Kung Alam Mo Lang Novels & Stories

sabi koala "Kung mawala man ako sa mundong to ikaw na bahala sa mga kapatid mo." nagulat ako ng sabihin yon ni mama "Wag kanaman mag salita ng ganiyan ma." sabi ko "Kung Lang." sabi niya "Hindi yon mangyayari." sabi ko Isa to sa pinakatatakutan ko na mawala si mama sa samin. Parang hindi ko kakayanin mawala si mama.

kumukunot ang noo ko na napapabungisngis sa napansin ko sa tuktok ng ulo nito. “What’s that?” “Nunal ba ‘yan?!” “Ah yeah. That’s a mole,” in-english pa nya. “Kapag naging missing person ako, ‘yan ang palatandaan mo sa ‘kin.” Tumulis ang gilid ng nguso ko. “Babaero raw kapag may nunal sa etits.” “Hindi ako babaero,” tawang-tawa sya sa sinabi ko.

"Eh pa'no kung hindi ako manalo?" "Manalo o matalo, basta alam mong masaya na sya, ipaubaya mo na lang sa taong mas deserves ang katulad nya. Remember chance , hindi lang sya ang babae sa mundo baka 'yong para sa'yo nasa tabi- tabi lang o hindi naman kaya na traffic lang. But habang hindi pa nangyayari ang sinasabi ko gumawa kana ng paraan. Tandaan mo, chance ang pangalan mo so it means marami ka pang chance upang manalo. Remember that son."

Now Playing: Less of you by Keshi "Hello Are you awake right now? God, I just need to hear the sound of you Please, calm me down And I know that it's selfish, but You are the only thing that's Ever made sense to me, I I don't wanna do this I don't know how to do this without you" Akala ko kapag nasa malapit na siya, okay na ako. Hindi na ako manginginig sa kaba, matutulala sa presensya niya at higit sa lahat akala ko hindi na ako tatamaan kapag narinig ko ng personal ang boses niya.

“Tingnan mo ang katawan ko, tanging katawan ko lang. Kapag nahuli kitang titingin sa iba. Maghanda ka at bubusugin kita ng siyam na buwan.” A-ANO RAW?!

Tutunganga lang ganon? "Pumasok ka na sa loob. Tatagal ng isang buong araw ang pagsusulit mo. Kung makalabas ka ng buhay, doon mo lang malalaman kung makakapasa ka." Napalunok ako sa sinabi niya. Sinasabi niya bang kung di ako makakalabas dyan, patay na ako at ang masaklap bagsak pa. Anong klaseng kamalasan naman oh!

Nasa huling hantungan bago ako pumanaw sa mundo. I am like a bomb ticking on them na anumang oras ay maaaring sumabog at mamatay. Kaya wala silang pakialam kung mamatay na lang ako bigla. Kailan ba sila nagkaroon ng pakialam sa akin? Mukha ngang mas may pakialam pa sila sa ibang tao kaysa sa totoong anak nila.

Baka mamaya ako na ang bigla niyang pagalitan. "Ahmm, oo nga pala. Sigurado ka po ba na ayos lang sa 'yo na dito ka lang muna? Baka kasi hindi mo makaya ehh. Minsan pa naman malamok din dito, tapos may mga langgam. Baka mamaya mapano pa ang balat mo ehh," nababahalang tugon ko.

"Kung may emergency, wala ka man lang mahugot sa bulsa mo?" "Meron naman po. Barya nga lang." "Bilisan mo!" "Yes, sir!"

lakas loob kong tanong “umupo ka muna” kalmado niyang sinabi Hindi ko maalis ang tingin sa kanya. Bata pa siya, ngunit kakaiba ang awrang ibinibigay niya. Hindi siya kailangang magsalita para maramdaman mong sanay siyang utusan ang lahat ng nasa paligid. Hindi ko na mapigilan ang sarili kong magsalita “hindi ko alam kung sino ka… pero kung tungkol to sa kuya ko, sabihin mo na agad” naiirita kong tinig.