Graveyard Mga Nobela at Kwento

Minsan na rin akong namatay, at alam kong kahit kaluluwa ka na, napakarami mo pa ring kawalang-magagawa. Sa halip na umatras, lumapit pa ako. Napansin kong karamihan sa mga pangalan sa lapida ay apelyidong Aurelio o may kaugnayan sa pamilya Aurelio. Maaari bang ito ang sementeryo ng angkan nila? Pero ang pinakamatandang nakalibing dito ay lolo niya lamang; hindi talaga ito matatawag na ancestral cemetery, kundi dalawang henerasyon lang na magkasamang nakalibing dito.

It looks like a place from the underworld risen from it's slumber and preparing to welcome the sinners to hell. Ang paligid ay nababalot ng maitim na usok at mga abo na sumasama sa ihip ng hangin. Maraming mga nagkalat na mga patay na mga rebelde at kasama din ang mga walang buhay na mga eon na pinaslang ng mga rebelde. The place can almost be called as graveyard dahil sa mga patay. Tumulong na sina Haze sa pagpaslang ng mga rebelde. Si Josh ay sanay na rin sa pakikipagpaligsahan kay kamatayan kaya hindi naging mahirap sa kanya ang pagkitil ng buhay.

Hindi ko 'yon basta basta pwedeng iwan lalo pa at hindi ko alam kung ilang araw o linggo o ilang buwan akong mawawala. Na i-cremate na ang bangkay ni Mr. Griff dahil ito ang kanyang kagustuhan dati pa noong nabubuhay siya. May sariling mausoleum na ipinatayo si Mr. Griff sa El Leon katabi ng Municipal Cemetery kung saan nakaburol din ang kanyang namayapang asawa at mga anak. Mga sampu hanggang labinlimang araw bago nila ihatid ang abo ni Mr. Griff sa bahay namin sa El Leon kaya kailangan ay makauwi na ako doon para ako mismo ang maghahatid ng kanyang abo sa mausoleum kasama ng kanyang pamilya. Sa wakas ay makakapiling na niya ang kanyang buong pamilya.

May nakasabit doon maliliit na ilaw. Puro bermuda grass din ang buong yard na may iba't ibang tanim na halaman at bulaklak. Nang huminto ang sasakyan namin sa hilera ng mga kotseng nakagarahe ay abot tanaw ko ang isa grupo na nakapwesto sa Loantent. Halos sabay-sabay ang mga itong lumingon sa amin. Unang nang tumayo ang isang ginang na sa tingin ko ay nasa edad singkwenta na.

Tumungo si Hayden, at ginaya naman ito ni Layla. “Sige, samahan natin siya.” Sinamahan ni Mike ang dalawa sa sementeryo. Nasa gitna ng bundok ang nasabing sementeryo kaya sobrang lamig. Pagkabaon ng mga gamit ni Shea, nilagay ang lapida nito at lumuhod si Elliot. NIlagay niya ang dala niyang mga lily at sinabi habang nakatitig sa nakangiting picture ni Shea. “Shea, kung may next life, wag ka ng maging masyadong inosente ha.”

Ang kuwentas na may malaking batong ruby sa gitna at napapalibutan ng dyamante. Napakunot ang noo ni Terry, simula ng mamatay ang mga magulang madalas na nilang napapansin na laging nakatambay si Maria sa harden kaya ang ginagawa nila mas lalo nila itong pinaganda at nilagyan ng madaming bulaklak para hindi ito maging malungkot.

Ibig sabihin… “Malapit lang dito?” “Yeah. It’s near their house that’s why I found it difficult to visit.” I slowly nodded. We kept on walking until we reached a grave with grills painted with pink as its shelter. Walang masyadong bahay-bahay dito pero malapit pa rin sa dagat. Malinis dito at sa ‘di kalayuan ay may makikita kang mansion na gawa sa concrete, modern ang design. Her grave has a monument or a tombstone with her name engraved on it.

“It also indicates the balance and cycle of life. When the other side of the glass is empty it means someone just died, and when you flid the other side of the glass, it means that a new life was born.” Hinawakan ko ang pendant ng kwintas na hugis hourglass at tiningnan si Gavril. Nakangiti siya sa akin at ngumiti rin ako. “Thank you, Gavril.” Around 10 AM na nang umalis kami sa cemetery. Nasa taxi na kami pero hindi ko alam kung saan kami pupunta ni Gavril. Maya-maya pa ay huminto kami sa tapat ng isang salon. At kung titingnan ang salon ay high class salon ito. Pagpasok namin sa loob ay walang katao tao sa loob. Isang mukhang babae ang lumapit sa akin at ngumiti. Makapal ang make-up ng muk

“Mula sa pag-iwan, hanggang sa walang hanggan. Dumped to Forever—dahil ang paglayo ay naging daan upang mas mapatunayan na ang pagmamahal natin ay hindi matitinag ng panahon, panlilinlang, o anumang pagsubok na maaaring dumaan sa ating landas.” Sa sandaling banggitin niya ang mga salitang iyon, tila bumalik ang lahat ng yugto ng kanilang kwento at muling naglarawan sa isipan nila. “Dumped to Forever” ay hindi karaniwang kahulugan ng pagtatapos o pagtalikod—sa halip, ito ay naging kanilang sariling kahulugan ng tagumpay. Ipinapahiwatig nito na ang panahong inakala nilang katapusan ay naging simula pa lamang ng isang pagmamahalang mas matibay, mas malalim, at mas tunay.

“Kuya, hindi na ako magtatagal. Pinahanda ko na pala ang cremation ni Tatay Anton. Doon ko na pinaderetso sa St. Gerard Chapel.” “No, transfer his urns to Wales. Wala ng pamilya si Tatay Anton. Bahagi na rin siya ng buhay ko. Mas maganda kung ilipat ang urn niya sa Crawford Gardens Mausoleum. Siya ang nagbigay ng pangalawang buhay ko, kaya karapat-dapat lang na bigyan ko siya ng marangyang libing. Uuwi kami ng New Hampshire ni Hera after niyang magpagaling.”