Lament Novels & Stories

“I insist po.” Kasing saya ng bata ni Clementine sa sandaling ito. Anumang bagay na matino at hindi makatwiran ay tila itinapon sa isang tabi. Siya ay ganap na hindi alam na siya mismo ay nahulog sa pag-ibig at hindi maaaring palayain ang kanyang sarili. Ang damdamin ay napakakakaibang pakiramdam. Siguro ang pag-ibig sa isang tao ay hindi isang instant na bagay lamang. Ngunit ang paglimot sa isang tao ay maaaring panghabambuhay na bagay.

sagot niya. “Yes, I know and it’s sad. May mga pagbabago na masakit, kahit na nararapat, pero masakit.” Hindi na niya ako sinagot. Tumahik kaming dalawa nang ilang minuto. Madali naman kasing mag-move on, e, ang mahirap ay ang makalimot at ang pagtanggap sa mga nangyari. It’s hard to forget the memories that resemblance your relationship with the person, and it’s hard to accept the reasons behind it. Another thing that I can’t control and a circumstance that I should accept and let it happen. I can’t do anything but to mourn. Alam ko namang masaya si Rein, pero pwede bang masaktan sa kaligayahan niya? Hindi naman yata ako masamang tao, ‘di ba? Pwede naman kasing kaibigan lang kami, e. Bakit

Yung maskara nito na may gold lining — hindi niya itinatago ang pagkatao. Parang mas lalo pa nitong pinakita kung gaano na siya nagbago. Liam leaned back slowly, hawak ang baso ng malamig na tubig na di man lang nabawasan. Ang bigat sa dibdib niya ay hindi gutom o pagod. It was… remorse. Akala niya, she moved on. Akala niya, baka masaya na ito sa ibang bansa. Akala niya, baka tuluyan na siyang kinalimutan.

“You’re too emotional right now. Walang maaayos kung ganito ka.” Hindi agad sumagot si Vanessa. Tahimik lang siyang tumingin sa kanya, parang sinusukat kung sino na ba talaga ang lalaking nasa harap niya. Ang lalaking minsan niyang minahal ay nandoon pa rin—parehong mukha, parehong boses—pero ibang-iba na ang laman. Para dito, aksidente lang ang pagkamatay ng mga anak nila. Para dito, ang limang taon niyang pagdurusa ay simpleng pagiging emosyonal. Siguro, minsan nakaramdam ito ng guilt, pero malinaw ngayon na hindi iyon sapat kumpara sa buhay na binuo nito kasama si Lorraine at ang batang iyon.

"You're unbelievable. You almost pass out, and you're still making jokes." ​"Syempre, sayang naman 'yung lahi natin kung titigil ako sa pagmamaganda," biro ko sabay irap, masking the deep pain inside. "Salamat, Hunter. Pero paninindigan ko pa rin, ako lang ang pwedeng maging maganda rito sa bahay, wala nang tita Gloria, e."

Flashback "Lindsey. This is my first time to say sorry for all the things I have done to your kids and to your family." Lumuhod si Malee. "They strike me so hard. I feel that I am crashing into pieces. Now, I feel what you've felt when I harmed your kids. It hurts Lindsey. It hurts. Please help me avenge my daughter. I feel her pain. Lindsey please." Sumubsob sa sahig ang nasasaktan ina. Nagdadalamhati si Malee dahil sa sakit na naramdaman ng kaniyang panganay.

Isa-isa nila akong niyakap nang mahigpit pero maingat, na para bang alam nilang isang maling galaw lang ay tuluyan na akong babagsak. “I’m sorry for your loss, Amarie,” malungkot na saad ni Tita Elara. Kita ko ang lungkot sa mga mata niya, hindi pilit o pakitang tao lamang. “Salamat pa at pasensiya na kung kayo pa ang nag-asikaso ng halos lahat dito,” mahina kong tugon. She shook her head gently. “Naiintindihan namin. We’ve been there. Alam namin kung gaano kasakit mawalan ng mahal sa buhay. Kaya huwag kang mag-alala, hindi ka nag-iisa.”

Hindi ko alam kung mababaliw ba ako sa pangungulila o ano. What I feel is a mix of that feeling when you want something so bad and yet you know it is already a dead end for you to obtain it, and sadness; that same sadness that feels like a perfect concoction of grief and sorrow. Sobrang hirap na dala-dala ko 'to sa loob ko sa araw-araw na yata ng buhay ko, and it is with a heavy heart for me to say that it is what I exactly feel right now as I follow the direction from which the noises were coming from.

"S-sorry po sir.." Kinuha nya ang panyo na inabot nito. "No, it's okay." Pagsisimula ni Grand. Lumapit sya sa ataul ng ama ni Raffy at tahimik na tiningnan ito. "CRYING because of losing someone who's very important in your life doesn't need an apology. It's natural. It's merely worthy." Tiningnan nya si Raffy. "I understand your pain, Ms. Pastrana. It's not easy to concede. I

Pagmulat ni Lyn, ay nasa kanal pa rin siya, nakahandusay ang kanyang musmos na katawan, punong puno ito ng burak at nagkalat ang dugo sa kanyang mukha hanggang sa dibdib. Gusto niyang sumigaw para humingi ng tulong pero walang lumalabas na boses sa kanyang bibig. Hindi na siya makahinga dahil sa sobrang panghihina at hindi na niya rin maigalaw ang kanyang mga kamay at paa.