Graduation Speaker Speech Novels & Stories

Naging mahaba ang litanya ng mga taong humaharap sa podium—may mga panauhing pandangal, may guest speaker, halos mag-iisang oras din ang speech no'ng outstanding student sa amin. Hanggang sa unti-unti nang tinatawag ang mga pangalan namin. Hanggang sa naubos na ang isang batch, iyong naunang program, hanggang sa kami na at tinawag na rin ang mga kaklase ko. I took a heavy breath as my feet approached the staircase leading to the stage. I lifted my chin high and walked with purpose when I heard my name ring out. "Henniah Cherry B. Hermes, Bachelor of Science in Business Administration Major in Management. Graduate."

“Sure. Isasama ko si Hubby at mga bata, okey lang ba?” “Please dok.” “Sige mauna na ako ha? May schedule pa ako sa clinic ko. Inuna ko lang siyang bisitahin ngayon para sa pag-attend niya ng Graduation mo. He’s good to go.” “Salamat po Dok.” Muli, sa aming graduation ako na naman ang nakakuha ng pinakamataas na karangalan. Nag-iisang Summa Cum Laude sa history ng aming University sa School of Medicine. Kaya nga sa huling pagkakataon ako muli ang naatasang magsalita sa harapan ng mga kapwa ko graduates, mga magulang at faculty, administration at mga iba pang piling bisita. Sa unang pagkakataon at sa huling tugatog ng aking edekasyon, kumpleto na ang mga mahal ko sa buhay. Isang napakatamis na

"Nagsuma-cum laude lang naman 'yan siya dahil sa sponsor ng mga magulang niya sa University, eh! Palibhasa, mga mapera! Aray!" "Sshh! Mamaya may makarinig sa 'yo! Tumahimik ka na nga lang diyan!" "Alam mo ikaw, Sheen—tsk! Nevermind." Hindi na ako nagsalita. Mas minabuti ko na lang na huwag bumunganga dahil baka magkaroon pa ako ng kasalanan sa Diyos. "Congratulations, graduates—batch 2024!" Anunsyo ng master of ceremony sa pinakahuling event ng programa.

“Yung tungkol sa mga naghahanap sayo noong nakaraang araw nasa campus noong graduation mo.” “Alam ko na yun, kaya nga wala ako doon noong graduation ko dahil umiwas na ako sa gulo, ayaw ko naman masira ang araw ng ibang tao dahil sa akin, mas okay na ako lang ang wala kesa masir ang araw ng lahat ng gragraduate.” “Hindi lang yun Sam, yung guest speaker niyo nang araw na iyon ay ang boss ng mga naghahanap sayo.” Nagloading muna ang sinabi niya sa akin.

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking d****b. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang Valedictory Speech ni Ms. Reyes. Let's give her around of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito…" panimula ko habang tinatanguan ko sila.

Dinadaan ko na lang sa patagay-tagay ng wine. Hindi ko nga rin malapitan ang mga kaibigan ko dahil pansamantala akong pinagbawalan na gumala. Mamaya na raw pagkatapos ng announcement. Sa kalagitnaan ng kainan, nagsalita ang master of ceremony. Pinipilit akong magsalita sa gitna para magpasalamat. "Thank you, everyone, for coming to my graduation party. Lending your spare time to this special event of mine means a lot to me and very much appreciated. Thank you once again and please do enjoy the party."

"Best memories... hmmm... lahat naman yata ay memorable sa'kin eh." "I mean, yung pinaka-memorable sa'yo?" I was fast to correct it, and instantly, her eyes went back to meet mine which unknowingly made my heart skip a beat. "Graduation," isang salita, ngunit alam kong napaka-meaningful ng momentong iyon para sa kaniya. O kahit sinong tao, ang graduation ay isa sa mga memorableng aktibidad na mangyayari sa buhay ng mga tao. "Dahil sa mga oras na 'yon, nasasabi ko sa sarili kong, 'nakamit ko na ang pangarap kong makatapos' maging ang mga paghihirap at sakripisyo ng mga magulang ko ay nasuklian ko rin ng magandang edukasyon." her voice was always been genuine, kahit galit o naiinis, her voice

Kawawa ka, kaya kailangan mo ng good education kung gusto mong hindi ma-left behind. Hindi ko lang inasahang sumobra iyong akin. Yabang eh no? Kasi si kuya, MagnaCumLaude lang ito nang grumaduate. At lahat naman ng kaibigan ko CumLaude. Si Ysabel, Magna pero kung mas naging focus ito sa pag-aaral, siya siguro ang Suma sa batch namin. Kaya lang mas naging focus kasi ito sa marriage nila ni Daniel. Kaya ayaw ko sanang umattend ngayon dahil may speech-speech daw. Ano naman kaya ang sasabihin ko? As you all know, I’m not prepared… hindi ako naghanda ng speech, for what pa. Bahala na kung anong lumabas sa bunganga ko mamaya.

Basta ang alam ko lang, nagsasalita siya sa harap ng maraming estudyante, nakatitig ako sa kanya, menimemorya ang bawat parte ng mukha niya dahil sa tingin ko ay ito na ang huling beses na muli ko siyang mapagmamasdan ng ganito katagal at makikita sa malapitan. Our Suma cumlaude is now delivering his speech. Dominique Winter Jimenez is our Suma Cumlaude. I should be happy that it is already my graduation day but instead I feel the other way around. Pinagsisihan kong kumapit ako sa mga salita ng isang Jimenez. Jimenez will always be Jimenez. Kaya ako nasasaktan ng ganito dahil nagpakatanga ako sa lalaking nasa stage ngayon at nagsasalita.

Nilalaro ko ang basong nasa harapan ko. Nandito kami ngayon sa bar ng mga kaklase ko. Matapos ang graduation ay naisipan nilang mag-party at dahil nga graduation celebration namin ito ay sumamana ako. Hindi ko mapigilang alalahanin ang nangyari kanina. Hindi pa rin mawala sa isip ko ang naging guest speaker namin kanina. Pangalan pa lang niya ang gwapo na. Atty. Conan Hendrix Delgado, his name screams power.