Fearless In Tagalog Novels & Stories

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

“Oh, God…” Nagdilim ang paningin ko. Sapo ang aking ulo ay pinilit kong buksan ang mga mata ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat na gawin, pero habang tumatagal ay nararamdaman ko ang panghihina. “What the fuck…” Tumingala ako nang marinig ang sinabi ni Viela. Panay ang salita niya ng masama habang nakatitig sa sahig. Sa pagtataka, kahit nanghihina ay sinundan ko ang mga mata niya.

pang aalaska ko sa kanya. "Damn you!" sigaw niya bago sumakay sa kanyang sasakyan. Napailing na lang ako at sumakay na din sa sasakyan ko. Ganito talaga kaming magkakaibigan kapag nagbiruan, mas malala pa nga si Kyro sa amin pero sanayan na lang talaga lalo na kapag demonyo ang kaibigan mo. Mabuti na lang talaga at nandyan si Krisa nahahawaan kami ng kabaitan, iwan ko nga ba kung paano niya napapaamo si Kyro eh.

MF90D || Solstice Grimaldi Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung papaanong napunta ako sa sitwasyong 'to. Am I really that gullible para agad na um-oo sa pingsasabi ng binatang nasa harapan ko? Instead of a few weeks preparation, mas minadali nila ang gaganaping kasal dahil baka raw magbago pa ang isip ko. As if mababawi ko pa ang oo ko.

she hugged me tightly while whispering something but because my system was already occupied with fear I could no longer understand of any words she was trying to say. "Hey don't be scared just stay calm okey? we are here we won't allow that dickhead to be near with you and even touch a single strands of your hair, we promise you that" pagpapagaan sa akin ni Freianne, umiling iling ako habang patuloy parin sa pagbuhos ang mga luha ko, my hands were still shaking.,my heart was beating too fast na halos hindi ko na masundan sa sobrang bilis.

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Hindi gaya sa panaginip na hindi ako makagalaw, ngayon ay malaya akong nakakakilos. Hindi ko ininda ang mga matutulis na bagay na natatapakan ko. I don't care if my feet bleed, get sore or become numb. Basta maka takas ako at maka-alis dito ay ayos na ako. But, should I escape? I know this is my fear, but should I need to run from my fear? What if the more I run, the more it chases me? Then, it seemed like I was just running on a round wheel.

hindi ko mapigilan ang luha ko sa sinabi ni manang kaya niyakap niya ako “Mahal na mahal ko po siya at ganun din po siya sa akin. Kaya po natatakot ako kapag malaman nila mommy. Baka ko tumutol sila.” there was fear in my voice pero hinagod naman ni manang ang likod ko

Nakangiti ito saakin Naiintindihan ko na Naiintindihan ko na ang sinabi saakin ni Grace at ni Mama Akala ko kaya ko pero hindi pala Kapag pinanguna mo ang takot ay wala kang kahihinatnan dahil talo kana. Ang takot ang pinakang kalaban mo pero kung may tiwala ka sa sarili mo magagawa mo ang isang bagay na napakaimposible. Magtitiwala lang ako sa sarili ko at maliligtas ko silang lahat. Tama si Grace... Napatingin naman ako kay Mama na nakangiti parin saakin