Iyotan Ng Magkapatid นิยาย & เรื่องราว

Magkamukha na magkamukha ang magkapatid, pero may kaunting pagkakaiba. Mabait ang nakakatandang kapatid pero may matalas na mata tulad ng kaniya. Pareho silang mapanlinlang at hindi agad ipapakita ang kanilang emosyon. Parang mas mahirap siyang kalabanin kumpara sa nakababata niyang kapatid. Nakangiti na sinabi ni Nicholas, “Okay, tara sa loob na tayo mag-usap.”

tanong ni Trina. “Kahit hindi magka-edad ay puwede pa rin na maging magkapatid. Mahalin at ituring silang dalawa na kapatid mo.” “Ang saya ko po, ang saya dahil dalawa po ang kapatid ko na lalaki at talagang magkamukha pa silang dalawa.” masaya na bulalas ni Trina.

Bukas o makalawa, pag may oras ako puputulin ko' to. "Ate, ate, saan ka pupunta?" tanong ng nakababata kong kapatid. Anim na taong gulang na siya. Apat kaming magkakapatid. Ang bunso namin ay lalaki. Ang dalawa naman ay puro babae. Kasalukuyang nag aaral ngayon ng highschool ang isa at ang isa naman ay elementary pa. Ako naman ang mas matanda sa kanila kaya kailangan kong kumayod para may mapakain. Kahit ano! Basta wag lang ang magbenta ng katawan.

seryosong boses ni Alexander. "Ano ba kayo, hindi ko magagawa 'yon." "Pero, 'yon lang din ang magiging tanging paraan para kilalanin lang kapatid niya, right?" "Makikilala niya rin ako bilang kapatid niya, kahit hindi ko kayo iwan. Kaya, huwag kayong mag-isip na isusuko at ipagpapalit ko lang kayo. Dahil, parang magkakapatid na rin tayong apat."

Sadya kasing mahihilig na sumayaw ang mga ito kaya naman kapag may pagkakataon ay sumasali ang mga ito sa mga contest. Kung sasabihin niya sa mga kapatid na may masamang nangyayari sa kanilang pamilya, siguradong makakaunawa naman ang mga ito. Gayunman, bilang nakatatandang kapatid, gusto rin niyang protektahan ang kaisipan ng mga nakababatang kapatid. Ayaw din naman niyang matakot ang mga ito.

Isang babaeng naka-high school uniforme ang kaagad na lumapit sa batang natisod sa malaking ugat ng kahoy. Naramdaman ko ang inis habang nilapitan ang dalawa, dahil sa tagal ng mga ito sa pagkilos. "TUMAYO KA DIYAN! KARGAHIN MO 'YANG KAPATID MO KUNG AYAW MONG MAABUTAN TAYO AT TADTARIN TAYO NG BALA RITO!" sermon ko sa magkapatid.

Natawa ako kahit papano ay laging may kampi sa akin. " Okay lang naman, Nga pala alagaan ang sarili pati si Tatay ha!. Umuwi ng maaga at' wag basta sasama sa iba o mag papauto sa lalaki. Alam mo naman—" pinutol na ng kapatid ko ang sasabihin ko at ito na ang tuloy.

Sa gabing iyon, galit akong lumabas ng bahay, kung saan nagsimula ako sa paglalakbay na naging dahilan para lang lumayo lalo ang distansiya sa pagitan namin. Ang tatlo kong mga kapatid, na balak protektahan ang ampon na kapatid nila, ay nakalimutan na ng tuluyan ang tunay nilang kapatid, na ininda ang pagiging mag-isa buong buhay niya. Pero ngayon? Iba na ang lahat. Ang mga magulang ko ay pinaulanan ako ng pagmamahal, at tumayo ang mga kapatid ko sa harap ko, humihingi sila ng tawad sa akin.

Walang may pakielam sa akin. Hanggang sa araw na ito, minumulto pa din ako ng insidente. Ang akala ko mamamatay na ako sa ikatlong araw ng walang kahit na ano ng ang nakatatanda kong kapatid na si Gary, ay bumaba mula sa kalangitan at pinalaya ako. Kahit na hindi siya nagpakita ng pag-aalala sa akin, siya pa din ang pinakamabait sa mga kapatid ko. Mukhang narinig na siya siguro ang tungkol sa sinabi ko noong umaga.

Sobrang feeling close nya yata sakin kung ganon ah! "Bakit hindi ba nang gaganito ang magkaibigan?" "Hindi!" Pabulyaa kong sagot sakanya. "Ang tunay kaibigan parang kapatid nag dadamayan!" Wla nga pala akong kapatid pero feeling ko naman same lang yun este tama naman siguro ako? Diba?