Novel & Cerita Lame Excuses

Kalmado ang kanyang boses. “She's an adult.” “She is responsible for her own actions.” Isa-isa niyang binigkas ang bawat salita. “Depression is not an excuse for dressing provocatively and trying to seduce her brother-in-law.” Humigpit ang kanyang panga. “It is not an excuse for abandoning Liam yet again.” At saka diretsahang tumingin kay Daniel. “And it is definitely not an excuse for you to blame me.” Lalong naguluhan ang lalaki.

Hindi na niya natuloy ang sinasabi niya nang magsalita ako agad ng seryoso. "—you said we are family here, and it is not hard to say sorry to your family, sana hindi iyon excuse lang for terminating them...sorry for almost breaking your expensive bracelet, see I can say sorry, pero if hindi mo kaya ma'am I guess I can understand that not everyone can apologize...excuse me po"

Muling kwento ng lalaki, kita ko ang pagtulo ng luha sa mata nito. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, I never thought na aabot sa ganito ang pag-uusap namin na ang plano ko lang naman sana ay turuan ito ng leksyon. "I'm sorry to hear that, um." "Liam." Pakilala nito sa kanyang sarili. "Zie nga pala pare." Pakilala ko rin at kinamayan ito. "You're not gonna leak my nude right? Hindi ko alam kung saan ako pupulutin kapag pinalayas ako sa amin." Sambit ni Liam, mahina naman akong natawa.

“Sa totoo lang, ang Dad ko…” “Ano?” “Lagi niyang iniisip na ikaw ang dahilan kaya hindi ako makapunta ng school. Kahit na nagpaliwanag na ako sa kaniya, hindi siya nakikinig sa akin. Ayan ang dahilan kaya hindi kita mapunta sa kaniya. Natatakot ako na baka…” Isang magandang excuse iyon para kay Lisa. Sigurado siyang hindi na ulit magsasabi si Daisie na pumunta sa Dad niya.

Tuwing naglalasing siya ay wala na siyang ayos minsan kaya tanggap naman niya ito ngunit masakit pala kung galing sa kanya . "oh Im sorry joke ko lang yon Liam noong bata tayo panay joke ko naman pero hindi nagisismangot!" napakamot si Liam ng ulo tama si Yanna lahat ng joke na noong bata sila ay tinatanggap niya .

“You know what? I don’t even want Xia anymore. I learned how you already did her and it made me fucking sick. “ Napayukom siya ng kamao sa kabastusang inilalabas ng bibig ni Luis ngunit kailangan niya pa ring magpigil dahil baka biglang iputok nito ang baril na hawak. “Now? All I want is to fucking ruin your life. I hate this feeling that you get whatever you want in life. Do you even know the word ‘HARDSHIP”, Liam? I guess not. “

Nakataas ang noo at mukhang hindi papayag na aalis nang walang napapala. "You just want to scam us, Ma'am. Ibinigay namin sa inyo ang gown kahapon na kumpleto, bago at walang punit. Sinuri niyo pang mabuti kung may damage ang gown at wala kayong nakita maski maliit na damage. Tapos ngayon ay babalik kayo para sabihin na may damage ang gown at hihingi kayo ng compensation? In your dreams!" galit na tungayaw naman ni Liam. Katulad ng babaeng client ay wala ring balak na magpatalo ang kaibigan ko.

Napatili ako sa sakit halos mapunit ang anit ko sa lakas ng pagkakahila niya. “Wag ka ngang mag-inarte Amanda” mariin nitong sabi saakin. Ang mga mata’y nagliliyab sa galit. “Kahit kailan hinding-hindi ka magugustuhan ni Lucas. Don't be pathetic b****, even though you're pregnant you’re still worthless.”

Baka kasi hindi ako makapagpigil at bigla na lang akong maiyak sa harapan niya. "Ma, excuse po muna, magsi-CR lang po ako." pabulong kong wika kay Mama Amor. Kaagad din naman siyang tumango "Kaya mo ba? Sasamahan na kita, anak." wika niya pa nga. Kaagad din naman akong umiling "Kaya ko po, huwag po kayong mag-alala." sagot ko din naman kaagad. Kaagad din namang tumango si Mama kaya pasimple na akong nag excuse sa kanilang lahat at tumalilis paalis

“Kung magsasalita man kayo ng Ingles, maari po bang simple words lang? Hindi ko kasi labis maintindihan ang mga salitang ginamit mo kanina tulad ng 'comprehend', 'irreverence', 'lousy' and 'witless'. Mabilisan ko siyang dinuro. “Excuse me, Ms. Ricafrente. Don't you ever do that. I've stated a while ago that you're not allowed to ask questions and you're not allowed to complain. You're so witless. It's so bashful if someone professional like me heard you complaining and disobeying the rules and regulations. You're so... slow. I don't believe that you're such like that.” Napahilot na lamang ako sa aking noo dahil sa aking nalaman.