Joke Logic Novels & Stories

At doon narinig ang boses ni Lyle. “You know, you’d be prettier if you smiled more. I could make that happen… outside work.” “Come on, it’s just a compliment. Don't be so uptight.” “You owe me for that recommendation. Dinner won’t kill you.” Mga salitang mala-joke kung pakikinggan sa unang pasada, pero kapag inuulit at inuulit—nakakabastos, nakakahiya, at nakakagalit.

Nakataas kilay kong sagot. Pero ang linta ay ayaw akong tigilan! Nang-iinis talaga. "Wow, very much in love? What's this Zac? I'm sorry, I can't help myself from laughing!" At tumawa nga ang bruha! Gustuhin ko mang mainis pero paninindigan ko na ang pagiging cool. "What's funny? I bet, no ONE loves you! That's why Love is like a joke for you. I'm sorry dear!" May pity effect pa yarn. At capital spelling talaga ang one!

Ginagap niya ang palad nito at nakikiusap ang mga matang tumunghay dito. “I disagree. Because that is the dumbest idea I’ve ever heard, Joleen. Do you think you’re still in highschool? Don’t you think it’s a bit immature and selfish to plan fooling Lolo Nemo with a fake fiance just so he’ll leave you alone?”

Ang arte ng babaeng ito. “Dadaan ka? Daan na!” sagot ko naman dito. “What?” confused na tanong nito kaya natawa ako. “Inside jokes, sorry! I didn’t know na mababa pala ang IQ mo kaya kahit simpleng joke, hindi mo magets, sorry, my bad!” saad ko at inismiran siya. Naglagay na ako ng lipstick sa labi ko, kulay pula. “Are you degrading me?” tanong nito sabay hawak sa dibdib niya.

"Joke lang! Oh, ano?" "Pero kapag ikaw ang kausap ko, parati akong hindi nakakasagot agad." "Kasalanan ko?" "Nawawalan ako ng boses ’pag ikaw ang kaharap ko," aniya. "Sa tahimik mong ’yan, napapaos ka pa?" Natawa ako sa sarili kong joke. "Can’t locate the funny," walang kagana-ganang sabi niya.

Pagkakita pa lang ni Damian sa mukha ng babae, hindi niya maiwasang mapansin ang kakaibang ningning sa kanyang mga mata. Malalim at parang palaging kalmado ang mga iyon, pero may kung anong misteryo. Hindi lang dahil maganda siya. Pero... ano ‘yong sinabi niya? “Pfft—hahaha!” Tawa nang tawa si Garry. “Grabe! Hindi ko inaasahan na may sense of humor ka pala. Ang sabi mo, ikaw ang nagbigay ng kotse kay Lolo Matthew? The funniest joke I've ever heard!”

Ramdam niya ang bakanteng espasyo sa tabi niya, malamig at walang buhay, na para bang sumasalamin sa kawalan ng prisensya nito. Napailing siya habang nanginginig ang kamay na pinunasan ang mga luhang walang tigil sa pag-agos. "T-This is just a joke," mahina at pautal na bulong niya, pilit pinapaniwala ang sarili na anumang sandali ay lalabas si Lorenzo mula sa kusina at tatawanan ang lahat ng ito.

Tawa siya ng tawa, napahawak pa siya sa tiyan sa kakatawa. Nahampas hampas niya pa ito. Pinakalma niya muna ang sarili bago magsalita, halos mangiyak ngiyak na rin ang kanyang mata, "Wow, i didn't thought that you're a good joker, Jayden. C'mon, stand up. Pumapangit ka. Ang benta ng joke mo," pinunasan niya ang matang nagtubig pa.

(Jeff POV) “Huh? Bakit ko naman sa kanya sasabihin? Saka ang mga nilalabas ng bibig ko Jeff, totoo. Di ako nag-jojoke kung walang kasunod na, JOKE LANG. Wag bad mood ang ganda ng umaga.” Unat niya ng kamay. Parang ang saya sa ginawang 3 point shot sa basketball court. Sa sinabi niya, alam kong wala ngang alam si Jude.

Pero isang malaking joke lang iyon. Kailangan niya na maghanda para sa kanyang pag-alis at pagpunta sa bahay ng kanyang boss. Magtatrabaho siya para may Jeopardy maliban sa may isa pa raw itong ipagagawa sa kanya. Nasabi at naipagpaalam niya na din ito kay Chief. No problem naman daw ang sagot sa kanya atleast hindi na siya araw-araw makikita. Loko-loko talaga si Chief at mapagbiro sa kanya. Kaya naman mahal at ginagalang niya din ito ng sobra. Ama-amahan niya natural lang na ganun.