Funny Tagalog Riddles Novels & Stories

Hindi ako na inform na we're talking riddles here. "Alam niyo, guys, kapag 'yang dalawang bato magkaharap nalulusaw bigla, e. Alam niyo 'yon? Tatawa, ngingiti sila kapag sila lang magkausap. Ang weird, 'no? Akala ko kapag yelo plus yelo equals sobrang yelo na, e. Hindi ako informed na natutunaw pala," biglang sabi ni Lance kaya napalingon ako sa kanya.

--- --- --- --- Hindi pala ako tumatakbo mula sa nakaraan. --- --- --- --- Ang nakaraan pala ang naghihintay sa akin. --- --- --- --- At bago pa ako makapagtanong... --- --- --- --- May tumunog na alarm mula sa labas. --- --- --- --- Napalingon si Dad sa bintana. --- --- --- --- Nawala ang kulay sa mukha niya. --- --- --- --- "Imposible..." --- --- --- --- "Ano?" Tanong ko.

Hindi marunong ng pang-komedyanteng ekspresyon. “Ito pa, Mommy, bakit palaging pumupunta si Pedro sa Mall?” “Uhm, kasi salesman siya?” Pumalakpak ang bata sabay nagthumbs up ng dalawa. “Tama! Ang galing-galing mo, Mommy ko po. Ang prize mo ay kiss ko.”

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.

“May exam daw kayo. Kokopyahin mo na lang ang notes niya.” “Okay,” sagot ko. “Wala na bang gagawin dito?” “Sure ka? Kaya pa?” tanong niya. “Kaya pa,” sagot ko, diretso ang tingin. — What are they talking about? I still don’t understand some Tagalog words… Kinanta ko ang Be Mine ng Infinite. Tumatawa ang mga kasama ko. “Why are you all laughing?” tanong ko. “Is it love at first sight?” biro nila.

"Why are you laughing?" ["I’ve been calling you three times and you weren’t responding. Are you okay?"] "Sorry... May naisip lang. Bakit ka nga tumatawa?" ["In-screenshot o lang hitsura mo kanina. By the way, aren’t you hungry?"] "Hindi naman. Tatapusin ko na lang ’to tapos matutulog na ako. Sumasakit na rin ulo ko, eh."

Gintuang Kalusugan? iyon?” nakasimangot na tanong ni Lachlan. “ Isang uri ng miracle cure. “ Huminto si Bella. “ Ang recipe ay libu-libong taong gulang, at ito ay magiging malaking pakinabang sa amin. “ Hinaplos niya ang braso niya. “

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Hindi ko namamalayan ang munting butil ng luha ko na kumawala sa gilid ng aking mga mata kung bakit wala akong maapuhap na sagot. Bakit parang nangungulila ako sa presensiya ng bata? Sino ang batang ito? "Can I have my ball back, please?" pukaw ng bata sa malalim kong iniisip. Pasimple kong pinahid ang luha sa gilid ng aking mga mata sabay na sumingot. "Y-Yes sure." Dali kong pinulot ang bola at inabot sa bata.

“Vernice, bakit tila ba problemado ang itsura mo?" “Ikaw pala, anong kailangan mo? Kanina ka pa ba diyan?" “Hindi, kanina pa ako naghihintay sa pagbabalik mo. Kaya lang umalis ako." pabalang at mapagbiro pa rin itong sumagot sa tanong ko. “Bakit ba ang tagal mo?" “Baliw! Kanina ka pa nga dito. Bakit ba ang taray mo? Ano bang kailangan mo?"