Hugot Lines Sa Pamilya の小説・ストーリー

Hinawi niya ang ilang hibla ng aking buhok na nakaharang sa aking mukha at pinunasan ang butil ng tubig ulan sa aking mukha. "P-Pero nakita mo naman kung ano ang naging reaksyon nila, 'di ba? Nakakahiya sa pamilya mo," natatakot kong sabi. Nahihiya akong ganito rin ang mangyari kapag nakaharap ng pamilya ko ang pamilya ni Ivan. "Kami na ang bahala. Mahirap lang kami pero hindi ka namin pababayaan."

Kabanata 108 "Bakit ba ang tigas ng ulo mo! Hanggang kailan mo hihilahin ang pamilya ko pababa? Akala ko binago mo na ngayon, pero hindi ko inaasahan na lalala ka pa! Kailangan mo ba talagang i-kick out sa pamilya Sanchez para Maging masaya ka, hindi ba! Ikaw Kung hindi ka muling lumuhod, hihiwalayan kita!"

Para bang siya pa ang apektado sa lungkot ko ngayon dahil hindi pa dumarating ang aking pamilya. “Ayos lang talaga ako, Aaron! Hindi ako gutom. Sa family mo ako nahihiya sa pambabalewala ng magulang ko sa pagtipon-tipon na ito,” laban ko pa kasi nakikita ko sa mata nito hindi naniniwala sa aking sinabi. Hindi lang ‘to sumagot seryoso lang akong pinakinggan kaya muli akong nangatwiran.

Sa halip, isang mapanuyang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "Isang kapatid na babae na gustong akitin ang sariling bayaw, tunay na isang napakababa at walang kwentang babae. Ang Huete family ay hindi kailanman magtitiis sa ganitong klase ng tao. Hangga’t nabubuhay ako, hindi siya kailanman makakapasok sa pamilya namin. Isang payo lang babae, sumuko ka na sa ilusyon mong iyan."

"O dahil ba sa kahihiyang matatamo ng pamilya natin oras na malaman ng maraming tao na ang nag-iisang anak mo ay disgrasyada ngayon?" Nagkarera na ang malalaking butil ng mga luha ko pababa. Akala ko ay may isasakit na iyong pagtalikod at pag-iwan sa akin ni Chaeus, hindi pala. Mali ako. Mas masakit pala ang rejection na makukuha ko mismo sa aking sariling pamilya.

Tinanguan niya muna ang matanda bago tumalikod. Habang umaakyat siya ay isa-isa ng tumutulo ang luha niya. It's been 12 years since she last saw her family at sa loob ng mahigit isang dekada na iyon ay hindi siya nagpakita ng luha na ang pamilya niya ang dahilan pero ngayon... dahil lang sa isang hagdan ay umiiyak siya? Binilisan niya ang pag-akyat at paghahanap sa kwarto ng amo niya... na hindi nagtagal dahil tama ang sinabi ng lola nito, mayroon nakalagay na pangalan sa pinto ng kwarto nito.

Hindi ba siya nag-iisip tungkol sa pamilya namin at ang sarili lang niya ang iniisip? "Honey, may paraan naman para maresolba natin ang problemang ito, 'di ba? Hindi naman pwedeng bigla na lang babagsak ang kumpanya natin, paano na lang ang mga kaibigan ko at ang dignidad ng pamilya natin!" Napakunot ang noo ko habang nakatingin sa kanila. Mag-ina nga silang dalawa. Actually, simula pa nang hindi pa dumadating ang bagong asawa ni papa, may negosyo na sila ni mama.

Ganoon pa man, pigil ko ang sarili kong matawa habang pinapanood silang magpamilya na nagtatalo. Ang cute kasi nilang tingnan eh. Kahit nagtataasan sila ng boses at nagbabangayan, ramdam ko pa rin ang warmth sa pagitan nila. Iyong klase ng pamilya na kahit nagtatalo, alam mong mahal na mahal nila ang isa’t isa.

Napakarami nitong natamong sugat sa iba't-ibang bahagi ng kan'yang katawan at pinaka malala ang natamo niyang sugat sa may ulo. Tinawagan din agad ni Lucio ang ilang mga pamilya nila subalit nagdadalawang isip pa ito kung kokontakin ba din niya ang kan'yang mommy ni Jeho at baka magkasagutan lang ang kanilang lola at ang mommy niya kapag nagkita sila dahil sa hindi magkasundo ang dalawa dahil lamang sa hiwalay na ang kan'yang mommy at daddy.

"Now you know kung ano ang kayang gawin ng pamilya ko kung mag loloko ka ulit?" "Yeah wifey.. hinding hindi na talaga ako mag loloko. ayoko na mabugbug ulit. ang lalaking lalaki pa naman ang mga hi-nire ng daddy mo para bugbugin ako...hahaha" Ginawa nalang nilang katatawanan ang mga nangyari sa kanila. Nalampasan na nila ang problema. "Kamusta na pala ang mga sugat mo?" "Hindi pa ako masyadong magaling eh..masakit pa din ang mga pasa ko..."