Izumi Novels & Stories

Pagkaraan ng ilang sandali, isang lalaking may mahaba at maikling espada ang pumasok na may mapagmataas na ekspresyon. Ito ay si Shinsuke Yamamoto. Tumingin siyang maigi kay Harvey habang pumapalakpak siya. "Gaya ng inaasahan mula sa isang estudyante ni Quill. “Mukhang sobrang taas ng tingin mo sa sarili mo! "Bukod sa tinanggihan mo ang kabutihan ng Way of Water, patuloy ka pang kumikilos nang walang takot ngayon!

at suminghal: "Kero_Dixlo, sindihan mo muna ang fan sign bago mo sabihin ito." 【Classic attention to shrimpallergic】 【Light up the vermicelli club】(6 fish balls) 【Reward: katsudon_ Vermicelli Brand*1】 [Kero_Dixlo Zai shrimpallergic Live Room Opens Super Emperor] (Fish Balls)

Napanganga siya, hindi inaasahang dadalhin siya ni Azriel sa isang lugar na ganito kaganda. “It’s Fushimi Inari Taisha,” paliwanag nito, marahang tinatapik ang ulo ni Bree na naka-kandong sa kanya. “Gusto ko lang ipakita sa inyo ang isa sa pinakamagagandang lugar sa Kyoto.”

"Yes. Isang buwan ang usapan natin na pananatili mo rito sa Isla. Nagkataon na kinailangan kong umuwi. So no choice, kailangan kitang isama" "Saan?" "Sa San Sebastian" sagot nito. At nagtuloy na sa paglabas ng pinto. Naiwan syang naguguluan. Naguguluan kung saan nanaman sya isasama ni Gavin. Kung ganoon tatlong linggo pa syang mananatiling kasama si Gavin?

NABALOT nang Japan vibe ang hallway na kung saan pagpasok ng mga bisita ay sinalubong sila ng mga sakura trees na kung saan gaganapin ang kasal nina Ysabella at Axel na halos wala itong pinagkaiba sa vibe na binibigay ng sakura blossoms sa Japan. Lahat ng mga bisita ay hindi mapigilang mamangha sa ginawang preparasyon ni Axel para sa espesyal na araw na ito. Matapos na bagtasin ng mga bisita ang sakura hallway ay ang main hall naman ang bumungad sa kanila kung saan sumambulat sa kanila ang mala-forest vibe ng Yili Apricot Valley ng China at ang napakagandang falls ng Havasu Falls ng Arizona.

Bahagyang napaiwas ng tingin si Izzy upang itago ang kanyang kilig, pero ang maliit na ngiting sumilay sa kanyang labi ay sapat na para magwala ang puso ng drummer. Ngunit ang kapayapaang ito ay mabilis na nabahiran ng kulay ng selos. Isang hapon, habang si Rigel ay abalang naglilinis ng mga huling isda sa ilalim ng kubo, isang binatang taga-baryo na nagngangalang Gardo ang lumapit kay Izzy. Matikas ito, sunog ang balat sa araw ng dagat, at may dalang isang malaking sariwang tuna.

Bago sa paningin nila, lalo na kung ganun ka-ganda at ka-amo ang mukha. “Pwesto ka lang diyan sa loob, sigurado naman ako na ayaw mo maging dancer,” sabay turo sa mga babaeng halos hubad na at iginigiling ang bewang sa posteng nasa entablado. “Special ka kaya dito ka lang, kapag may parokyano ako na dumating ay iaalok kita.” Sa salita ni Madam Heidi ay akala mo isa siyang produktong itinitinda sa kalye at inaalok sa kung sino man ang nagnanais bumili. Iwinaksi ni Aleyna ang takot sa isipan, kinindatan siya ni Madam Heidi bago siya iniwan sa silid kasama ang mga babaeng patuloy ang bulungan. Ang silid na iyon ay maliit lamang, prenteng nakaupo ang mga kasama niyang babae habang nakaharap sa i

Nag-like lang sila, ibig sabihin ay doon na nga kami matutuloy. PAGDATING ng alas diyes, nasa harap na ako ng bagong Japanese restaurant na sinasabi ni Golda. Ang bango sa paligid, para bang halong amoy ng tempura, ramen, at bagong lutong sushi. Ang ganda rin ng lugar dahil may mga cherry blossom decors, tapos puro kahoy ang interior. Para kang nasa Japan.

Nararamdaman ni Victor na may gulong magaganap. Na may namumuong bagyo sa pagitan nila ng babaing dinalaw. Ramdam na niya ang kumukulong galit ni Sophie na parang kumukulong lava ng bulkang nagbabantang sumabog ano mang sandali. Agad niyang iniabot ang box of chocolates at mga roses na pasalubong niya sa katipan, umaasang mapipigil noon ang nagbabantang pagsabog ng bulkan.

Pagkatapos, nag-bow rin kami ni Zaito. Inilibot ko ang aking tingin. Nakasuot ng kimono ang lahat ng staff ng restaurant, may nakapalibot na mga artificial na cherry blossom sa buong paligid, may malaking painting ng Mt. Fuji sa pinakadulo nito, may mga nakasabit na lantern sa kisame, mababa ang mga mesa, may tatami mats, at hindi lang 'yon... Kinailangan pa naming hubarin ang suot naming sapatos. Pakiramdam ko talaga nasa Japan ako. Iginiya ako ni Zaito sa bakanteng mesa. Pagkatapos, nag-order siya ng dalawang ramen para sa aming dalawa.