gusto kong ipaalam sa kanila na hindi lamang ito tungkol sa materyal na bagay. Ito ay tungkol sa mga kwentong bumubuo sa ating pamilya.” “Alam ko, Dixon. Kaya nga naisip ko rin na magandang ideya na gumawa ng family journal. Ang mga kwentong iyon ay magiging alaala na maibabahagi natin sa kanila,” sagot niya, puno ng sigla.

Isang halik sa harapan ng maraming tao, mas narinig pa nila ang pagdagundong ng palakpakan at hiyawan sa aming kabuuan, nagsikislapan ang mga camera at noo'y naramdaman ang pagyakap ng aming mga anak. Yakap-yakap kaming lahat sa oras na 'yon at sabay-sabay na kumaway sa madla. Nakangiti kaming lahat at kumaway. We are not the perfect family, pero sa kabila ng lahat, marami kaming napatunayan, na-conquer at narealize sa lahat ng iyon... ang pinakatumatak sa akin ay ang hindi pagkakawatak-watak at manatiling nananalig sa isa't-isa. And that's how we conquer all the sacrifices we do for the sake of our family's surename. "Hasta Manana, padrenos!"

Cecilia's p.o.v. People define that the family is the highest institution in every community in worldwide, and they said that family are always there for you whatever it happens but still they care about your good even in sadness or in pain. Paglingon-lingon lang ako sa mga kasama ko dito sa kusina ng aming bahay habang hawak ko sa aking kamay ang kutsara at tinidor, kumakain kasi kami nina mom at dad habang nasa gilid lang ang mga katulong na nakatayo para pagsilbihan kami.

Kahit mahina na ang tuhod ng matanda, matalim pa rin ang isip. “Masarap pa rin magkasama-sama,” sabi ni Alfredo, hawak ang tinidor at tinapik ang mesa. “This family has been through hell… but look at us now.” Napatingin siya kina Callyx at Cobbey. “You two, tandaan ninyo, kahit magpinsan kayo, treat each other as real brothers. This family survives because we hold on to one another.” “Yes, Lolo,” sabay na sagot ng dalawa.

Pamilya na tayo. Nais ni Edgar na mag-apela kay James at nilalaro ang family card. Hangga't kaya niyang mabuhay, siya ay Handang gawin ang anumang bagay. "Tumahimik ka. Wala akong pamilya na katulad mo!"

naiiyak ako habang nagpapasalamat sa kanilang lahat. Totoong lahat nang mga sinabi ko. Sa kanila ko naramdaman ang feeling nang may kapamilyang nagmamahal sayo. Hindi man kami magkadugo pero alam kong pamilya ang turingan namin sa isa't isat. Totoo pala talaga ang sinasabi nilang family isn't through by blood it's through by heart.

Naging mabuti naman akong anak, at tao pero bakit puro na lang problema ang bininigay nila sa ’kin. Lord, if you're real! Please give me a sign to help me solve all of this, please help my amang recover. Hindi ko alam kung gaano katagal namayapa ang katahimik sa aming tatlo ng bigla na lang bumukas ang pinto sa may emergency room. “Can I speak to the relatives of Mrs. Elizabeth Dizon!” sabi ng nurse na kakalabas lang sa emergency room kasama ang isang doctor.

Habang pinapanood niya ang dalawa, naisip niya, hindi man tunay na anak ni Felix ang mga anak niya, sobra naman ito kung mag-asikaso at mag-alaga. Ang pagiging ama pala ay hindi lang tungkol sa dugo o sa kung sino ang pinakasalan mo... minsan, ang tunay na ama ay iyong pinipiling magmahal at mag-alaga kahit walang dugong nag-uugnay. Natapos ang family day at nagsiuwian na ang mga pamilya. Isa-isa na rin nilang inilagay ang mga basket sa compartment. “Uuwi na rin kayo?” tanong ni David nang madaanan sila.

Alam nilang kung ano ang pinipili ko, iyon ang para sa ikabubuti ko. Truth is, I carry the whole weight of this family. I’m the eldest, the one who works the hardest to keep everyone fed and the bills paid. We don’t own this place—we just rent this small house with thin walls and a leaky roof. My younger siblings live here too, with their spouses and kids, all squeezed in together. It’s chaotic and tight, but this is home. This is where I learned that love isn’t about having plenty—it’s about sharing what little you have.

sabi ni Tessa, binasag ang katahimikan. “Anong contest?” “Family Wish Contest sa school nila.” Hindi na ‘ko masyadong nakapagsalita. Para bang lumutang ang buong pag-iisip ko sa kawalan. Pagkababa ng tawag, naupo ako sa gilid ng kama ko, at niyakap ang larawan ni Luna sa phone ko. Hindi ko na alam kung pinoprotektahan ko pa ba siya, o lalo ko lang siyang sinasaktan sa katahimikan ko.