Novel & Cerita Linta Sa Bahay

Nakakainis! Hating gabi na ng makarating kami sa isang bungalow style house, hindi mo agad ito makikita kahit nasa tabi lang ito ng kalsada. Mayroon kasing nagkalat na mga puno at damo sa harapan para matakpan ang bahay "You can rest for now... We'll try to contact kuya" anang Dante bago ako ginaya sa aking kwarto

Parang nahimasmasan naman ang pag aalala nito ng itanong ito. Tumango ako bilang sagot. "Ahh, Aling Lucing, pwede po ba ako pumasyal sa bahay po ninyo?" sabi ko saka nilapag ko ang maliit na bangketo sa may space na lupa saka umupo. "Naku maam, malayo rito ang mga bahay namin. Magkakapit bahay lang kaming lahat, pero pag-aari pa rin naman ni señorito iyon," anito habang abala sa pagbubunot ng damo.

nagtatakang tanong ng dalaga na parang ngayon lang nataohan na wala sila sa kanilang bahay kundi nasa kan'yang condo. "Dito muna tayo, I don't feel safe sa bahay natin," paliwanag n'ya at hinawakan ang kamay nito para igiya papasok. "Pero may mga taohan ka naman sa bahay natin? H-Hindi pa rin ba safe kahit may mga bantay tayo?"

Sinisigurado talaga nitong hindi siya makakatakas. Halata pa rin ang galit sa mukha nito nang sumakay ito. May pinindot ito sa screen. "Your address?" anito nang balingan siya. Natigilan siya sa tanong nito. Hindi puwedeng sa bahay na tinutuluyan niya. Baka makita nito ang kuwarto ng kambal. May picture frame din sila sa sala kaya hindi sila puwedeng mag-usap sa bahay niya. Hindi puwede!

"Magandang hapon. Ako si Liwan. Nais kong makausap si Miranda. Dito ba siya nakatira?" "Opo. Sandali po at tatawagin ko lang," aniya at nagmadali ng umakyat sa hagdan papasok ng bahay. Simple lang ang bahay nila. Hindi ganun kalaki tulad ng bahay nila sa San Adolfo pero mukhang close na close dito ang magkakapamilya kasi palagi nilang makikita ang isa't-isa.

Sasama ba ako sa bahay niya o ano? “Atalia has her own condo. The Montemayor siblings don’t know about it, so if you want to stay there for now, it’s safe,” sagot niya. Halatang yayamanin, lalo na sa kung paano siya magsalita ng english. Aba, baka hindi niya alam na kaya ko ring lumaban sa pakikipag-usap ng english. Nagtapos ako sa pag-aaral, at brainy din ito.

Hindi niya kasi pinag-display sa bahay baka mahulog o masira, marami pa namang bata don sa 'min. "Ang ganda ng bahay ni Ma'am..." Puri ko sa bahay nila. Ngumiti naman ito. "Kay mama 'tong bahay, wala kaming bahay dito sa pinas." Agad naman akong napatingin sa kanya. "Pero may bahay po kayo sa ibang bansa?" Tumango naman kaagad ito. "Dito kami naninirahan para makasama din namin si Mama."

taragis naman talaga sabi ng wag aalis ng bahay eh haaaynako alam ko na mangyayari ito "Pagka uwi ko wala na siya dito sa bahay! hinanap ko na siya kahit saan dito sa bahay tinignan ko na nga din baka nasa ilalim lang siya ng daster ko pero wala din!" "Hindi naman kaya bumalik na yung alaala niya?" "Hindi ko alam pero pinuntahan ko na din yung bahay nila pero wala siya doon..."

Fresh from batya ang mukong. Bigla tuloy siya nahiya sa sarili niya. Shocks! bakit ba hindi man lang muna siya naligo bago bumaba? May ibang tao nga pala dito, at wala siya sa bahay nila sa Australia. Naka pantulog pa siya, at wala man lang suot na bra! Dang! Agad na dinampot ni Zam ang laptop at cellphone na nasa table. Pero, nahihirapan ata siya dahil may yogurt at fresh milk din siyang hawak. Ano ba 'yan!

“God knows how I like you being here, pero kasi nakakapagtaka lang na pareho kayong hindi umuuwi sa bahay niyo.” Tinikman muna ni Belinda ang niluluto at nang matikman niyang ayos na ang lasa, agad niya na iyong pinatay. After that, Belinda looked at Lia. “Tungkol naman kasi sa bahay niya, he said he is making a renovation in the whole house kaya hindi kami pwedeng umuwi. Anong gusto mo, aber? Matulog kami sa sementadong kwarto?”