Novel & Cerita Kwento Ng Aking Buhay

And it's now or never, I ain't gonna live forever I just want to live while I'm alive, My heart is like an open highway Like Frankie said, I did it my way I just want to live while I'm alive, It's my life Minsan di natin alam kung ano ba ang magandang gawin sa buhay natin. Di natin mahanap o makita kung ano ba talaga o para saan ba tayo sa mundong ito. Karamihan sa atin dumadaan sa tanong na…

CESKA Ganito siguro talaga ang mangyayari sa buhay mo kung isa ka lamang mahirap at desperada na magkaroon ng magandang buhay. Yung tipong handa mong gawin ang lahat kahit na alam mo na ang magiging kapalit nito ay sarili o dignidad mo. Hindi ko alam kung kailan nag-umpisa ito. Hindi ko alam kung kailan ako nasanay na sa araw-araw ganito ang sitwasyon na kahaharapin ko.

sagot naman nito sa akin "Well, salamat naman kung ganoon. At least, magiging kumpleto na ang buhay ng kambal. May matatawag na silang Mommy sa pang-araw-araw na buhay at kahit hindi ako ang magiging kasama nila hangang sa maging adult sila, masaya pa rin ako para sa kanila." bigkas ko habang feeling ko may bikig na nakabara sa lalamunan ko

Bat ang daya ng tadhana. Ganon nga ata talaga, Expect to Unexpected. Dahil hindi ko akalain na mangyayari ang mga nangyari sa magulang ko. Ganito talaga ang buhay ng mga tao. May hangganan walang imortal dahil mga mortal lang tayo. Ginawa lang din tayo at babalik din tayo kung ano talaga tayo, sa paglipas ng panahon. Maayos naman ang buhay ko kila tita, pero nagugulo lang pag nakikita ko ang isa sa pinaka inaayawan ko, si 'Branden Medellín'.

“Apektado kaming lahat kaya kikilos kami kahit labag sa kalooban namin.” Halatang ako ang pinatutungkulan niya sa salitang 'walang-kwenta' kaya sarkastiko akong natawa. Talagang hindi siya mangingimi na ipamukha sa akin kung gaano ako nakakasagabal sa buhay niya.

mayroon na lang akong anim na buwan para mabuhay sa Mundo kaya ano ba naman kung mapunit ako ngayong Gabi. maikli na Ang Oras ko kaya tiyak Kong ito na Ang una't huling mararanasan ko Ang ganito. ipinangako ko sa aking sarili na Wala akong dapat na pagsisihan dahil Isa ito sa mga gusto Kong gawin Bago mawala Ang aking Buhay. samantala.

Hindi ba siya nakuntento sa simpleng buhay namin at ginusto niyang sumama sa mayaman niyang babae? Simple man ang buhay namin sa Pontevedra, nasisiguro kong masaya kami. Oo, katulong lang si Mama kina Cha, at pangingisda lang ang trabaho ni Papa, pero sapat naman ito para makakain kami ng tatlong beses sa isang araw. Nakakapunta pa nga kami minsan sa karatig bayan para maggala. Hindi ko alam kung paano pero isang araw iniwan na lang kami ni Papa. Masakit, oo, pero alam kong mas nasaktan si Mama roon.

'Ano kaya magiging itsura ko kapag malaki na ang tiyan ko? In-imagine ko ang sarili kong nakahawak sa tiyan tapos nakabestida tapos biglang pumasok si Kent sabay akbay sa 'min habang nakangiti. Lahat ay sa imahinasyon nalang mangyayari. I'm sorry, baby at napagkaitan kitang magkaroon ng buong pamilya. I just don't want us to live in a forced life. Ayokong buhayin ka sa buhay na walang pagmamahal at lahat ay pinagpipilitan na lamang. Ayokong buhayin ka sa isang pagkukunwaring masayang pagsasama.

Pagkalito? Anong klaseng balita ito? Buong buhay ko, iniisip kong kilala ko ang sarili ko. Pero ngayon... para bang may bahagi sa akin na matagal nang nawawala, at ngayon ay unti-unti nang lumilitaw.

“Until the next one comes along.” Wala akong maisagot kaya tumahimik ako. Hindi ko maipagkakaila. Totoo iyon. Ganoon ang buhay ko simula nang maging malungkot na kanta ang buhay ko na may pamagat na, “Katalina Did Me Wrong.” I’m a player. Walang dapat ipagmalaki roon, alam ko. Hindi iyon badge of honor o moral code. Kinakasuka iyon ng nanay at kapatid ko.