Lights Out Novels & Stories

Ang tanging liwanag lang na nakatunghay sa kanilang dalawa ay ang lampshade sa gilid ng kama. Lalaine lay down on the sofa while hugging herself because the room was a little cold because of the air conditioner. A few minutes passed without a word between the two of them, until Knives finished reading and turned off the lampshade. Lalaine turned around because she was afraid of the dark.

Ang tanging nagbibigay-liwanag lang sa kwarto ay ang malamlam na ilaw mula sa nightlight, habang may mga nakasinding aromatherapy candles sa iba't ibang sulok ng kwarto. Napatulala siya habang nakatitig kay Lori na nakaupo sa kama sa isang mapanuksong pose. Mukha itong sobrang mapang-akit sa suot nitong itim na lingerie na halos wala nang natatakpan sa napakaganda nitong katawan.

Napapikit ako at napahawak sa dibdib ko. "Zinnia, there's a light. Nasa likod ng madilim na mga ulap at malamig na panahon. Ang naghihintay na liwanag, at mainit na pagmamahal. I know, mali ako, maling-mali ang disisyon ko. Pero, wala akong magagawa, Zinnia. Ginawa ko na ang lahat, nanatili ako sa tabi mo, na pilit naging masaya. Hindi ko na rin na ikwento sayo ang nangyari kina Mom and Dad, simula no'ng nagkita tayo muli. Dahil, alam kong masasaktan ka rin, dahil sila ang tumayong pamilya mo noon. Pero, Zinnia, naisip ko rin na kailangan pagbayarin ang mga taong pumatay sa kanila. Dahil, hindi nila 'yon deserve. Katulad mo, gusto din namin maging masaya at buo. Pero, basta-basta na lang sil

ALAS-DOSE na ng hatinggabi. Tapos nang mag-shower si Luisa at nakapagbihis na rin ng pantulog, pinatay na rin niya ang main light sa kuwarto at tanging ilaw mula sa maliit na lampshade na nakapatong sa ibabaw ng bedside table ang nagbibigay liwanag sa paligid. Hinayaan niya na pumasok ang malamig na hangin mula sa dagat sa loob ng kanilang silid sa pamamagitan ng screen door sa terrace. Luisa watched the white sheer curtain gently dance along the cold wind. Habang tila musika sa kanyang pandinig ang tunog ng alon ng dagat. Pagkatapos niyon ay kinuha niya ang libro at pinagpatuloy na binasa iyon habang nakaupo siya sa kama at nakasandal sa headboard at nakabalot ng kumot ang kanyang mga binti

Matapang na tanong ni Andrew kay Lorenzo. "Gusto ko lang makatiyak na uuwi nang maaga si Joan." "Biyernes ngayon," sabay pa nilang bulalas ni Andrew. "So?" "Bonding moment namin ni Andrew. Kaya, bukas pa ako uuwi." "What?" Napakunot ang noo niya dahil OA ang pagbigkas ni Lorenzo sa mga salitang iyon. Gayunpaman, sinabi pa rin niyang kina Andrew ako magu-overnight.

Nakita kong natutulog parin ang lalaki. Hinanap ko ang damit kong suot kagabi at natagpuan ko ’yon na nag kalat sa ibaba kasama ng jeans, shirt at sinturon. Nag tiim bagang ako at pinulot ang damit. It’s a very short dress and I can’t be home wearing this.

reklamo ko sabay hampas sa kaniya nang maisarado ang pintuan. Humalakhak ito bago patayin ang kaniyang flashlight. Binuksan ko ang switch ng ilaw saka siya hinarap. "Bakit ba kasi patay ang ilaw? Akala ko walang tao," sabi ko habang hinuhubad ang sapatos ko. "Nagtext kasi si Kuya Cartier. Tinatanong kung sino raw kasama ko rito sa bahay kaya akala ko pupunta siya. Mabuti na lang at hindi," sabi nito.

Isang madilim na silid. Maririnig ay ang tunog ng umiikot na malaking exhausted fan ng kisame. Ang tanging tanglaw ay ang liwanag na nagmumula sa dim light bulb na nasa apat na sulok ng silid. Nasa sulok ang isang maliit na lamesang kinapapatungan ng ilang bote ng beer at pulutan. Tahimik na nakamasid sa screen ng telebisyon na naka-mute ang bulto ng lalakeng matangkad at may matipunong pangangatawan.

Gamit ang kanyang tactical lighter, nagsindi siya ng apoy. Agad na nagdala ng liwanag at pampainit ang liyab sa loob ng malamig na kweba.Naupo silang dalawa malapit sa apoy upang pagpawalan ang lamig ng gabi. Habang magkatabing nagpapatuyo at nagpapakalma, pinalipas nila ang oras sa pamamagitan ng kuwentuhan habang inaantay ang kanilang pagkaantok. "Sana talaga ligtas si Liam sa hotel... natatakot ako para sa kanya," panimula ni Thalie, habang nakatitig sa sumasayaw na apoy, bakas ang pangungulila sa kanyang asawa.

Pinaandar nya muna ang ilaw ng lampshade saka pinatay ang main switch ng ilaw sa buong kwarto, naka dim light lang ang buong kwarto. Kadalasan kapag natutulog cya ay nakapatay talaga ang buong ilaw pero ngayun ay mas gusto nyang may konting liwanag cyang naaaninag. Pinikit nya ang mata at pinilit matulog... pumapasok pa din sa utak nya kung paano namatay si Mandy sa harap nya. Pilit nyang iwinakli iyon sa utak... natatakot na cya lalo na't mag-isa lang cya doon sa kwarto. Hindi naman sya matatakutin pero hindi nya alam kung bakit natatakot cya ngayon.... baka dahil malapit sa kanya ang namatay...