Novel & Cerita Lament

“I insist po.” Kasing saya ng bata ni Clementine sa sandaling ito. Anumang bagay na matino at hindi makatwiran ay tila itinapon sa isang tabi. Siya ay ganap na hindi alam na siya mismo ay nahulog sa pag-ibig at hindi maaaring palayain ang kanyang sarili. Ang damdamin ay napakakakaibang pakiramdam. Siguro ang pag-ibig sa isang tao ay hindi isang instant na bagay lamang. Ngunit ang paglimot sa isang tao ay maaaring panghabambuhay na bagay.

Hindi lang siya, ngunit ang nakakatandang si Jordan ay mas lalong nalungkot sa mga nagdaang panahon. Bukod dito, dahil mayroon siyang pakiramdam ng sama ng loob at matabang na kalooban, hindi makalimutan ni Jordan ang mga pakiramdam na ito kahit kaunti. Madalas siyang bumubuntong hininga at palihim na nalulungkot buong araw. Ang hindi mapakawalan ni Kathleen ay ang hindi maipaliwanag na pakiramdam ng pananabik para kay Charlie sa puso niya.

sagot niya. “Yes, I know and it’s sad. May mga pagbabago na masakit, kahit na nararapat, pero masakit.” Hindi na niya ako sinagot. Tumahik kaming dalawa nang ilang minuto. Madali naman kasing mag-move on, e, ang mahirap ay ang makalimot at ang pagtanggap sa mga nangyari. It’s hard to forget the memories that resemblance your relationship with the person, and it’s hard to accept the reasons behind it. Another thing that I can’t control and a circumstance that I should accept and let it happen. I can’t do anything but to mourn. Alam ko namang masaya si Rein, pero pwede bang masaktan sa kaligayahan niya? Hindi naman yata ako masamang tao, ‘di ba? Pwede naman kasing kaibigan lang kami, e. Bakit

Yung maskara nito na may gold lining — hindi niya itinatago ang pagkatao. Parang mas lalo pa nitong pinakita kung gaano na siya nagbago. Liam leaned back slowly, hawak ang baso ng malamig na tubig na di man lang nabawasan. Ang bigat sa dibdib niya ay hindi gutom o pagod. It was… remorse. Akala niya, she moved on. Akala niya, baka masaya na ito sa ibang bansa. Akala niya, baka tuluyan na siyang kinalimutan.

Pagmulat ni Lyn, ay nasa kanal pa rin siya, nakahandusay ang kanyang musmos na katawan, punong puno ito ng burak at nagkalat ang dugo sa kanyang mukha hanggang sa dibdib. Gusto niyang sumigaw para humingi ng tulong pero walang lumalabas na boses sa kanyang bibig. Hindi na siya makahinga dahil sa sobrang panghihina at hindi na niya rin maigalaw ang kanyang mga kamay at paa.

“I NEED TO SEE HER.” Yan ang paulit-ulit niyang sinasabi. Gusto niyang makalakad ngunit hindi niya magawa. He couldn’t move his legs and that is the most frustrating thing he has. Kahit anong pilit niyang paggalaw ay hindi. “Charles, you have to accept the fact that she’s gone. She didn’t make it,” mahinang wika ni Liam. “Shut the fvck up!” galit niyang usal dito. “She can’t be dead! May anak pa kami. We still have a child! Paano na si Caius? We’re still going to build a family. She can’t be…”

Nanatili siyang tahimik nang mahabang oras bago niya sinabi nang nagsisisi, “Sayang lang na… hindi ito makikita ni Liam.” Nakaramdam ng kapaitan si Catherine sa maikling pangungusap na iyon. Kung hindi dahil kay Liam, sila ng mga anak niya ay maaaring hindi nandito ngayon. “Si Mason ay hahatulan ng kamatayan,” Sabi ni Catherine pagkatapos ng mahabang katahimikan. “Ang paghatol ng kamatayan ay dapat lang para sa lahat ng masamang bagay na ginawa niya. Hindi lang natin alam kung gaano pa karami ang ginawa niya na hindi natin alam.”

Sinuportahan ng lola ko ang lahat ng business na sinubukan ng ama ko sa nakalipas na mga taon, pero walang nagtagumpay sa mga ito. Sa pagkamatay ko, mas lalong ayaw tumulong ng lola ko ngayon sa kanya. Ang 100 libong allowance ka buwan ay isa na lang pangarap. Dahil heartbroken siya para sa anak niya, ilang pagtatalo ang namagitan sa kanila ng nanay ko. Dito napagtanto ng nanay ko na ang tinatawag na walang kamatayang pag-ibig ay madalas na nasisira sa harap ng realidad.

she murmured, her words a gentle acknowledgment of the magnitude of the sorrow he had endured. Osiris nodded, his gaze momentarily distant as he traversed the labyrinthine corridors of memory. "Yes," he breathed, the single word a gateway to the labyrinth of emotions that surged within him. The specter of that moment was a haunting presence that refused to be confined to the past, its resonance a haunting melody that echoed within the chambers of his heart.

Pag-iyak Ko nang Walang Tunog Pagharap ko sa pader ng kama, hindi ko mapigilang pumikit nang mahigpit. Tears slipped slowly. Hindi ko gustong marinig niya. Hindi ko gustong maramdaman niyang mas komplikado pa ako kaysa sa inaakala ko. Pero totoo. I’m hurting. I’m scared. I’m confused. At sa gulong ito… si Liam ang nadadamay. “Sorry… sorry…” paulit-ulit sa isip ko. Pero hindi ko masabi out loud. Hindi ko kayang harapin na baka isipin niyang hindi ko siya mahal.