I Was Never There Novels & Stories

May flash ng maliwanag na ilaw. Isang malamig na kama. Isang kamay na hinahawakan ako. Isang boses na umiiyak. Hindi ko alam kung alaala iyon o imahinasyon. Pero may kirot. Hindi galit. Hindi takot. Isang uri ng pagkawala na hindi ko alam na hinahanap ko. Hindi ako lumapit. Hindi ako nagsalita. Hindi ko kayang harapin ang posibilidad na siya ang ina ko nang hindi ko alam ang buong katotohanan.

Pass a minute without glancing him. I always crumble every time I imagined what life would be without you in it. As each moments passed by, every memory and experiences we gained. My heart envisioned. He is going to be my last. I was right. -E.I-

Isang buwan na ang nakalipas mula nang huli kaming magkita nang maayos, sa sementeryo, sa ilalim ng tirik na araw, sa harap ng puntod ng kambal naming anak. Hindi ko makakalimutan ang araw na yun, ayun ang araw ng anibersaryo ng pagkawala nila. Naalala ko pa ng mag-usap kami nun, ang tanging sinabi niya lang ay busy siya, at wala siyang oras sa kabaliwan ko. At pagkatapos noon… hindi na siya umuwi. Isang buwan. Walang tawag, wala manlang mensahe. Parang bula na nawala, at natiis niya talaga yun.

Gulong gulo na talaga ang isip ko. Natatakot din ako na baka 'yung dahilan ng pag alis ko dati ang maging dahilan ulit para masaktan ako sa pangalawang pagkakataon. At hindi ko na kakayanin na maranasan ko ulit 'yun. Not in the second time around, kaya hangga't kayo ko-- I will never let myself to be involve in his life AGAIN!

"Talaga yatang wala nang pag-asa." My heart hurt evermore when I started singing. "Upang ako'y iyong piliin pa." I know he never chose me. Wala ako sa choices, kahit sa option pa iyan hindi ako kasali. "Pa'no mangyayari gayong ako'y 'di mo pansin? Pa'no mo malalaman sa 'yo'y may pagtingin?" Paano nga niya ako mapapansin? Kung ang attention niya nanatili sa likod, sa kanyang nakaraan. Sa babaeng nag-iisa niyang minahal.

I felt my voice suddenly unable to speak, but I had to do this. “We never had our first night. You said that you won't waste a night with me, and just focus to your work instead.”

Iyon lang ang buong katotohanang alam ko at wala ng iba. Nawala ang mga iniisip ko nang may palabas na mga yabag ang mahinang lumikha ng tunog sa pandinig ko. Alam kong lumabas na siya. Unti-unti kong tinanggal ang puting kumot na bumabalot sa akin. Tama nga ang hinala ko. Wala na si Jarred. Wala na ang lalaking kanina lang ay kahalikan ko.

Hindi ko na alam kung dapat pa ba akong matakot sa nangyayari ngayon, o magpakalunod nalang sa tuwa? I can never forget how insane this day was... ***

A past that I cannot leave behind. "Joke lang. Broken din naman ako, pero ikaw...hindi lang nakapag-reply, sobrang nasaktan ka na. Bar tayo?" Mariin akong umiling sa sinabi niya. I have never been on bar. Bakit naman ako pupunta ro'n? Everything who was there are all... drinkers. At ayaw kong mapabilang sa kanila 'no! "Ayaw ko. Sa condo mo na lang." Sumimangot ako at pinilit kalimutan ang mga nangyari.

Hindi ko ma-gets kung bakit nakakakita ako ng mga memories na never pa namang nangyari. At sa tuwing nangyayari yun, hindi ko alam pero lalo ko lamang siyang namimiss pero hindi na dapat. At hindi na pwede! "Babe, gotta go. Hindi ako ma-la-late ng uwi, I promise." Pukaw ni David sa aking malalim na pag-iisip na ngayon ay naka suot na ito ng panlakad. "Where are you going?" Tanong ko sa kanya.