Kwento Ng Aking Buhay นิยาย & เรื่องราว

Hindi, baka nasa cafeteria at kumuha ng tubig. "Bakit ang lungkot mo ata ngayon? Mamamatay kana ba?" sinamaan ko siya ng tingin. "Easy, hayaan mo, pwede naman kita buhayin. Basta mahahawakan ko ang patay mong katawan, kaya kong isapa sa iyo ang isa sa mga buhay ko." Hindi ba dapat iniingatan mo ang buhay mo? Hindi mo dapat binibigay yan sa kung kanino lang." sita sita ko sa kanita.

Alam ko naman na hindi niya ako pipilitin kung ayaw ko talaga, pero bakit parang mas mahirap tumanggi? Habang patuloy kong iniisip ang lahat ng ito, isang tanong ang sumagi sa isip ko. "Ito na ba ang bagong yugto ng buhay ko?" Parang may nagbukas na pinto sa harapan ko, at kahit hindi ko alam kung saan ito patungo, naroon ang kakaibang excitement at takot. Ang dating tahimik kong buhay, ngayon ay tila biglang magbabago. Handa na ba ako? Alejandro POV:

sa wakas ay sabi niya. "Alam kong hindi" "At may isa pang aspeto." Huminto muna siya bago nagpatuloy. "Naisip mo ba kung paano ito makakaapekto sa pundasyon ng iyong buhay" Kumunot ang noo ko nun. Nakikita niya ang aking kalungkutan at nagmamadaling itama ang sarili.

“Mas gugustuhin kong basagin ang aking ulo sa mga pader ngayon at mamatay kaysa manatiling buhay ng isa pang araw!” Sinong mag-aakalang si Keith ay takot sa kamatayan? “Sa palagay mo ba nagsisisi ako dahil sa pinababang buhay ko sa limang taon? Syempre hindi! Matanda na ako, at ang limang taong iyon ay hindi mahalaga sa akin. Masama ang pakiramdam ko dahil nawala lang sa atin ang malaking pagkakataon!“ bulalas ni Keith.

Akala ko noon malungkot ang magiging katapusan ng kwento namin but I'm so happy that i am wrong. Dahil ngayon na kasama ko ang lahat ng Mahal ko sa buhay ay wala nang may sasaya pa sa nararamdaman ko pero syempre hinding Hindi ko rin makakalimutan ang mga mahal kong binawian ng buhay dahil mananatili sila sa isip at puso ko hanggang sa huling hininga na ilalabas ko... AT DITO NAGTATAPOS ANG UNANG KWENTO NG LAHING ACOSTA.

Pero paano? "Kaya kung gusto mo pang mabuhay, matuto ka sa sarili mo. Marami ka pang hindi alam na dapat mong malaman. And take note na hindi kita tinatakot. Binabalaan at pinaaalalahanan lang kita. Dahil sa bawat araw na darating sa 'yo, may mga gabi ka ring bangungot. Hindi mo alam kung hanggang kailan magtatagal ang buhay mo rito. You're just like us, weird and merciless. Kaya ka nga ipinatapon ng tita mo rito, hindi ba? And if you want to prolong your life, be weird and merciless. That's the only way para mabuhay," pagpapaliwanag ni Mendel sa 'kin. "H-Hindi ako tinapon ng tita Judie ko rito. At hindi weird and merciless ang tingin niya sa 'kin," pagtatama ko sa sinabi niya sa 'kin kanina

natatawa kong sambit. “Eh kasi napaisip ako na parang kinunan siya ni kuya ng karapatan mabuhay para sakaniyang sarili, Imagine...your life will be ruined because of someone's mistake, pag ako siguro iyon ay hindi ko matatanggap” tatango tango naman ako dahil nakuha pala ni Telly ang punto ko.

kwento ko pa sakanya, kaya natulala siya at namangha. "Sa tingin ko iyan nga ang totoong kwento, dahil sayo na mismo nanggaling. Hayaan mo, gagawa ako ng panibagong akda ukol sa tunay na naganap sa iyong buhay.." nakangiting saad niya sa akin kaya ningitian ko din siya. "..ang ibig sabihin ba nito ay namamaalam ka na ate?" medyo malungkot na tanong niya sa akin.

Kung wala siya, ewan ko kung ganito pa rin ito ngayon. Isang linggo kaming masayang nagkwentuhan. Kilala pa rin ako ng mga tao sa bayan, kahit matagal na akong nawala. Akala ko huhusgahan nila ako dahil buntis ako, pero hindi. Masaya ako dahil kahit hindi nila alam ang buong kwento, tinanggap nila ako. Ang sabi nga nila, "Ganyan talaga ang buhay. Hindi natin inaasahan ang mga pangyayari, pero minsan, iyon pala ang biyaya."

"Bakit ba kasi mas ginusto mo ang ganitong buhay, bebs? Hindi ikaw ito eh. Hindi ito ang kinagisnan mong buhay." Tumingala ako para pigilan ang luhang gustong tumulo mula sa mga mata ko. "Masyadong maraming nangyari sa buhay ko pagkalipat natin dito sa Cebu, bebs. Pero kung tatanungin ako kung may babaguhin man ako sa mga nangyari ay wala, wala akong gustong baguhin. Dahil ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko ay nang pinili kong mamuhay sa isang simpleng apartment. Magtrabaho sa isang coffee shop. Makakilala ng mga bagong tao. Magkaroon ng ibang kaibigan. At higit sa lahat, ang mapalapit sa taong gusto ko."