Novel & Cerita Lament

Lazarro chuckled, his eyes shining under the moonlight. “Fact, but I’m afraid you need to somehow hide your emotions if you want to get revenge.” Revenge. Right. Muntikan nang mawala sa isip ko ang bagay na iyon, ang tangi lang kasing naiisip ko ay ang mga oras na ’to. “I just buried the whole twenty-four years of my life, you can’t expect me to walk away without a trace of mourning. I’m hurt and betrayed, and this is the only thing that I can allow to myself. Mourning.”

dagdag pa nito at napansin ko ang pagtulo ng mga butil ng luha sa kanyang mga mata. "I'm s-sorry, Liam. I'm so sorry. . ." umiiyak na anas ko. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mukha ko, inalis niya ang luhang tumutulo do'n gamit ang kanyang kamay. "I'm not mad at you, I'm just disappointed. Pero nandiyan na 'yan e, wala na tayong magagawa. Hindi ko naman kayo puwedeng pabayaan ng pamangkin ko."

Lalong bumigat ang nararamdaman ko nang sinubukan niyang ngumiti sa akin pero napalitan iyon ng mga luha. "Lucien went through a lot, whether in hell or not, but mostly in hell. And he managed to carry it on his own. Hindi niya sinabi sa amin, sa kahit na sino. He tried once, but nobody believed in him. Pero mula nang dumating ka, he started to open his life to us, at nagsisisi ako na hindi ko iyon pinakinggan noon. Mula nang dumating ka, he started letting go of his grief and pain slowly just to make sure he was not going to carry it with him. He doesn't want you to love him in his broken pieces. He doesn't want you to love him in his bad, dangerous form... so thank you... Thank you for lov

Biglang parang may bumara sa kanyang lalamunat at kinurot ang kanyang puso. "Yanz, baby... I'm sorry..." Yanzy's tears fell. Siguro dahil na rin lasing siya. And it was the time when she could burst out the pain she had felt from the past. "Bakit ganoon? May ginawa ba akong pagkakamali dati? I don't understand why it happened, Lacyd. Nagmahal lang naman ang dating Yanzy noon sa'yo. I do not understand why you had to do that to me. I'm very devastated, hindi ko alam kung saan ako nagkamali sa relasyon natin noon." Yanzy finally cried in pain. Nanumbalik bigla sa kanya ang lahat ng sakit. Nanumbalik rin sa kanyang alaala kung paano s'ya kinausap ng ina ni Lacyd.

Ganoon nga siguro ang buhay, kailangan munang masaktan at magkamali bago may matutunan. “Yeah, I admit my mistake. Sorry if nagmahal ka ng babaeng sugatan at may pinagdadaanan. Sorry, kung umaasa akong maghihilom at mawawala kahit papaano ang sakit nararamdaman ko dahil sa ’yo; nang makilala ka. Sorry, kung sa tingin mo ginamit kita para mawala ang sakit sa paghahanap ko ng pagmamahal at atensyon na ibibigay sa akin. Sorry, kung naging makasarili ako dahil I bomber you my vulnerability to make me feel good and understand by someone. Sorry, if umaasa akong pariho tayo ng nararamdaman at naiintindihan mo ako. Sorry kung in the end nalaman kong magkaiba pala tayo at hindi pala ganoon kalalim an

Lalo kong naramdaman ang lungkot na hindi ko maipaliwanag. Hindi ito pagsisisi.Hindi rin ito pagnanais na ibalik ang nakaraan.Ito ay isang uri ng pagdadalamhati—sa mga bagay na naging totoo, pero hindi kailanman naging tama. Sa isang pagmamahal na hindi namatay, pero kinailangang patahimikin.

Wala siyang makapa na tamang salita para ipagtanggol ang sarili, aminado siya sa nagawang pagkakamali niya sa dalaga. Ang totoo ay duwag siya. Hindi niya kayang aminin na siya ang kilalang si Mr. Lust, ang lalaking dahilan kung bakit nagbebenta ito ng katawan ngayon. Hindi niya kayang makita ang disappointment sa mga mata ni Carnation sa oras na malaman nito na isa siyang masamang tao.

Bumili muna siya ng bulaklak at kandila na ititirik niya sa puntod ng kanyang pinakamamahal na daddy na sobrang miss na miss na niya. Pakiramdam pa ni Angela ay kamamatay lang ng daddy niya kahit anim na taon na ang lumipas nang mamayapa ito. Masakit pa rin na isipin na wala na ang pinakamamahal niya na daddy. Kaya tama ang sinasabi ng karamihan na hindi basta-basta madaling makalimot sa pagkawala ng taong pinakamamahal mo sa buhay. Kahit ilang taon pa ang lumipas ay hindi pa rin 'yon basta-basta mabubura. Habang lumilipas ang mga araw, buwan at taon ay mas lalong nagiging masakit 'yon. Kung sa sugat ay nagnanaknak. Iyon siguro ang klase ng sugat na kailanma'y hindi magagamot ng panahon. Hab

Pumikit ako at itinaas ang mukha habang ang mga daliri ay patuloy sa paghahabulan. I'm sorry. Umaalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi ng donya kanina. Bakit ba ang hilig nilang magsabi ng sorry na para bang mabubura ng salitang iyon ang lahat ng pait at sakit na pinagdaanan ko sa kanila. Sorry? Her sorry doesn't even make me feel a bit alright. It just made me feel worse because their apologies only prove how I let them trampled all over me.

"Go on. I will listen." "I mean them so much, lalo na iyong hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko. You see how much I tried so hard to look courageous and strong all these years. Masyadong masakit ang naging pagkawala ni Zandro, para bang gusto ko na lang ding mamatay nang mawala siya pero palagi kong ipinaaalala sa sarili kong nasa sinapupunan ko na si Dame at hindi ko siya dapat hayaang mawala rin siya sa akin. He's all that's left in me."