Novel & Cerita Inspirational Doctor Quotes

Paglabas nila ng silid, parehong hingal ngunit maayos pa rin ang tindig. Sa labas ng ospital, maaaring magulo ang mundo. Ngunit sa loob, malinaw ang tungkulin nila. “Alam mo,” sabi ni Benedict habang naglalakad sila pabalik sa station, “kahit gaano kagulo ang personal na buhay, hindi ka nawawala kapag doktor ka.” Napatingin siya rito. “Bakit mo nasabi ’yan?” “Kasi kahit kanina, habang nagre-resuscitate tayo, wala kang bakas ng pagdududa. Buo ka. Present ka.”

"So thank you very much." Hinawakan rin nito ang kamay ng kapatid niya. "When you close your eyes, don't let bad memories enter your mind, okay?" bilin nito. Tumango si Ave. "Yes, Doc." Tumayo ito mula sa kinauupuan at sinabing, "I'm off now. Don't forget your med and rest on time." Pagkaalis ng doctor, hindi na niya napigilan ang saya at napayakap siya rito. "Matutupad na ang pangarap mong maging Surgeon," aniya.

Oo nga't nagpa-valet parking kami pero nakalimutan nga ata namin bawiin ang susi. "Magandang umaga. Ako si Dr. Lester Concepcion. I am a Neurosurgeon, a mentalist and I have mastered hypnosis.” "P-po?” Pakiramdam ko naubos ang mga salita, natuyuan ako ng laway at kulang na lang ay malulunok ko na ang dila ko. "Anong sakit?” Turo ng doktor kay Jascha. "H-hindi niyo po mahuhulaan?” Alanganing tanong ko.

sabi kong natatawa. Bilang isang doktor, I try very hard to make sure that the work I have done for one day continues to the next, making notes, doing referrals and leaving messages for followup regarding particular patients because I really want my patients to get better. On my breaks and when I am off, I also worry and think about my patients. Parang nanay na inaalala lahat sa pamilya.

Si Daylon naman ay seryoso lang ang mukha na parang okay lang sa kaniya ang sinabi ng doctor. Pagkabigay ng reseta, ay umalis na agad ang Doctor dahil meroon pa itong pupuntahan na mga pasyente niya. "Don't think too much." Kumunot ang noo ko. Ano na naman ba ang pinagsasabi ng lalaking 'to? Wala naman akong iniisip na iba. Wala rin naman akong pakeelam sa sinabi ng lalaki na Doctor na 'yun.

Ang kanyang pagmamahal ang nagbigay sa akin ng lakas na kailangan ko para makabawi. “Sa lahat ng ito, mahalaga ang iyong presensya. Huwag mong kalimutan iyon,” sabi ng doktor. “Hindi ko nakakalimutan. Alam ko na kailangan kong bumangon para sa aking pamilya,” tugon ko, ang kasiyahan sa aking puso ay umaabot sa aking boses.

Saway nito bago ituloy ang kwento. "Some surgeons are spiritual. They don't just believe in science, some of us also believe that there's someone or something bigger than us. We believe in mind and body connection. Wala namang masama kung maniniwala ka rin sa spiritual healing kahit pa doktor ka. Mahalaga na inirerespeto niyo ang paniniwala ng bawat-isa."

"Hindi ba dapat matuwa ka? Kaya ka nagtuturo paminsan-minsan sa mga university ay dahil may goal ka sa buhay na dumami tayo sa propesyon na ito." "Oo. Alam ko. Pero sinabi kasi sa akin ni Janikka na isang doktor ang inspirasyon niya." "Walang masama roon." "Hindi niya lang inspirasyon ang doktor na iyon. Mahal niya rin. At pakakasalan niya." "Normal lang ang ganoon sa mga babaing nahanap na ang true love." "Bakit parang may alam ka na? Hindi ka man lang nagulat?"

He caressed my hair and smell it, my mind want me to push him hard, but my body is not responding on what my mind wants. "Hindi mo naman kailangan na umalis sa profession mo, after many years of hardship, iiwanan mo?" I asked him, but Remon smile to me. "Being a doctor is really hard, and I am not really proud of everything I've done, noong doctor pa ako, and I want to more forward and open a new chapter in my life, that every shits happened when I am a doctor, alam ko naman na wala iyon sa propesyon, but it will always reminds me, na ang dami ko nasaktan at naapektuhan na tao, it's time to move forward and start a new life." He pinch my nose and acting like he want to bite me.

Isang tahimik na lakas na sumasalamin sa pag-asang mahigpit niyang pinanghahawakan at kahit kailan ay hindi niya pakakawalan kahit kung minsan parang imposibleng mapagtatagumpayan pa niya ang pagsubok na ito. “Oo nga, hindi ba’t iyan ang tungkulin nating mga doktor?” wika ni Dan saka ngumiti, nasa tinig nito ang pinaghalong paghikayat at paghanga. “Magbigay ng pag-asa, panatilihing buo at masaya ang mga pamilya, iligtas sila. Lalo na ikaw, Marcus. Napakarami mo nang buhay na nailigtas,” dagdag nito, bakas sa tono at tinig ang pagmamalaki.