I Wonder Why I Wonder Why นิยาย & เรื่องราว

Unti-unti ko na’ng naiintindihan pero hindi ko maalala. And that is what I wonder why.

Pagmamasahe nga ba? Damn! Why I am asking myself? * * *

Sapo ang puson na sunod-sunod siyang huminga ng malalim. “No…no…no…” wala sa sariling usal ni Bryanne bago napahawak sa sariling ulo. " Ang tanga-tanga mo, Bry!” gigil na aniya sa sarili at napasabunot na lamang sa sariling buhok. Tumayo nang tuwid si Bryanne at nag-isip. “No, isang beses lang ‘yon." aniya sa sarili habang palakad-lakad. “Imposible…” dugtong niya.

Ang alam ko lang ay hindi ako patutulugin nang nakita ko. Curiosity grew inside me. Nagtataka rin ako kung bakit ganoon ang nangyari. 'Why am I in that car?"

And I felt my heart fall. Titig na titig ang kaniyang mga mata sa akin. There's still a hint of coldness there. Kinagat ko ang aking labi at pinilit ang sarili na magtanong sa kaniya. If I'm not going to voice this out, baka wala na akong chance na matanong pa sa kaniya ito. I really want to know the answer on my question. "W-Why a-are y-you l-like t-this?"

Walang iwas. “Why?” tanong niya, simple ngunit may lalim. Natigilan ako sandali. “Because…” naputol ako, saka bahagyang napailing bago ipinagpatuloy ang sasabihin. “Image matters.” Bahagya siyang ngumiti. Hindi iyon malawak na ngiti, pero sapat para ipakita na may naiisip siyang sagot na hindi ko magugustuhan.

Hindi niya naman i-de-deny ang katotohanang mayroon siyang nararamdaman para rito. But for what? “I wonder what’s running inside that head of yours,” mahinang usal nito habang nakikipagsukatan sa kanya ng tingin. “What do you think about me?” “I don’t know,” she whispered out of the blue. “I have a lot of questions running inside my head, but I don’t know where to start asking those questions.”

Nanghihina kong tanong sa kaniya. "I don't know why I'm doing this." *** HOPE YOU ENJOY READING✌🏻

Titig na titig siya sa aking mga mata na para bang may nakikita siyang maganda. “W-Why do you even care about it?” Sa dami ng sinabi niya ay ito lang ang nagawa kong isagot sa kanya. “Because I simply care, isn’t that valid?” “I don’t know where you are coming from. I said set aside your curiosity, Ian! Let’s stop talking about this.” “No. I am interested so why would I stop now?”

Umiyak nga ako ng hindi ko namamalayan. Basa nga ang mukha ko. Bakit ba ako lumuluha? Para saan? Nasasaktan ba ako? Teka, bakit naman ako masasaktan? Bakit ba ang dami kong tanong? Bakit ba kahit na isa sa mga tanong ko ay wala ako’ng maisagot? Hindi ba nga at matalino naman ako pero bakit ba parang pakiramdam ko ay naging instant bobo yata ako?