Kwento Ng Aking Buhay Novels & Stories

Alam ko namang Ang buhay ay hindi patas. May mahirap, may mayaman, at may mga taong may kaya lang. Kung tatanungin mo ako kung saan jan ang istado ng aking buhay ay ang isasagot ko ay Ewan. Para sa akin kasi, diyan mo palang masasabi na mahirap, mayaman, at may kaya ka kapag nagawa mo na ang bagay na gusto mung gawin O, Kaylangan mung gawin.

“Mas gugustuhin kong basagin ang aking ulo sa mga pader ngayon at mamatay kaysa manatiling buhay ng isa pang araw!” Sinong mag-aakalang si Keith ay takot sa kamatayan? “Sa palagay mo ba nagsisisi ako dahil sa pinababang buhay ko sa limang taon? Syempre hindi! Matanda na ako, at ang limang taong iyon ay hindi mahalaga sa akin. Masama ang pakiramdam ko dahil nawala lang sa atin ang malaking pagkakataon!“ bulalas ni Keith.

Kung wala siya, ewan ko kung ganito pa rin ito ngayon. Isang linggo kaming masayang nagkwentuhan. Kilala pa rin ako ng mga tao sa bayan, kahit matagal na akong nawala. Akala ko huhusgahan nila ako dahil buntis ako, pero hindi. Masaya ako dahil kahit hindi nila alam ang buong kwento, tinanggap nila ako. Ang sabi nga nila, "Ganyan talaga ang buhay. Hindi natin inaasahan ang mga pangyayari, pero minsan, iyon pala ang biyaya."

"Bakit ba kasi mas ginusto mo ang ganitong buhay, bebs? Hindi ikaw ito eh. Hindi ito ang kinagisnan mong buhay." Tumingala ako para pigilan ang luhang gustong tumulo mula sa mga mata ko. "Masyadong maraming nangyari sa buhay ko pagkalipat natin dito sa Cebu, bebs. Pero kung tatanungin ako kung may babaguhin man ako sa mga nangyari ay wala, wala akong gustong baguhin. Dahil ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko ay nang pinili kong mamuhay sa isang simpleng apartment. Magtrabaho sa isang coffee shop. Makakilala ng mga bagong tao. Magkaroon ng ibang kaibigan. At higit sa lahat, ang mapalapit sa taong gusto ko."

instead of "Ate" Hindi ko din aakalain na magiging ganto kaganda ang aking magiging buhay sana noon kopa ito ginawa ng hindi kona maranasan ang kalupitan na dinanas ko sa aking modra maging sa aking step sis

Buo ang katahimikan, pero puno ng damdamin. Nasa isip ko lang: Kung dati, ang kwento ng buhay ko ay tungkol sa paghahanap ng sarili—ng direksyon, ng halaga—ngayon, ito ay kwento ng pagmamahalan, ng pamilya, ng bagong simula. At ang pinakamagandang bahagi ng lahat… Wala na akong kailangang hanapin pa. Dahil narito na sila.

Ngayon nagmumukha na akong umiiyak. Hindi ba't ito naman talaga ang pinangarap kong buhay noon pa man? Ang magkaroon ng cliche ang buhay ko tapos pagkagising ko the other day, anak pala ako ng bilyonaryo! Ha-hahaha! Nakakatawa talaga na malaman kong nangyari nga ang ganitong plot twist sa buhay ko.

kwento ko pa sakanya, kaya natulala siya at namangha. "Sa tingin ko iyan nga ang totoong kwento, dahil sayo na mismo nanggaling. Hayaan mo, gagawa ako ng panibagong akda ukol sa tunay na naganap sa iyong buhay.." nakangiting saad niya sa akin kaya ningitian ko din siya. "..ang ibig sabihin ba nito ay namamaalam ka na ate?" medyo malungkot na tanong niya sa akin.

Hawak ko ang sariling dibdib. "Water! Water please!" sabi naman nila para mapainom ako ng tubig. It's like my world turned upside-down, sa isang iglap, hindi ko akalain na ganito pala kagulo ang buhay ko. Mula sa aking nakaraan, hanggang sa aking patutunguhang distinasyn, nakakabit pa rin sa akin ang kamalasan.

Sa dalawampu't walong taon kong pamumuhay sa walang kwentang buhay na ito; anime at kung anu-anong pelikula na lamang ang nag-silbing pamilya ko—lalo na yung Naruto Shippu— Hindi ko pa man nawawakasan ang dapat ko sanang sasabihin, mabilis na akong inunahan ng tinderong iyon sa pagsasalita. "Putangina! Kung wala kang pambili, umalis ka nalang!" puno ng puwersa niyang sinigaw ang pagkabahala na baka maapektuhan ng panggagambala ang kanyang pinagkakakitaan. "Nakakaperwisyo ka sa naghahanap-buhay!"