I Can't Think Straight นิยาย & เรื่องราว

Kinagabihan, pagod akong umuwi mula sa trabaho kaya maaga akong naghanda para sa pagtulog ngunit hindi ako makatulog. Nakatulala na lamang ako sa labas ng bintana. Umuulan at may halong kulog at kidlat pa. Tila sumasabay ang langit sa aking magulong pag-iisip. Hindi mawala-wala sa isip ko iyong mga pinagsasabi ni Simoun kanina. He’s making me ovethink. Why is he saying all of those? I’m confused. Hindi ko siya maintindihan.

Halos lumuhod na ito sa harapan ko pero wala akong ideya sa pinagsasabi niya. “Okay,” nasabi ko na lamang. Hindi ko maintindihan kung nahihilo lang ba ako dala ng hangover, o kung ano man, I know I'm sober enough but I still can’t think straight. Ano bang ginawa ko kagabi? Ipinakuha ko sa kaniya ang bag ko. Thankfully, wala namang nawala roon. I drove home like nothing happened. Wait. Did something happen? Napasampal ako sa noo. Ilang beses kong pinilit na alalahanin kung anong katangahan ang ginawa ko kagabi.

I stared at my ceiling while drifting in so much thoughts. -E.I-

"Wag na nga tsaka may pera ako Marciella! Di ako pulubi, sumbong kita kila Mom eh." Sumbongera talaga. Zsss. "Wala naman akong sinabing pulubi ka eh. Mag-shopping tayo, fix yourself. Daanan kita sa flat mo after kong makapag-ayos din. Kapag wala ka doon, sinasabi ko sa'yo. Sisilaban ko flat mo," pananakot ko sa kanya at umalis na. Narinig ko pa ang tawa ni Jinro. Kailangan ko ring mag-unwind. Masyado na siguro akong stress kaya nagma-malfunction na ang utak ko. Di na nakakapagbalanse ng tama at mali eh, bwiset.

Mahina niyang mura at pagkatapos ay umayos ng upo at muling ibinalik ang konsentrasyon sa kanyang ginagawa ngunit napakuyom lamang ang kanyang kamao at pagkatapos ay napasuntok siya sa kanyang lamesa dahil hindi na talaga gumagana ang utak niya dahil ang dalawa na lamang ang nasa isip niya. Napapikit siya ng mariin at napasandal sa kanyang swivel chair. Hindi niya maintindihan kung bakit niya nararamdaman ang bagay na iyon. Dapat ay hindi na siya naapektugan sa ganung bagay ngunit ramdam na ramdam niya ang galit na namumuo sa kanyang dibdib habang iniisip na may kasama itong iba.

“Hindi ko naman sinasadya eh…. …kasalanan mo kasi minamanyak mo’ko.“ paninisi ko sa kanya. Totoo naman kasi na hindi na ako nakapag-isip ng tama kanina dahil sa bilis ng mga pangyayari. Gisingin ba naman niya ako na pinipisil na ang dede ko, pano pa kaya ako makakapag-isip ng tuwid nun?

“I want you so bad,” Tuluyan na akong humagikgik dahil sa pinaghalong kiliti at init ng katawan. At dahil na rin sa tama ng alak. Umiling-iling alo sa kaniya. “No, no, we can’t. I don’t do that.” Nag-isip ako kahit wala namang pumapasok sa uak ko. I’m not even sure if I still have a brain right now. It’s not working anymore. “Maybe next time?”

Siguro kapag may possible solution na ulit, I would give in and get wasted. Minsan napapatanong na lang ako kung bakit nangyayari lahat ng 'to. Tumitig na lang ako sa kawalan as i think of ways to address this issue. Pero wala talaga. Wala na talagang naitutulong ang utak ko. This is so fucked up.

I leaned back on the headrest and wiped my face. I feel so frustrated. I don't know what to do anymore. My mind is clouded with confusion and I can't seem to find a way out of this mess. The weight of the situation is heavy on my shoulders, making it hard to breathe. I close my eyes and try to calm the chaos inside me, searching for a solution to the problem at hand. But no matter how hard I try, the answer seems just out of reach.

Siguro ay kagaya namin, ito talaga ang nakatadhanang mangyari. Siguro sa ibang pagkakataon o sa ibang panahon... o baka hindi lang talaga nakalaan. Pumikit ako at pinilig ang aking ulo. I shouldn't think about it. Halos matawa ako sa mga walang kwentang bagay na tumatakbo sa utak ko ngayon. Bakit ko ba iniisip ang lahat ng ito? It doesn't make any sense now. Inipon ko ang mga gamit ko at tumayo na. Galing akong gym. Dumiretso muna ako rito sa isang coffe shop upang umorder ng orange mango smoothie. Nagpalipas ako ng ilang minuto.