Halimbawa Ng Talaarawan Novels & Stories

Hala Doring panindigan mo yan! “Tala, katulad ng mga tala, ang lapit tignan pero kay hirap abutin,” s***a! Hindi ko akalain na lalabas iyon sa bunganga ko! Akalain mo! Iba talaga pag pumapagibig! Sarili kong banat pero ako yung kinilig. Sa kilig ko bigla akong napasandal sa likod huli na para maalala ko na wala na pala yung sandalan kaya dumiretso ako sa lupa nabaliktad ako parang na-exorcist bigla ngunit yung phon nanatili sa tenga ko. Hindi ok talaga binitawan.

Malayo sa pangarap niyang magtapos ng pag-aaral. Napabuntong hininga siya. Wala naman siyang pagpipilihan, mas gusto na niya ito kaysa matulog sa lansangan. Pag-angat ng tingin ay kuminang ang pagkaberde ng kanyang mga mata sa tama ng ilaw. Madalas siyang tuksuhin sa mga mata niyang iyon. Tinatawag pa nga siyang halimaw. Hindi iyon katulad sa kanyang Lolo Isko na itim ang mga mata. Ang sa kanya ay malalim ang berde na aakalain mong itim kung hindi sisinagan ng araw o ilaw. Pansinin iyon kapag nakabilad siya sa araw.

Kinagat ni Thali ang labi nang makita ang totoong pagtawa nito, yung walang halong pag-aalinlangan o pag-iingat, isang sandali ng purong kaligayahan na bihira niyang makita. Parang nakalimot si Lorenzo sa bigat ng nakaraan at talaga namang hindi maiwasang masiyahan ni Thali sa nasasaksihan ngayon. Ang bawat ngiti, bawat tawa ay parang nagdudulot ng liwanag sa gabi, at biglang naging mas magaan ang hangin sa paligid.

Parang isang maliit na pusa na kumakapit sa dibdib, inunan ni Hiraya, ang malawak na dibdib ng lalaki, at nagtagpo agad ang kanilang mga mata. May bahid ng lungkot sa mga mata ni Kaelix,, ngunit may bahid din ng pamumula—parang mga bituin na nahulog sa gabi, na kumikinang ng mahinang liwanag. Namula rin ang pisngi ni Hiraya.

Pampakalma niya kasi ang pagbabasa, 'yung tipong nawawala 'yung mga gumugulo sa kaniyang isipan. Sa tabi ng library ay may malawak na berdeng damuhan at hindi kalayuan ay may malinaw na artipisyal na lawa. Kasabay nang pag-ihip ng hangin ay ang pagsayaw ng mga puno ng willow at ang tubig sa lawa ay bahagyang gumagalaw. Tahimik ang tanawin habang papalubog ang araw at tila'y inaakit siya ng kagandahan ng tanawin at naglakad papunta roon.

Sa pananaw ng isang matanda, ang laman ng talaarawan niya ay parang nakakatawa at isip bata. Subalit, natulungan nito maalala niya ang nakaraan. Bawat tala sa talaarawan ay mga maliliit na bagay na nangyari araw-araw. Ang iba ay tungkol sa kung gaano siya naiinggit kay Jane na pinuri ng lolo habang ang iba naman ay nakatala kung ano ang libro at palabas na napanood at nabasa na ni Jane… Pagkatapos ng tignan lahat ng pahina sa talaarawan, bigla niya napagtanto na ang buong talaarawan ay puno ng tala ng araw-araw niyang buhay noong bata pa siya, at si Jane ay kasama sa lahat ng tala niya.

Mas malambing at mas puno ng damdamin, na para bang tinutugtog nito iyon para sa iisang tao. Tahimik na nakinig si Talia nang mga sandaling iyon. Unti-unting nawala ang ingay ng paligid. Unti-unting naglaho ang mga boses ng ibang tao. At kasabay ng bawat nota ay may mga larawan na tila biglang sumilip mula sa kailaliman ng kanyang alaala...

Sa kakaisip ko kung ano yung gustong ipatago ni itay sa akin, naalala ko yung talaarawan ko. Siguro ay magaalas-dose pa dahil maliwanag pa rin ang buwan at hindi pa namatay ang ilaw ng aming gasera. Ibig sabihin ay hindi pa ubos ang langis sa loob nito. Kinuha ko ang gasera at kinakapakapa ang pinagtaguan ko ng aking talaarawan. Nang makapunta kasi ako rito, may butas akong nakita sa sahigan namin, at dahil parang dalawa ang kawayang ginawa pang sahig namin, doon ko na lamang inilagay ang aking talaarawan.

Bagay na napakaliwanag, hanggang sa hindi ko na namalayan pa ang nangyari sa akin. Isang nakasisilaw na berdeng liwanag ang bumalot sa buong katawan ng dalagang si Morriban at binatang si Hagan. Nanggagaling ito sa Talisman na unti-unting bumabaon sa kanilang mga balat. Hindi nagtagal ay bumagsak na ang dalawa sa sahig at nawalan ng malay.

"Base sa sitwasyon na ito, sa tingin ko ay nasa libo ang kanilang bilang, tama? Beisit! Ang ganitong klaseng halimaw na parang agila ay nakakairita; masyado silang mabilis, malala pa dun, kulay itim ang balahibo nila! Magiging mahirap na makita at sundan sila, lalo na na ang mga itim na mga ulap sa kalangitan ay nakakatulong upang makapagtago sila. Hindi lang yun, malakas pa sila!" Isang matandang lalake—na may taglay na lakas ng early stage ng true god realm—ang nagsabi nito ng may malungkot na tono matapos niyang makita ang mga halimaw sa kanyang harapan. "Sa tingin ko ay hindi lang sila libo; kung titignan ang sitwasyon, kinakatakot ko na ang kanilang bilang ay higit pa sa sampung libo, a