Novel & Cerita Ghosts In The Machine Lyrics

Parehas pa silang nakatutok ang mga mata sa akin habang ang kanya - kanyang kamay ay nasa isang lalagyanan ng chicharon. “Mamayang party ay mala-late tayo. Aabot tayo sa engrandeng speech ko at pagtapos nun ay magpapanggap akong masakit ang tiyan at nahihilo. O kaya naman ay may meeting basta kahit anong pag-arte. Yun na ang hudyat para dumating kayong dalawa at iuwi niyo na ko,” mahabang hininga ko. Ang haba ng sinabi ko feeling napagod ang buong sistema ko.

Mas lalong lumakas ang paghalakhak niya. “And I am here to guide you. Kung hindi mo kaya, tawagin mo lang ako, dadating at dadating ako.” Saka ito kumindat. Tila nagtatalon naman ang puso ko sa sinabi niya kaya para hindi maramdaman ang pagkailang ay pabiro ko itong inirapan. Maya-maya ay napalitan na ang music. Nagsimulang magsilayas ang mga tao sa dance floor dahil mabagal na lang ang music ngayon. Thinking Out Loud by Ed Sheeran, pero slowed version.

May mga bulaklak din s'yang nakikita sa lahat ng sulok ng sala. Nilibot n'ya ang tingin sa paligid ng biglang pumailanlang ang tunog ng gitara mula sa kung saan. 🎶🎶 I'm running out of ways to make you see I want you to stay here beside me I won't be ok and I won't pretend I am So just tell me today and take my hand Please take my hand Please take my hand Please take my hand Please take my hand 🎶🎶

Rinig ko ang paghinto ng machine. Kasabay nito ang kanyang pagkawala ng malay. Napasuntok na ako sa pintuan, ngunit hindi pa rin nila binubuksan. Hagulhol sa pag-iyak ang aking pinakawala. Tila ba'y pumutok ang aking puso. Nais kong mahawakan ang aking asawa, nais kong lumapit sa kanya. Ngunit hindi ko magawa. Please, let me in. Hindi ko gusto ang nakikita ko. Hindi ko kayang mawala sa akin ang asawa ko. Please, Zinnia, lumaban ka diyan. May mga pangarap pa tayo, hahanapin ka ng mga anak natin. Please, just fight. Don't leave us. Mahal na mahal kita, Zinnia. Mahal na mahal kita, pakiusap gumising ka diyan.

Parang walang patutunguhan. Hanggang sa bigla niyang pinatay ang ilaw ng sasakyan. “Hold your breath,” bulong niya. Pumasok kami sa isang madilim na kalsada, halos walang ilaw. Pinabagal niya ang takbo, saka biglang lumiko sa isang eskinita. Huminto. Patay ang makina. Tahimik. Masyadong tahimik. Naririnig ko lang ang sariling paghinga ko—mabigat, putol-putol.

“Kailangan kong sabihin.” Ang kurba ay nasa harap na namin. Ang bangin...isang maling liko lang ang pagitan. Pinili ko ang kanan. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung tama. Ang alam ko lang...ayokong diretso. Narinig ko ang tunog ng gulong sa graba. Ang pagkiskis ng metal. Ang sigaw ng makina. “Sav!” sigaw niya.

Unang pumasok ang tunog ng piano pagkatapos ay ang gitara ng dalawa. Stone cold, stone cold You see me standing, but I'm dying on the floor Stone cold, stone cold Maybe if I don't cry, I won't feel anymore It was Michelle's voice who sang the first verse. Ngumiti ako at pumikit. Her voice is like an angel. Para kang hinehele ng boses niya. Stone cold, baby God knows I tried to feel Happy for you Know that I am, even if I Can't understand, I'll take the pain

Pre-Chorus – Wynona & Amaya (Wynona) All these red lights blinkin' But my heart keeps thinkin’— Maybe you’ll turn back? (Amaya) My love’s on reroute, But I still can’t back out! Chorus – All GPS! (Going Please Stay!) Don’t leave me stuck in yesterday Your voice is lost in satellites But my love’s still clear tonight! GPS! (Going Please Stay!) Even when you walk away You take my heart like luggage too I’m still here… waitin’ for you!

“When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!” Sinabayan ko ng pagkanta ang chorus habang pinupunasan ang bawat vase na narito sa sala ng bahay ni Duty. Triple ang pag-iingat ko na huwag mabasag ang mga iyon dahil oras na mabasag ko ang isa niyon, baka tuluyan na akong hindi pakawalan ni Duty dahil sa katangahan ko. Faces pass by like ghosts on parade, Each one carrying dreams they never made.

Dalawang magkaibigan lang na nagpapakalunod sa musika habang binabaybay ang mga ilaw ng siyudad. Pagdating nila sa unit ni Lou sa Makati, agad niyang pinatay ang makina. Biglang nanahimik ang paligid matapos ang malakas na tugtog. “Back to reality,” mahinang sabi ni Samantha. Sandaling natigilan si Lou bago ngumiti. “Yeah… back to reality.”