Novel & Cerita I Didn't Mean It

Hindi ko naman alam na lumabas lang pala siya. "I'm sorry kung hindi kita pinapansin kanina. I just have some things on my mind, and I just don't want you to worry about me. Don't think about it the wrong way. You didn't do or say anything bad to me." Balak ko pa sanang itanong, pero buti na lang nabanggit niya na. Hindi na 'ko mag-o-overthink tungkol doon.

Ganun ba ito mag-isip? "Maybe, that's how I interpret it.. Because asdfghjkl qwertyuiop zxcvnm." Ni hindi ko maintindihan ang huling sinabi niya dahil sobrang hina na nun. Pero anong pakialam ko kung hindi ko narinig yun ng malinaw? Hindi naman siguro importante yun. "But I am really sorry... So please comeback..."

seryoso kong sabi sa kanya. "I'm sorry. I didn't mean that. Just forget what I've said," sabi naman niya. Hindi na lang ako umimik at tumingin na lang sa langit.

I drop it on purpose and smile at him "Ops, I'm sorry. I didn't mean it" makahulugan na saad ko at hindi parin mawala ang gulat sa muka nito, yes. Magulat ka, andito ako matapos mo akong hamakin, itapon at abandunahin I will be your living nightmare, Remonise.

Habang nagpupuyos ang dibdib ko sa inis ay kabaligtaran naman ang nakita kong hitsura nito ng irapan ko siya ng harapan. Nakangiti pa ito na parang nakakaloko at talagang nakuha pa nito na ngisihan ako at ang hitsura ko talaga? Inis ko pa ring lintanya sa sarili ko. "It's not what I mean, okay." Agad naman nitong bawi sa una nitong pamimintas na sinabi sa akin. At talagang lulusot pa ang mokong na'to, kala mo naman ay hindi siya nakakasakit ng damdamin sa mga pinagsasabi nito.

I breathe deeply again, at pilit na pinigipiglan ang aking galit. "Ahm, I'm sorry, I didn't mean it." I apologize to them, dahil bigla ko silang natakot. What the fuck talaga, nadamay ko pa ang mga kaibigan ko dahil sa mga walang kwentang tao na mga iyon!

bigkas ko, nagpipigil na manginig "I... promise I didn't do it again. Just don't cry please" Sagot ko habang yakap yakap siya. Bigla namang umangat ang tingin niya sa akin "I'm sorry too Kylus if I prank you, don't worry I didn't do it again. I if I know that you don't like that kind of stuff"

dagdag ko, bahagyang nanginig ang boses ko kahit pilit kong kinokontrol, “did you mean it?” Hindi siya agad sumagot. And that silence…hurt me. “No,” sagot niya sa huli, mahina, puno ng bigat, “I said it because I wanted you to hate me enough to leave… I didn’t know you were pregnant, Dera… if I had known, I would have never—” “—but you still said it,” putol ko agad, hindi galit, pero malinaw. Tumango siya.

hindi matigil sa pag-iyak kong sabi. "I'm sorry,I didn't mean to offend you by that.Nagbibiruan lang naman tayo kanina and yet you took it seriously." "Kasalanan ko pa ngayon? Ako pa may mali?" "No,Ysharra let's drop this conversation off! Lalo lang lumalala."

Natigilan ako sa aking nasabi, napansin ko kasing mukhang nag aalangan kung babalik ba ito sa taas or kakausapin ako. "I am sorry I didn't mean to used your clothes wala kasi akong choice," aniya saka ito yumuko. Natigilan ako sa kanyang sinabi, gusto ko sanang bawiin ang aking sinabi pero hindi ko alam kung paano at hindi ako sanay na binabawi ang salitang nasabi ko na.