Light Novels & Stories

Marahil ay nasa malapit lang siya at makikita lamang kapag binuksan na ng kanyang ina ang ilaw. Ang canary yellow na ilaw ni Liam sa gilid ng kanyang kama ang tanging pinagmumulan ng liwanag. “You know I don't want to turn on the light in my room, mom.” depensa ni Liam na nagpaalala sa akin sa nakita ko sa loob nang bukas pa ang mga ilaw. Hindi mo talaga aakalain na kasama mo si Pororo dito sa loob kapag patay ang ilaw.

Agad na nagkasa ng baril ang lahat at itinutok doon. Maya-maya, may narinig kaming pamilyar na boses. "Fuck! Why is it so dark in here?" Oh yeah. We forgot that we actually turned off the lights. Kasi kung may kalaban man, malamang nakatutok sa amin ang mga yun. There's a huge possibility that there's a sniper around and so we turned the lights off. Tanging ilaw mula sa buwan sa labas ang nagsisilbing ilaw namin na hindi ganoon ka-liwanag dahil kahit naka-glasswall tong condo, sinara namin yung mga kurtina.

Kung all black ang suot mo at walang kahit anong metal na pwede lumikha ng kahit anong ingay mas ligtas ka. Sa nakikita ko ang dagger nito ay kumikislap kapag natatamaan ng liwanag at kahit walang liwanag reflection sa camera dito siya mahuhuli, dahil sa black and white na features ng CCTV camera. Ibig sabihin nito hindi ito nag iisip sa kilos niya. Naka lapit na ako bago pa ito makasugod at agad ko kinuha ang hawak nito at tinakpan ko ang bibig nito. “Subukan mo mag ingay ako mismo mag sasabi sa target mo na ikaw si Lieve Eostre Lambrix..” banta ko dito at nakita ko na tumingin ito sa akin.

Isang madilim na silid. Maririnig ay ang tunog ng umiikot na malaking exhausted fan ng kisame. Ang tanging tanglaw ay ang liwanag na nagmumula sa dim light bulb na nasa apat na sulok ng silid. Nasa sulok ang isang maliit na lamesang kinapapatungan ng ilang bote ng beer at pulutan. Tahimik na nakamasid sa screen ng telebisyon na naka-mute ang bulto ng lalakeng matangkad at may matipunong pangangatawan.

Sabi ni Emillio: “Lighter.” Therese: “…”

mahabang sagot sa kaniya ni Atlas habang naghahalo ng mga inumin. “Copy,” Maxine acknowledged. Makalipas lang ang ilang minuto matapos ang pag-uusap nilang tatlo ay biglang nag dilim ang paligid dahil sa biglaang pagpatay ng mga ilaw. Subalit, sandali lang ito. Segundo lang kasi ang lumipas ay bumukas naman ang spot light. Tumutok ito sa pinakagitnang bahagi ng lawn. Sa isang matangkad at may kalakihang pangangatawan na lalaki.

Ang madilim na streetlight ay humahaba sa kanilang mga anino. Nakasandal sa kotse si Shawn habang may hawak na hindi sinisindihang sigarilyo. Walang paligoy-ligoy, diretso siya sa punto, may bahagyang pang-aasar sa tono. “You seem to care a lot about Sunshine?” May maliit na click, sindi ng lighter, at nagliyab ang sigarilyo. Humithit siya at dahan-dahang nagbuga ng usok.

Bawat galaw ni Luis sa likod niya—ang mahinang kaluskos ng paa, ang paghinga nitong mabigat, ang pagdapo ng kamay nito sa switch ng ilaw—lahat ‘yon, parang nagsisigaw sa pandinig niya. Narinig niyang pinatay ang main light, pero naiwan ang isang dim, warm yellow na wall lamp. Banayad ang liwanag, pero may bigat sa kulay—parang sinasalamin ang damdaming hindi nila masabi sa isa’t isa.

Teka lang parang ang loading ko! ******* LMCD22