روايات وقصص ضمن Ikatlong Panauhan Halimbawa

Mumikit ang mata ni Alana sa kapilyahan at sinabing may pilyong ngiti: “Ang galing mo sa mga idyoma, ‘di ba? Eh di ang parusa mo ay... isulat mo ang ‘mga multo at halimaw’ gamit ang puwet mo!” Sandro: “…” Tahimik ang comment section ng live room ng limang segundo. [Pfft, sino’ng nagsabing inosente ang anchor na ‘to? Ang sama pala ng ugali] [HAHAHAHAHA unang beses kong makitang ganyan ang mukha ng lalaking dog thief] [‘Multo at halimaw’, ako na ang bahala, wala nang salamat-salamat]

please. "Uhmm! hmm.." "Uhhh!" Hindi nagtagal ay unti unting bumaba ang halik niya sa aking leeg. Pababa sa balikat, sa dibdib hanggang sa umabot na siya sa aking tiyan. Sa tuwing mapaparaan ang labi niya ay iniiwanan niya iyon ang halik na syang nagbibigay sa akin ng kiliti.

“MANAHIMIK KA! ISA KA PA!" Halos atakihin sa takot si Kiana nang makita niya kung paano magalit ang isang Leon Ashton. Hindi pala talaga tsismis na para itong isang halimaw kapag galit na galit ito. Hindi lang mga mata nito ang tila nag-aapoy kung hindi maging buong katawan nito!

Parang kahit saan siya dalhin nito, basta hawak siya nito, ayos lang. Pagkaraan ng ilang oras, sa wakas ay narating nila ang hangganan. Isang malaking bato na may mga ukit ng lumang simbolo ang nakaharang sa gitna ng kagubatan. Sa ibabaw nito, may mga ukit ng buwan, mata, at hayop na tila lobo. “Dito,” ani Kael. “Ipikit mo ang mga mata.”

IKATLONG KABANATA: Sinumpaang Tungkulin SINUNOG KO ang aming tahanan kasama na ang mga katawan nina Ate Helena at Ina dito. Tanging ang mga mahahalagang gamit lamang ang itinira ko at kinuha. Isang hilam na luha ang tumulo mula sa aking kaliwang mata at mabilis nitong binagtas ang aking mukha. Sinusubukan kong patatagin ang aking loob pero sobrang sakit talaga.

seryosong tugon ko rito. Agad na nalukot ang mukha ni Berting sa sinabi ko pero hindi na ito sumagot. Nag tawanan ang mga nakarinig sa sinabi ko. Kilala ako bilang high end p****k sa lugar namin. Babaeng mababa ang lipad, kayang kayang bilhin nino man.

hinging paumanhin nito. Binitawan ni Zam ang batong hawak-hawak at tinalikuran ang binata. Mabilis niyang nilapitan ang besikleta na nakaparke lamang sa 'di kalayuan. "Zammy wait- saan ka pupunta?" tanong ng binata nang makitang pasakay na siya ng besikleta. Hindi siya sumagot, sa halip ay tuluyan na siyang sumampa sa besikleta at walang lingon-lingong mabilis na umalis doon.

"Hindi kita kilala! Bitiwan mo ako!" Napatigil si Paulo, parang sinaksak ng libu-libong kutsilyo ang kanyang dibdib nang makita ang kawalan ng pagkilala at ang matinding takot sa mga mata ng babaeng pinakamamahal niya. Sa gitna ng putik at pighati ng palengke, natagpuan na ng Halimaw ang kanyang nawawalang mundo—ngunit ang mundong iyon ay walang kahit anong alaala na siya ang nagmamay-ari rito. At ito ang magiging mitsa ng kanyang pinakamapanganib na

Bumaling ang tingin nya sa tatlo at napatingin din ako dun. Mariposa is holding her notebook, facing Milagring and Luningning with a proud smile on her face. I know that kind of smile. Yung tipo ng ngiti na ayaw patalo. "Ang pantukoy ay mga katagang ginagamit sa pagpapakilala sa pangalan, ito ay may dalawang uri, pambalana at pantangi." Ahuh? That's right. Informative ang kay Mariposa. I want to commend her for that pero bago pa ako makapagsalita ay may dinugtong pa ito."

sambit niya kinuha ng bata ang Papaya at kinaen ito bumalik naman ang Babaylan sa kanyang Lutuan para tignan ang kanyang niluluto Habang nasa Lutuan ang babaylan napatingin naman ang paslit sa mga bote na may lamang halaman at inikot niya ang kanyang mga mata sa Paligid ng bahay at tinignan ang kanyang kasuotan naalala niya ang ginawa ng matanda sa kanyang kasuotan inikot niya ang kanyang mga mata sa kabuan ng tahanan at nag isip Siya na kaya ang sinasabi Saken ni Ina na babaylan ng dating Pinuno dito sa Sunrise Majika