Introvert Tagalog Novels & Stories

Mula sa distansyang ‘yon, may kakaibang sinseridad sa mata niya—malambot, kumikislap. “Alyssa,” mahinahon niyang sabi, “hindi ko alam kung sino ang nagsabi sa’yo ng ganyan kaya pakiramdam mo dull ka o boring. Pero para sa’kin, iba-iba ang personality ng tao. May extrovert, may introvert. Walang mataas o mababang uri ng pagkatao.” “Ganun ba talaga?” bulong ni Alyssa, mahina at parang hindi sigurado.

"You are a Torquero, tinitingala at hinahangaan. Sila dapat ang mag-bow sa iyo and not the other way around." "Sorry po, tita," mahinang sagot ng dalaga. "Go, get the microphone and introduce yourself," utos ni Hiida. Agad tumalima ang dalaga dahil nabakas niya sa tinig ni Hilda ang tila pagkayamot kahit nakangiti naman ito sa kan'ya. "Hello everyone. I am Kryzell Torquero, the daughter of Don Matias Torquero. Thank you for coming tonight. Let's have fun. Thank you."

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

Kinagabihan Bumaba ako para maligo sana nang tawagin ako ni tita celine. "Grace magmano ka sa tito mo."-Sabi ni tita sa akin Lumapit ako at nagmano sa nobyo ni tita ngayon. Parang kaedad lang ni kuya Ian! "Hi Grace!"-Sabi niya sa akin Lumakad na ako papuntang banyo para maligo wala akong oras sa kanila. "Bastos na bata ito!"-Sabi ni tita sa akin

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Bahagya akong napailing, sabay bulong sa sarili ko— “Baliw lang ang maiinlove sa’yo…” Mahina akong natawa, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Habang nakatitig ako sa pinto na unti-unti nang nagsasara, biglang bumalik ang alaala sa utak ko—mga detalye, mga pahiwatig na dati’y hindi ko binigyang pansin. Si Nikolas… isang tagapagmana ng isang malaking kumpanya.

, tugon ko, pilit na ngumiti. Hindi ko talaga ugaling magsabi ng problema sa kahit na kanino dahil lumaki rin naman akong mag-isa. Isa rin akong introvert, socially awkward, walang masasabing matalik na kaibigan maliban sa kanya. Siya lang ang unang taong kusang lumapit, at hindi ko inasahan na matapos ang isang taon ng pagkakaibigan, hahantong ito sa pag-amin ng damdamin. Ang dating magkaibigan, ngayo’y naging magka-ibigan.

Crush ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Tumayo ako sa harap ng klase at pilit na kinakalma ang sarili dahil sa matinding kaba na nararamdaman. "I-I'm Lana Normina Delfin, ten years old. I was born on September 7. Nice t-to meet you all.." mahinang pakilala ko sa sarili habang nakayuko.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.