It's Real มาเฟียเป็นพระเอก นิยาย & เรื่องราว

“รู้หรือเปล่าว่าเฮียกำลังเล่นอยู่กับลูกสาวใคร” “อะไรของมึง” “พ่อเพียงฝันเป็นมาเฟียอิตาลี เฮียรู้เรื่องหรือเปล่า” “ห้ะ”

จะเป็นพวกมาเฟียเหมือนกัน ผมสีบลอนด์ทองส่องประกายและนัยน์ตาสีฟ้าครามใสแจ๋วเข้ากันได้ดีกับผิวขาวหยวกมีกระแต้มบนใบหน้า จากละครที่เคยดู นิยายที่เคยอ่าน ทรงนี้ต้องเป็นพวกมาเฟียอิตาลีอย่างแน่นอน แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมป้าของหล่อนมาเกี่ยวข้องกับคนแบบนี้ได้ “แกมาได้ไง ฉันนึกว่าแ กหายสาบสูญไปแล้วเสียอีก!”

กิรณาเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าชายหนุ่มที่พึ่งรู้จักเป็นใคร “ไอ้แองเจลโล มันเป็นมาเฟียอิตาลี แต่มันก็พยายามแผ่อิทธิพลมาแถวนี้เหมือนกัน ไอ้นี่สกปรกขนานแท้ ค้าทั้งผู้หญิงทั้งยาทั้งของเถื่อน” เสียงที่เล่าบ่งบอกว่าเจ้าตัวคงไม่ชอบขี้หน้าคนที่พูดถึงเอาจริง ๆ

เธอถามเสียงแผ่วแล้วก้มหน้าลง “ทำไมคิดแบบนั้น” เขาเหล่ตามองเธออย่างสงสัย “ก็คุณเป็นมาเฟีย” “แต่ผมไม่ฆ่าใครพร่ำเพรื่อ” “จริงเหรอ” “อืม”

แนะนำตัวละคร พระเอก: พู่กัน พรกิตต์ เธียรนิติฐาดล ส่วนสูง:185 ซม. น้ำหนัก:65. กก

เมอรีนยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันดูเพราะมันค่อยๆ หายไปแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก "แล้วนี่แกอยู่กับใครหรอ วันนั้นไอ้ต้าไปเห็นแกกับ....คุณสงคราม" "เค้าเป็นมาเฟียนะเว้ย แกไปอยู่กับเค้าได้ไง"

เธอบ่นออกมาตรงๆแล้วมองเค้าด้วยสายตาดุๆ แต่คนโดนดุกลับยิ้มออกมาทันที "เมียดุแบบนี้ยิ่งโคตรมีอารมณ์เลย" มาเฟียบอกตามตรงแล้วรีบอุ้มเมียเดินเข้าห้องนอนไปทันที อ่อนหวานก็ได้ ร้ายกาจก็เป็น วางแผนก็เก่ง แบบนี้เค้าโคตรชอบเลย

ไม่ ๆ ไม่ใช่ พวกเราแค่นอนด้วยกันคืนเดียว ยังไงก็แค่เรื่องเข้าใจผิด ยังไงเขาก็คงคิดจะขู่เล่น ๆ โธ่เอ๊ยยัยโง่ เขาประกาศขนาดนั้น ลองไปสิเธอได้ถูกผูกติดกับเตียงแน่ ชาตินี้อย่าหวังจะไปไหนได้เลย เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าคนนั้นคือมาเฟียมาร์โก มาเฟียที่มีอิทธิพลสุดในเ มืองนี้!

“กูไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังเรื่องอดีต กูมาเพื่อปิดบัญชีคนที่ฆ่าพ่อแม่กู“ มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าคมเข้มของวิกเตอร์ “ปิดบัญชี? มึงคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลย“ ชายชราส่ายหน้าอย่างแผ่วเบา เพราะคิดว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า

ภวินท์ พิพัฒน์ชานนท์ หรือที่ใครๆ เรียกเขาว่า หมอวิน ลูกเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนที่มีสาขากระจายอยู่ทั่วทั้งประเทศ ทว่าเบื้องหลังกลับเปิดรักษาให้บรรดาพวกมาเฟีย กอบโกยรายได้เดือนๆ หนึ่งมากกว่าการเปิดโรงพยาบาลหลายสิบเท่า “มาเที่ยวทำไมทำหน้าบึ้งอย่างนั้นล่ะไอ้วิน” ไมเคิล