I Wonder Why I Wonder Why นิยาย & เรื่องราว

Napahinga ako ng malalim at napabugha ng kaginhawaan. "Marami pa rin ang tanong sa'king isipan, kung bakit ang mundong ito'y nabuo't anong anomalous creation ito, at kung papaano pa nga ba ako makakalabas dito, para ang titulo ko bilang #1 greatest detective ay 'di maglaho." Napapikit ako't lumalangoy pa ng malalim sa'king mga ala-ala.

~ You really don't know how much I like you~ You really don't know how much I want you~ You really don't know how much I need you~ You really don't know how much I love you~ I really like you~ I really want you~ I really need you~ I really love you~ You really don't know how much I like you~ You really don't know how much I want you~ You really don't know how much I need you~ You really don't know how much I love you~ I just want to ask~ Why I feel something different?~ Is it because of your smile?~ Why I feel so nervous?~ Is it because you're here near me?~ Why it feels like my heart is beating so fast?~

Hindi ko na alam kung paano pa ako makakabangon. Sana — sana namatay na lang din ako. Sana kami na lang dalawa ang nawala. I don't know what to do anymore. Ito na ba ang kapalit ng lahat ng kasalanang nagawa ko? Ito na ba ang karma ko? But why? Bakit sobra sobra pa yata? Bakit yung anak ko pa? Bakit hindi na lang ako? Bakit? "Y-yung anak ko, 'Mmy."

Sapo ang puson na sunod-sunod siyang huminga ng malalim. “No…no…no…” wala sa sariling usal ni Bryanne bago napahawak sa sariling ulo. " Ang tanga-tanga mo, Bry!” gigil na aniya sa sarili at napasabunot na lamang sa sariling buhok. Tumayo nang tuwid si Bryanne at nag-isip. “No, isang beses lang ‘yon." aniya sa sarili habang palakad-lakad. “Imposible…” dugtong niya.

Ang alam ko lang ay hindi ako patutulugin nang nakita ko. Curiosity grew inside me. Nagtataka rin ako kung bakit ganoon ang nangyari. 'Why am I in that car?"

And I felt my heart fall. Titig na titig ang kaniyang mga mata sa akin. There's still a hint of coldness there. Kinagat ko ang aking labi at pinilit ang sarili na magtanong sa kaniya. If I'm not going to voice this out, baka wala na akong chance na matanong pa sa kaniya ito. I really want to know the answer on my question. "W-Why a-are y-you l-like t-this?"

Hindi niya naman i-de-deny ang katotohanang mayroon siyang nararamdaman para rito. But for what? “I wonder what’s running inside that head of yours,” mahinang usal nito habang nakikipagsukatan sa kanya ng tingin. “What do you think about me?” “I don’t know,” she whispered out of the blue. “I have a lot of questions running inside my head, but I don’t know where to start asking those questions.”

Nanghihina kong tanong sa kaniya. "I don't know why I'm doing this." *** HOPE YOU ENJOY READING✌🏻

Umiyak nga ako ng hindi ko namamalayan. Basa nga ang mukha ko. Bakit ba ako lumuluha? Para saan? Nasasaktan ba ako? Teka, bakit naman ako masasaktan? Bakit ba ang dami kong tanong? Bakit ba kahit na isa sa mga tanong ko ay wala ako’ng maisagot? Hindi ba nga at matalino naman ako pero bakit ba parang pakiramdam ko ay naging instant bobo yata ako?

happening? Why i have this kind of feeling... Isang pakiramdam na bago sakin.. Hindi ko matanto kong ano yung dahilan nito.... I have no any idea why i felt this.and its making me clueless...